19-11-09

De Schone van Boskoop

banner restaurant.gif

We hebben De Schone van Boskoop al lang op ons lijstje van te bezoeken restaurants staan, maar het is er nog nooit van gekomen. Het wildseizoen lijkt ons een goede gelegenheid, zeker nu DS Magazine van De Standaard het restaurant geklasseerd heeft bij de beste wildrestaurants van Vlaanderen. We trokken er heen op een vrijdagmiddag in november. Dank zij de gps was het niet moeilijk om de Appelkant in Boechout te vinden, maar in eerste instantie reden we toch het restaurant voorbij. Het is namelijk ondergebracht in een anoniem herenhuis zonder opvallende opschriften. Achter de oude gevel van het klassieke huis  kom je meteen terecht in  een modern interieur. Een ronde muur scheidt de keuken van het restaurant en alle tafels staan in een rij geschikt langs die ronde muur.  De hele achterkant is opengewerkt met een groot venster dat uitkijkt op een terras met vijvertje en plantenbakken en -potten. Best wel mooi, al zijn de moderne kunstwerken die het sieren niet echt mijn smaak. De fresco op de binnenmuur daarentegen is fris en geeft het strakke interieur wat kleur. We krijgen meteen de kaart, maar weldra komt chef Wouter Keersmaekers ons met luide stem een indrukwekkende lijst van dagsuggesties voorstellen : 3 voorgerechten, 3 vis- en 3 vleesgerechten. Uiteraard staat er wild op het menu : fazant en haas en beide worden in 3 aparte gerechtjes gepresenteerd waarbij nagenoeg het hele dier verwerkt is. Ecologisch verantwoord koken noemt de chef dat.  Wij kiezen voor het 5-gangenmenu, inclusief de ‘ecologische’ fazant (90 € + 30 € voor de aangepaste wijnen).  


We beginnen met een glaasje champagne en daarbij verschijnen broodjes met Coninckbier op tafel en koekjes van geitenkaas, evenals boskoop 1twee kommetjes: eentje met zeer fijne rillettes en eentje met een tartare van ramenas . Allemaal lekker vers, maar niet bijster origineel. Daarna volgt een traag gepocheerd eitje met aardappelmousse en Hongaarse truffel. boskoop 2Dat is al een stuk origineler en het smaakt voortreffelijk. Het volgende gerecht is langoustinestaartjes met witloof en linzen, vergezeld van een mousse van portabella met zwarte truffel, een nog lauw krokantje, een gelei van consommé en mayo met truffel. Een hele mond vol, maar de verschillende smaken zijn subtiel aanwezig en perfect met elkaar in balans. Dank zij de succulente langoustinestaartjes en de truffel een zéér verfijnd en lekker gerecht. We krijgen er een witte Spaanse wijn bij, een blend van 4 verschillende druivensoorten, tamelijk stevig maar toch fris. Hierna volgt een salade van gebakken Sint-Jacobsvruchten op een puree van boskoop 3butternutpompoen met een schijfje foie-gras, gebakken én rauwe boleten. Ook in de begeleidende schuimige saus zijn boleten verwerkt, naar mijn smaak zowat de beste onder de champignons; je proeft er het herfstbos zo door. De Zuid-Afrikaanse chardonnay die erbij geschonken wordt heeft een sterke houtsmaak, maar zo heb ik hem graag. En dan volgt de ‘plat de résistance’ : de drie bereidingen van fazant. Eerst een zachte mousse van fazantenlever op een broodkorstje en met een salade van spitskool, zwarte truffel en enkele druppels groene mayo van waterkers.Daarna komt het wit van de fazantenborst met wilde paddestoelen op een bedje van krulkool, vergezeld van een puree van aardpeer. Dit alles werd bestrooid met witte herfsttruffel. Het vlees is supermals en sappig en wat kan er beter de herfstsfeer oproepen dan truffel en paddestoelen?


 boskoop 4


De volle rode wijn (ik weet niet meer wat het precies was…) verhoogt alleen maar het genot. Daarvoor waren we gekomen. En omdat de chef niets van de fazant wou laten verloren gaan, dient hij nog een consommé op die getrokken is van de billetjes en het karkas, kokend heet onder een boskoop 5korst van bladerdeeg. Ook hierin zwemmen stukjes truffel en champignons. Heerlijk ! Na zo een feestmaaltijd hoort natuurlijk een feestelijk dessert. Dat wordt een macaron met verse frambozen en chocolademousse, een chocoladesaus met rode dessertwijn, een bolletje koffiesorbet en daarbij een krokantje met chocolade. Afzonderlijk wordt nog een café glacé geserveerd met een laagje gesmolten chocolade bovenop. Hierbij krijgen we een rode dessertwijn uit Zuid-Spanje waarvan ik de naam vergeten ben en die naar mijn smaak té zoet was. Het is dezelfde wijn die in de chocoladesaus verwerkt is. Bij de koffie komen nog een hele reeks zoetigheden, die lekker maar niet sensationeel zijn. De mini boules de Berlin zijn echter wél heerlijk.  


De Schone van Boskoop heeft onze hoge verwachtingen volledig ingelost. Ik kan me moeilijk een beter wildmenu voorstellen en het overvloedig gebruik van truffel en paddestoelen maakten het tot een rijke en feestelijke maaltijd. Wouter Keersmaekers zoekt het niet in complexe bereidingen en nieuwe technieken, maar houdt het bij de vrij klassieke combinaties van eerlijke kwaliteitsproducten, die hij weliswaar op een originele en moderne manier weet te presenteren. Alleen zijn hapjes vooraf en versnaperingen achteraf vallen misschien een beetje uit de toon, maar dat is voor mij niet de essentie van het menu. We kijken terug op een zeer geslaagde middag en hebben alleen maar spijt dat we de ‘ecologische’ bereidingen van haas niet hebben kunnen proeven. Dat zal voor een volgende keer zijn.