03-03-12

Markt XI, De Haan

banner restaurant.gif.jpg

marktXI1.jpgBenny Van Torre deed enkele jaren ervaring op in sterrenrestaurants (Hertog Jan en Bartholomeus) alvorens vorige zomer in De Haan zijn eigen restaurant te openen: Markt XI. Hij restaureerde een oude rijwoning in het centrum van De Haan, tegenover het pittoreske tramstationnetje, en verbouwde de binnenkant tot een smaakvol modern interieur. Alles steekt in een sober wit en het geheel oogt strak maar toch gezellig. De open keuken deelt de eetzaal in twee: een tiental plaatsen voorin en evenveel achterin. In het achterste gedeelte geeft een groot venster uit op een klein terrasje waar ’s zomers nog een tiental mensen kunnen plaats nemen. De beperkte ruimte zorgt voor een familiale sfeer, die nog versterkt wordt door de nabijheid van de werkende chef in de open keuken en de warme ontvangst door gastvrouw Katrijn, Benny’s vriendin. Met hun tweetjes runnen zij op een opvallend vlotte manier de hele zaak. Bewonderenswaardig! We beginnen met een glaasje champagne waarbij een drietal hapjes worden geserveerd: garnaaltjes met een mousse van pompoen met curry, tartaar van zalm met geitenkaas, bieslook en sesamzaadjes, en een gelei met wulokken. Er wordt een marktmenu met vijf gangen aangeboden aan 59 € maar je kan ook één of twee gangen laten vallen en betaalt dan respectievelijk 49 of 42 €. Wij schrappen het dessert en houden dus vier gangen over. Voor de aangepaste wijnen betalen we 24 € per persoon. 

 

marktXI2.jpg

Eerst krijgen we gemarineerde haring met bloemkool, avruga, citroen, basilicum en ijs van ingelegde haring. Mooi gepresenteerd en zeer fris. Vooral het ijs is speciaal en zeer lekker. We krijgen er een stevige Spaanse witte wijn bij uit de Penedès. 

marktXI3.jpg

Hierna volgt een reepje gebakken zeetong met prei, strandkrab, lavas en gerookte aardappel.  Het perfect gegaarde stukje tong is overgoten met een schuimige oranje saus waarin de zoete smaak van de krab sterk doorsmaakt. Het bord is een streling voor het oog. De witte biowijn die hierbij geserveerd wordt, komt ook uit Spanje en is van zeer goede kwaliteit.

marktXI4.jpg

Het eerste hoofdgerecht is skrei met shitake, peterselie en ajuin. In dit seizoen kan je bijna geen lekkerder vis eten dan deze jonge kabeljauwsoort die in de Noorse wateren wordt gevangen. Het hagelwitte stukje vis zwemt in een donkerbruine saus waarin de shitakepaddenstoelen en de schijfjes pastinaak voor een mooi contrast zorgen in kleur en smaak. In dit soort perfect uitgebalanceerde gerechten toont de chef zijn klasse! We krijgen er dezelfde witte biowijn bij geserveerd en daar zijn we zeer blij om.

marktXI5.jpg

Het menu wordt afgesloten met kalf, wortel, zilverui en selder. Drie stukjes mooi rosé gebakken kalfsvlees worden afgewisseld met worteltjes, zilveruitjes, kleine champignons en aardappelkroketjes. Lekker, maar wat mij betreft niet het hoogtepunt van het menu. De rode wijn uit Oostenrijk daarentegen is een ware openbaring! En dat kan gerust over het hele restaurant gezegd worden. We aten hier voor een zeer redelijke prijs een culinair hoogstaand menu. Benny Van Torre mag gerust naast zijn Westvlaamse generatiegenoten van de Flemish Foodies staan en volgens mij duurt het niet lang vooraleer ook hij door Michelin wordt opgemerkt en bekroond. Voor ons mag hij trouwens nu al een ster krijgen!

17:35 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: restaurant, restaurants, de haan, markt xi |  Facebook |

16-12-11

Kajitsu, New York

In oktober waren we een weekje in New York en natuurlijk wilden we de kans niet laten voorbijgaan om er enkele interessante eetadresjes te gaan bezoeken. New York is niet alleen op cultureel gebied één van de interessantste steden ter wereld, maar ook culinair valt er heel wat te beleven. Hoe we in het algemeen aten in de Big Apple en welke andere restaurants we nog bezochten, leest u in een later artikel wel, maar eerst en vooral wil ik rapporteren over het restaurant waar we het meest van verwachtten: Kajitsu i9th Street, East Village. Het is één van de 9 restaurants in New York met twee Michelinsterren, wat dus al veelbelovend is, maar we zijn vooral nieuwsgierig naar de Shojin keuken, die ontwikkeld is in de oude Zen-Boeddhistische kloosters en beschouwd wordt als de basis van de Japanse keuken. Getrouw aan de Boeddhistische regel om geen leven te nemen, is de Shojin keuken volledig vegetarisch. Om met deze elementaire regels 2 Michelinsterren te verdienen, moet het toch iets zeer bijzonders zijn. We zijn zeer benieuwd! Kajitsu is ondergebracht in een souterrain achter een klein bescheiden geveltje en valt dus helemaal niet op. Ook binnenin is alles zeer sober en het interieur heeft helemaal geen sterallures. We krijgen een tafeltje in een kleine ruimte waar nog drie andere tafels staan, beide eveneens bemand door een koppel. De vriendelijke Japanse bediende brengt ons meteen de drankenkaart. We zijn even in de war en zeggen dat we willen eten, waarop de drankenkaart vervangen wordt door de menukaart. Hierop valt weinig te kiezen: er zijn 2 menu’s, één van 50 en één van 70 dollar. We kiezen voor de grootste mét “sake pairing” (supplement van 34$). Hier dus geen aangepaste wijnen maar aangepaste sakés. En dit wordt een ware revelatie. Ik heb nooit geweten dat er in saké al even grote diversiteit en even veel schakeringen bestaan als in wijn. We krijgen niet minder dan 5 soorten geserveerd, gelukkig in kleine glaasjes.

reis,new york,restaurant,restaurants,michelinster,mic

En dan het eten! Ook een ontdekkingstocht langs ongekende smaken en aroma’s, sommige een beetje vreemd, maar stuk voor stuk in perfecte harmonie met elkaar. Telkens geserveerd op authentieke schaaltjes of kommetjes in porcelein of aardewerk (nog een uiting van de verfijnde Japanse smaak) krijgen we achtereenvolgens: 

  • Terrine van herfstgroenten
  • Rode misosoep met tempura van maitake paddenstoel en Japanse aubergine
  • Huisgemaakte udon (noedels) met goma-dare (sesam-saus), chayote (soort pompoen), shiso (Japanse munt) en shichimi (kruidenmengeling)
  • Traag gegaarde groenten: satoimo (kleine wortelknol), wortel, mizuna (mosterdkool), gebakken tofu, kabocha (Japanse pompoen) en gobo (lange dunne wortel)
  • Assortiment van gegrilde groenten met gerookte sojasaus en een kroket van matsutake (dennenpaddenstoel) en hibiscusblad vergezeld van gegrilde awa-fu (gebrande rijstcake) met zoete sojasaus, boekweitzaadjes en wasabi
  • Hijike (zeewier) rijst met zwarte sesam en konnyaku (wortelknol): gepofte hele granen, sojapoeder, kuroshichimi (zevenkruidenpeper) en huisgemaakte ingelegde groentjes
  • Kinton (puree) van zoete aardappel met tofuroom van kokosnoot
  • Matcha thee met snoepjes van Kagizen-Yoshifusa (befaamde snoepwinkel) uit Kyoto 

Sorry voor de vele Japanse benamingen, maar de meeste  staan voor allerlei gekende en ongekende groenten, paddenstoelen en specerijen want vlees of vis komen hier niet op tafel. Het is een ontdekkingsreis door exotische geuren en smaken, die ons telkens weer verrassen en af en toe eens doen aarzelen. Maar één ding is zeker: vanavond is onze culinaire horizon in één slag aanzienlijk verruimd, niet alleen door de gerechtjes, maar ook door de saké en de Matcha thee. Deze donkergroene en schuimende thee wordt in een kleine portie geserveerd in een drinkkommetje en is zeer intens van smaak. Hij is in de thees wat de espresso is in de koffies: sterk geconcentreerd zodat even nippen volstaat om je mond voor een hele tijd met het rijke aroma te vullen. Wat een sensatie. Onze hoge verwachtingen zijn nog overtroffen en we voelen ons vanavond op culinair gebied verrijkt. Dit zullen we niet gauw vergeten. 

11-11-11

Paris 14ème

banner restaurant.gif.jpg

In september brachten we een 3-tal dagen door in Parijs. In het verleden bleek het niet gemakkelijk om er lekker te eten voor een redelijke prijs, dus we hadden onze culinaire verwachtingen niet al te hoog gesteld. Toch gingen we vooraf op zoek op het internet naar een paar goede adresjes in het 14e Arrondissement, de buurt van Montparnasse, waar we logeerden. We vonden restaurant L’Assiette in de rue du Château, een zijstraat van de avenue du Maine, op wandelafstand van ons hotel. Het is een typisch Parijs restaurantje dat hoog geprezen wordt door verschillende bronnen. Tot voor enkele jaren werd het uitgebaat door ene Lulu en stond het bekend als één van de meest authentieke Parijse bistro’s. Mitterand had hier jarenlang zijn vast tafeltje. Nu is de zaak overgenomen door David Rathgeber, een Auvergnat die zijn vak leerde bij Alain Ducasse. Hij houdt de traditie van het huis in ere en serveert een authentieke klassiek Franse keuken, al brengt hij hier en daar toch een modernere toets. In het eenvoudige maar gezellige restaurant is plaats voor een 50-tal mensen en het interieur is zoals je wilt dat een Parijse bistro er uitziet. Als voorgerecht kies ik voor een tartare van grijze garnalen en mijn echtgenoot voor schaapspoten met salade. Daarna volgen respectievelijk eend met vijgen en cassoulet maison. We eten er buitengewoon goed en zullen vooral de tartare de crevettes en de fantastische cassoulet maison onthouden. Ook de wijn (een Côtes-du-Rhône Villages) is prima! We smullen en genieten; dit is écht een voltreffer en in de toekomst maken we graag een extra-metrorit om hier terug te komen.

Assiette Paris.jpg

De tweede avond trekken we naar de Boulevard du Maine naar het restaurant Vin et Marée, een visrestaurant dat GaultMillau quoteert op twee toques. We hebben van thuis uit een tafeltje gereserveerd en dat is maar goed ook, want de zaak zit bomvol. Ik begin met 6 oesters van Oléron en kies daarna voor coquilles Saint-Jacques; C neemt tomaat met krab als voorgerecht en daarna gegrilde tarbotin met een kruidensaus. Het is lekker, maar zeker geen culinaire hoogvlieger zoals gisterenavond. Als afsluiter delen we nog een klassieke Crèpes Suzette. Alles is supervers en lekker, maar nogal braaf. Daarenboven heerst hier niet de gezelligheid van een leuke bistro; je krijgt meer het gevoel van een onpersoonlijke “grande boîte”.

Vin et Marée Paris.jpg

De laatste middag besluiten we op de Boulevard du Montparnasse waar enkele befaamde Parijse bistro’s gelegen zijn. Het beroemde restaurant Le Dôme is ons te duur (40 à 60 Euro voor een hoofdgerecht) en we trekken in de aanpalende straat naar het kleine broertje Le Bistro du Dôme, gespecialiseerd in vis. Blauwwitte faiencetegels met vissen sieren de muren. De zaak zit tamelijk vol en een groot deel lijkt te bestaan uit vaste klanten, meestal ouderen. De vis is zeer vers en op zeer klassieke manier bereid. Ik begin met pimienton avec brandade en daarna neem ik rogvleugel met kappertjes. Mijn echtgenoot gaat eerst voor een friture de rougets, sauce tartare en daarna voor een heerlijke sole meunière. Voor dessert kiezen we respectievelijk voor een Fontainebleau aux poires en een glace caramel au beurre salé van Berthillon. Dat schijnt zowat het beste ijs in Parijs te zijn en effectief, het is bijzonder smeuïg en het smaakt super!

Bistro du Dome Paris.jpg


17:50 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paris, restaurants, frankrijk |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende