08-02-10

Bartholomeus

banner restaurant.gif


Sinds ik met brugpensioen ben, houden wij ervan om in de week uitstapjes te maken en dan tegen de middag ergens een lunchmenu te gaan eten. Zo kan je ook in toprestaurants voor een zeer redelijke prijs terecht. Onlangs reserveerden we op een vrijdagmiddag een tafeltje bij Bartholomeus in Knokke-Heist, hoog genoteerd in de gidsen : een Michelinster en niet minder dan 18/20 bij Gault-Millau. Het sobere maar zeer stijlvolle restaurant ligt op de zeedijk en als je zoals wij het geluk hebt een tafeltje aan het venster te krijgen, heb je een mooi uitzicht over het strand en op de voorbijkomende wandelaars op de dijk. We worden ontvangen door de zeer vriendelijke vrouw des huizes. Het lunchmenu kost 35 Euro en omvat 3 gangen. We beginnen met een glas witte wijn als aperitief (een Spaanse uit Galicië) en vragen aangepaste wijnen bij het


Bartholomeus 1


menu. Meteen komen vers gebakken broodjes op tafel, netjes in schijfjes gesneden en gepresenteerd in vier kommetjes en begeleid door een schaaltje goudgele hoeveboter. En dan volgen 3 hapjes om de appetijt te wekken : een mousse van peterseliewortel met garnaaltjes en een crumble van peterselie ; vischips op een mousse van bouillabaise (verrukkelijk !) en verschillende tapenades en zalfjes met chorizo en een krokantje. De trend is gezet en onze verwachtingen nog gestegen. Als voorgerecht is er vandaag hamashi, een Japanse witte vis van het type zwaardvis. Hij wordt rauw geserveerd al heeft hij aan één zijde lichtjes het vuur gezien. Hij is gegarneerd met dunne schijfjes raap en vergezeld van een seldersorbet en -crumble. Het geheel is overgoten met een dashi-bouillon. De vis is een heuse openbaring en het geheel is op een niveau dat meer dan één Michelinster waard is. Wat een delicate


Bartholomeus 2


combinatie ! De begeleidende witte wijn komt uit Australië en ondersteunt perfect het gerecht. Daarna volgt fazant met aardappelpuree, witlof en appelmoes. Klinkt wat gewoontjes, maar is het allerminst. De puree én de appelmoes hebben zo een fijne structuur dat ze, samen met de saus met foie gras, een verfijning aan het gerecht geven. Zowel het vlees als het witlof zijn perfect gegaard. Het zachte vlees van de fazantenbil is verwerkt in twee kroketjes die het wit vlees van de fazant vergezellen. We drinken er een donkerrode zuidelijke Côtes-du-Rhône bij. Opnieuw genieten we van de finesse van het gerecht en zijn er nu helemaal van overtuigd dat de 18/20 van Gault-Millau terecht zijn. Ook het dessert is klasse : Bartholomeus 3een chocoladekrokant met sorbet van mandarine, mangomousse en crème van yuzu (een Japanse citrusvrucht), een delicaat evenwicht van zoet en zuur. Nadien volgt natuurlijk koffie met diverse zoetigheden en tot tweemaal toe wordt ons aangeboden om de kopjes nog eens te vullen. Heerlijk en dit alles voor 35 Euro per persoon, al dient gezegd dat we op het einde van de rit uiteindelijk voor de rest (aperitief, wijn en koffie) meer betaalden dan voor het menu zelf. Maar dan nog is het zijn prijs zeker waard ! We kenden Bartholomeus al een paar jaren, maar sinds ons laatste bezoek is het nóg beter geworden en uitgegroeid tot één van de toprestaurants van ons land. Het is duidelijk dat Gault-Millau deze evolutie korter op de voet volgt dan Michelin. Die éne ster is naar mijn gevoel een onderwaardering, maar die tweede komt er ongetwijfeld wel. Bij Michelin duurt het namelijk allemaal wat langer… 

07-09-09

Sel Gris

banner restaurant.gif


Vorige week waren we 35 jaar getrouwd (robijn volgens sommigen, smaragd volgens anderen), reden genoeg dus voor een lekkere tête-à-Sel Gris 2tête met ons tweetjes. We kozen voor Sel Gris in Duinbergen, want daar hadden we al veel goeds over gehoord en gelezen.  Op het einde van de zeedijk, waar de duinen beginnen, ligt het modern en strak ingerichte restaurant van de jonge chef Frederick Deceuninck, die vorig jaar de Trophée Champagne Jacquart 2008 won en meteen de titel van “Etoile Montante de la Gastronomie Belge” mocht dragen. Méér nog, Michelin bekroonde Sel Gris dit jaar met een eerste ster. Dit beloofde! We arriveren op een vrijdagmiddag en het restaurant zit al voor ruim de helft vol. Voor ons is een tafeltje bij het venster gereserveerd en dat geeft ons het genoegen van een mooi uitzicht op de zeedijk, het strand en de zee en, geef toe, de zee zien terwijl je eet heeft toch altijd iets speciaals. Het interieur is sober en strak, maar bijzonder stijlvol. De zachte grijstinten worden opgefleurd met een paar mooie bloemenvazen en een oranje gerbera op elke tafel. Achteraan kijk je binnen in de open keuken. Uiteraard beginnen we met een glaasje bubbels: een Champagne Ayala brut. Mooi gepresenteerd op een plankje komen meteen vier hapjes op tafel: cannelloni met ricotta, scheermesjes opgevuld met tapioca, een toastje met rauwe coquilles en een rolletje van gerookte sprotjes. Niet alleen mooi, maar ook lekker en subtiel van smaak. Een prima begin! Aangezien het feest is, kiezen we voor het 5-gangenmenu met aangepaste wijnen (95 €). Het restaurant is intussen zo goed als vol gelopen en het valt ons op dat nagenoeg iedereen voor het lunchmenu kiest. Niet te verwonderen als je ziet wat je hier voor 45 € krijgt: voor- en hoofdgerecht, dessert, 2 glazen wijn, water en koffie met zoetigheden. En dat in een sterrenrestaurant! 

Sel Gris 1


Wij beginnen met gebakken ganzenlever met een confituur van groene tomaat, zanddeegpoeder van pistache en zure room met steranijs. Het geheel is gedresseerd op een zeer decoratief spekbroodje. De ganzenlever is succulent en de verschillende smaken van de bereiding zijn in perfecte harmonie. We krijgen er een lichtjes zoete Hongaarse Tokaj wijn bij, een prima combinatie. Daarna volgt inktvis “à la plancha” met tortellini’s van verse geitenkaas en dragon, salade van geconfijte citroen, bloemkool en algen. Vooral de combinatie van de citroen en de dragon valt in onze smaak. Als wijn komt een frisse Duitse Riesling uit de Rijnstreek in het glas. We genieten!


Tijd voor een kleine rustpauze die aangenaam gevuld wordt met een bijzonder smeuïge perensorbet. Vooraf spuit de ober ons een spray van Poire Williams in de mond waarna de sorbet des te frisser valt. Als derde gerecht krijgen we staartvis gebakken met woudchampignons en gerookt paardenvlees, crème van artisjok en krokante Zeeuwse mosselen. Opnieuw een prima combinatie en met het paardenvlees misschien een beetje gewaagd. De kaart vermeldt trouwens enkel “gerookt vlees” want het paardenvlees zou volgens de chef sommige klanten mogelijks een beetje afschrikken… Ten onrechte! Hierbij krijgen we een verrassende Kroatische witte wijn geschonken, die wonderwel harmonieert met het gerecht. Hier bewijst de jonge sommelier Dieter Ryckebosch dat hij niet voor niets de 'Young Sommelier Award of Excellence 2009' heeft in de wacht gesleept. En dan komt het hoofdgerecht: jonge eend met gebakken clafoutis, zoetzure zilveruitjes, zalf van butternutpompoen en gekaramelliseerde amandelen, eendenjus, kaneel, zwarte peper en sap van bramen. Een heel bord vol, maar toch alles mooi in evenwicht want de vele aromaten zijn eerder discreet en subtiel verwerkt. We drinken er een jonge en niet te zware Côtes-du-Rhône bij.  


En het is niet gedaan, want nu volgen de zoetigheden (we hadden ook voor kaas kunnen kiezen) en daarvoor alleen al verdient Sel Gris een bezoek! Vóór het echte werk krijgen we eerst een ‘pré-dessert’-bordje met een een citroengelei, een koekje met vijgenpasta en ijs van (ik Sel Gris 3weet het niet meer...). Lekker fris en niet te zoet. Het eigenlijke dessert bestaat uit gemarineerde pruimen met munt en een brunoise van pruimen met kruidnagelbladerdeegje en ijs van geitenkaas. Heerlijk! Dit menu was een feest en voor de gelegenheid hadden we geen betere keuze kunnen maken. Maar zonder koffie is het werk niet af en hier volgt een nieuwe verrassing. De ober rolt een kar binnen met zoetigheden: een echte pralinenwinkel vol zelfgemaakte pralines en kleine gebakjes. Het is moeilijk kiezen en we laten de ober een assortimentje samenstellen. We krijgen elk niet minder dan negen verschillende heerlijkheden voorgeschoteld. Gelukkig waren de porties van het uitgebreide menu niet té groot en kregen we voldoende tussentijd om alles rustig te verteren zodat we toch nog kunnen genieten van deze zoete afsluiter. Een tweede koffietje helpt alles nog beter te verwerken. We laten niets liggen (foei!). 


De chef komt achteraf informeren of we het lekker vonden. Natuurlijk vonden we het lekker! Aangezien het menu voor het eerst wordt geserveerd (de kaart wisselt maandelijks) wil hij graag weten wat we het liefst en het minst graag hadden en geduldig overloopt hij elk gerecht om het met ons te bespreken. Zéér attent en vooral de goede spirit van klantgerichtheid. Zó verdien je Michelinsterren en wees gerust… het zal niet bij die éne blijven!