08-02-10

Bartholomeus

banner restaurant.gif


Sinds ik met brugpensioen ben, houden wij ervan om in de week uitstapjes te maken en dan tegen de middag ergens een lunchmenu te gaan eten. Zo kan je ook in toprestaurants voor een zeer redelijke prijs terecht. Onlangs reserveerden we op een vrijdagmiddag een tafeltje bij Bartholomeus in Knokke-Heist, hoog genoteerd in de gidsen : een Michelinster en niet minder dan 18/20 bij Gault-Millau. Het sobere maar zeer stijlvolle restaurant ligt op de zeedijk en als je zoals wij het geluk hebt een tafeltje aan het venster te krijgen, heb je een mooi uitzicht over het strand en op de voorbijkomende wandelaars op de dijk. We worden ontvangen door de zeer vriendelijke vrouw des huizes. Het lunchmenu kost 35 Euro en omvat 3 gangen. We beginnen met een glas witte wijn als aperitief (een Spaanse uit Galicië) en vragen aangepaste wijnen bij het


Bartholomeus 1


menu. Meteen komen vers gebakken broodjes op tafel, netjes in schijfjes gesneden en gepresenteerd in vier kommetjes en begeleid door een schaaltje goudgele hoeveboter. En dan volgen 3 hapjes om de appetijt te wekken : een mousse van peterseliewortel met garnaaltjes en een crumble van peterselie ; vischips op een mousse van bouillabaise (verrukkelijk !) en verschillende tapenades en zalfjes met chorizo en een krokantje. De trend is gezet en onze verwachtingen nog gestegen. Als voorgerecht is er vandaag hamashi, een Japanse witte vis van het type zwaardvis. Hij wordt rauw geserveerd al heeft hij aan één zijde lichtjes het vuur gezien. Hij is gegarneerd met dunne schijfjes raap en vergezeld van een seldersorbet en -crumble. Het geheel is overgoten met een dashi-bouillon. De vis is een heuse openbaring en het geheel is op een niveau dat meer dan één Michelinster waard is. Wat een delicate


Bartholomeus 2


combinatie ! De begeleidende witte wijn komt uit Australië en ondersteunt perfect het gerecht. Daarna volgt fazant met aardappelpuree, witlof en appelmoes. Klinkt wat gewoontjes, maar is het allerminst. De puree én de appelmoes hebben zo een fijne structuur dat ze, samen met de saus met foie gras, een verfijning aan het gerecht geven. Zowel het vlees als het witlof zijn perfect gegaard. Het zachte vlees van de fazantenbil is verwerkt in twee kroketjes die het wit vlees van de fazant vergezellen. We drinken er een donkerrode zuidelijke Côtes-du-Rhône bij. Opnieuw genieten we van de finesse van het gerecht en zijn er nu helemaal van overtuigd dat de 18/20 van Gault-Millau terecht zijn. Ook het dessert is klasse : Bartholomeus 3een chocoladekrokant met sorbet van mandarine, mangomousse en crème van yuzu (een Japanse citrusvrucht), een delicaat evenwicht van zoet en zuur. Nadien volgt natuurlijk koffie met diverse zoetigheden en tot tweemaal toe wordt ons aangeboden om de kopjes nog eens te vullen. Heerlijk en dit alles voor 35 Euro per persoon, al dient gezegd dat we op het einde van de rit uiteindelijk voor de rest (aperitief, wijn en koffie) meer betaalden dan voor het menu zelf. Maar dan nog is het zijn prijs zeker waard ! We kenden Bartholomeus al een paar jaren, maar sinds ons laatste bezoek is het nóg beter geworden en uitgegroeid tot één van de toprestaurants van ons land. Het is duidelijk dat Gault-Millau deze evolutie korter op de voet volgt dan Michelin. Die éne ster is naar mijn gevoel een onderwaardering, maar die tweede komt er ongetwijfeld wel. Bij Michelin duurt het namelijk allemaal wat langer…