05-10-08

Chez Bru, Le Bistrot d’Eygalières

Toen we in het voorjaar een weekje vakantie planden in juni lieten we ons oog vallen op Saint-Rémy-de-Provence. Hier waren we vele jaren geleden op huwelijksreis, en we wilden ook wel eens weten hoe het nu nog was in de Provence. We hoorden hier immers allerlei verhalen over: van heel positief naar heel negatief. Kortom, we vonden een leuk hotel helemaal aan het centrum, en we twijfelden helemaal niet meer: dit zouden we eens met eigen ogen gaan bekijken. We waren nog meer overtuigd de juiste beslissing genomen te hebben, toen we ontdekten dat Wout Bru hier zijn restaurant had op zowat 15 kilometer van Saint-Rémy. Dat was ook 'savonds nog makkelijk te doen, en onze reservatie hier was bijna nog vlugger gedaan dan die voor ons hotel!

Bru2

De avond die we voorzien hadden, maakten we ons tegen 19 uur dus klaar voor het gastronomisch hoogtepunt van de reis: Le Bistrot d’Eygalières van de Belgische sterrenkok Wout Bru, twee sterren in Michelin, 17/20 bij GaultMillau. Het restaurant is zeer onopvallend en dus nogal moeilijk te vinden. Het ligt midden in de hoofdstraat van het kleine dorpje en bestaat uit twee oude rijhuizen die in elkaar gebracht zijn. We hadden iets meer indrukwekkends verwacht. Binnen komen we echter in een zeer duur en stijlvol interieur terecht, strak en modern maar toch met alle respect voor de oorspronkelijke rustieke sfeer. Vooral de eenvoudige inkom en een oude pilaar midden in het restaurant verraden nog de oorspronkelijke oude herberg. Voor de rest zorgen de vele zwart en witte accenten en een paar moderne schilderijen voor een eigentijdse stijl. Er is opvallend veel personeel aanwezig in de zaal, allemaal jonge mensen, mannen en vrouwen. Allemaal zijn ze in het zwart gekleed. Ze spreken ons aan in het Frans, maar al gauw blijkt dat velen onder hen Vlamingen zijn. Het wordt zelfs een leuk spelletje om de echte Fransen te “ontmaskeren”. Ook in het publiek wordt veel Vlaams gesproken. Er komt overigens ook een oude bekende binnen: de Zuid-Afrikaanse dame die we enkele dagen voordien ontmoetten in een ander restaurant. Ze kende Wout Bru niet, maar heeft dus toch onze raad opgevolgd. Ze neemt plaats aan een tafeltje in de hoek en heeft ons niet opgemerkt. Heel eventjes krijgen we de chef te zien. Hij zegt vriendelijk goeiendag. Deze man is duidelijk niet alleen “sant” in een vreemd maar ook in eigen land. Als je op dit niveau eet, mag je ook op geen euro kijken, dus kiezen we voor het duurste menu dégustation à 95 Euro per persoon. Dit soort folietjes permitteren we ons niet zo vaak, maar laten we het maar beschouwen als de vroege viering van onze huwelijksverjaardag op 31 augustus. De sommelier is een jonge kerel. Hij spreekt Frans met een zwaar Westvlaams accent en beveelt ons een biowijn aan uit de streek van het Domaine Milan, hier vlakbij. 55 Euro en dat is een van de goedkoopste van de kaart… Maar eerst natuurlijk een glaasje champagne als aperitief;  minder kan je hier toch niet nemen? 

Bru

We eten uiteraard zéér goed: na de uiterst fijne hapjes bij het aperitief, eerst een American club met een mi-cuit van tonijn, foie gras, granny smith en een sorbet van basilicum. Niet alleen verrukkelijk maar ook een streling voor het oog. Dan volgt een carpaccio van kabeljauw met uiencompote en een gepocheerd ei met truffelboter. Het ziet er niet erg aantrekkelijk uit, maar de smaakcombinatie is hemels. Het hoofdgerecht is een traag gegaarde schouder van melklam met geconfijte look op een bedje van tomaat en paprika en daarbij een aardappelpuree met olijfolie.  Na de kaas zet een heerlijk dessert het orgelpunt: een crème brûlée op rood fruit met gesponnen suiker, citroensorbet en een chocoladekrokantje. Bij de koffie horen natuurlijk nog een hele reeks kleine lekkernijtjes. Dit voldeed absoluut aan onze hoge verwachtingen en was inderdaad op tweesterrenniveau. Achteraf geraken we aan de praat met de sommelier. Hij is goed bevriend met zijn collega van het Hof Van Cleve en heeft hiervóór in Oud Sluis gewerkt. Hij is pas sinds anderhalve maand hier aan de slag. In totaal zijn 13 van de 20 personeelsleden Vlamingen. Als ik zijn wijnkeuze prijs en hem vraag of die op het domein ook te koop zou zijn, zegt hij dat we hem ook kunnen kopen in de aanpalende culinaire shop van Bru. Die is nu wel gesloten, maar vóór we vertrekken wil hij graag met ons meegaan en even opendoen. Ik heb al een beetje spijt van mijn vraag want ik vrees voor de kostprijs, maar toch durf ik niet nalaten hem te roepen vóór we vertrekken. Hij gaat ons voor en… ik ben opgelucht als blijkt dat “onze” wijn niet meer in voorraad is. Ik toon me uiteraard ontgoocheld en zeg dat we hem dan morgen maar op het domein zullen gaan kopen. We praten nog een tijdje na en vernemen dat hij hoopt hier 1 à 2 jaar te blijven en daarna in België een wijnhandel te openen. Om 22.30 uur rijden we langs een donkere weg terug naar Saint-Rémy, 295 Euro armer maar een nieuw gastronomisch hoogtepunt rijker.

16-09-08

Nuttig en aangenaam

Voor het eerst een artikeltje waarvan ik niet weet op welke blog ik het moet plaatsen, er is immers zowel een reis- als een culinair kantje aan. Ik plaats het dus maar op beide. 


Deze week waren we uitgenodigd bij C en A, vrienden van het eerste uur. Hun zoon W is met zijn vriendin E op reis geweest naar China, onze volgende reisbestemming, en daar wilden we natuurlijk alles over vernemen. C vond het een goed idee om dat bij haar thuis te doen en dan konden we meteen “een hapje” mee-eten. Kwestie van het nuttige aan het aangename te paren. Maar wie C kent, weet dat zij daarbij op geen moeite kijkt en er meteen een vorstelijke maaltijd van maakt. Er werd gekozen voor een woensdagavond omdat zowel C, W als E dan vrij zijn. Alleen A, de gastheer, moest werken maar ja, hij zou wel voldoende krachten overhouden om de wijn te schenken. 


Bij aankomst worden we ontvangen door een lichtjes opgewonden C. Haar rode wangetjes verraden dat ze nog “in volle voorbereiding” is. Ze is vandaag uitzonderlijk tóch moeten gaan werken en heeft dus wat achterstand opgelopen. We merken op dat ze dan beter het eten had laten vallen, maar dat was voor de immer gastvrije C natuurlijk geen optie. Voorlopig staat ze er alleen voor want W en E zijn bezig hun auto te verkopen en A is nog niet thuis. We nemen dus in afwachting met ons tweetjes plaats in de salon en al snel komt A thuis en hebben W en E hun verkoop afgesloten. De gesprekken komen dan ook al snel op China en het enthousiasme van de jonge reizigers is groot. Alles is prima verlopen en ze hebben een prachtige reis gehad. Wij gaan Guilin
volgende maand met een georganiseerde groepsreis (daarover natuurlijk later véél meer op “deblogvancenc”, dus we vragen hen naar alle details. Gezien onze reis in groep en volgens een vooropgesteld programma verloopt, hebben we natuurlijk weinig marge, maar E geeft ons toch een paar concrete suggesties die we hopelijk zullen kunnen volgen, zoals bv een stemmige avondmarkt in Beijing. De meest interessante suggestie is echter een groots massaspektakel met 600 figuranten op de Lirivier in Yangshuo. De regisseur is Zhang Yimou, die ook de inmiddels legendarische openingsceremonie regisseerde op de jongste Olympische Spelen. Maar ook W’s en E’s dagelijkse ervaringen in hun contacten met de chinezen, zijn voor ons zeer interessant. We hangen aan hun lippen.
 


Intussen heeft A de champagne ontkurkt en heeft C de hapjes op tafel gebracht: krokantjes met diverse dipsauzen maar vooral een heerlijke zelf gebakken pizza met geitenkaas en rucola. Er wordt zoveel verteld dat C een paar keer moet aandringen om aan tafel te komen. mosselsoep
Hier wacht ons een mosselsoep met fijngesneden tomaat waarin uiteraard talrijke geurige verse mosseltjes zwemmen. De gastvrouw schept er in ieder bord nog een gulle schep mosseltjes bovenop. Dit is hemels en duidelijk meer dan de prelude tot een “klein etentje”. A schenkt er een lekker fris wit wijntje bij. We genieten en intussen vertellen W en E vol geestdrift verder over hun Chinese ervaringen. Het is bewonderenswaardig hoe goed zij daar op hun eentje hun weg gevonden hebben en zonder problemen hun goed voorbereide reis hebben kunnen volbrengen. Wij krijgen er meer en meer zin in. Tussen voor- en nagerecht krijgen we de foto’s te zien: een 400-tal. Die geven, meer dan alle fotoboeken samen die we al hebben doorgenomen, een zeer concreet beeld van wat ons te wachten staat. Zij hebben er de voorbereidingen voor de Olympische Spelen gezien (ze Blu Lobsterreisden terug af naar huis de dag vóór de opening); wij zullen er misschien de sporen nog van zien. Een andere interessante tip is één van de toprestaurants in Beijing: Blu Lobster in het Shangri-La Hotel van de Ierse kok Brian McKenna. Hier hebben E en W het culinaire hoogtepunt van hun reis beleefd. Heel origineel is het afsluitende dessertje mét tandenborstel. Jammer genoeg zal ons programma geen ruimte bieden om er ook te gaan eten, vrees ik.


C slaagt er zowaar in om gedurende de fotovertoning uit haar keuken te blijven en mee te kijken, alhoewel… op het einde blijkt ze toch terug in de keuken te zijn geglipt waar ze even later naar buiten komt met het hoofdgerecht: tagliatelle met een rolletje van kalfsvlees opgevuld met parmaham en mozzarella. Het aroma komt ons tegemoet. Dit is zéér lekker, al vindt de gastvrouw dat er meer saus op moet. Ten onrechte, maar ja échte chefs zijn nooit helemaal tevreden van hun werk en vinden altijd dat het beter kan. Wij zijn zéér tevreden en genieten. Je kent C niet als je denkt dat het hiermee afgelopen is. Ze heeft hedendaags china
inderdaad nog een heerlijke zelfgebakken appeltaart in petto mét koffie natuurlijk. Tijd om ook nog even de reisliteratuur en documentatie over China boven te halen, een hele tas vol: reisgidsen, landkaarten en stadsplans, folders van hotels en restaurants en een paar kanjers van fotoboeken o.a. van National Geographic en Knack Weekend. Heel interessant is “Hedendaags China” (uitgeverij Librero) met praktische weetjes over het dagelijks leven in China. point itMaar nog praktischer is een Chinees taalgidsje en vooral “Point it”, een klein boekje zonder woorden maar boordevol foto’s van allerlei voorwerpen en situaties die je kan aanwijzen als je iets duidelijk wilt maken. Dit lijkt me een must voor elke reiziger in om het even welk vreemd land. We nemen de hele tas mee om ze rustig thuis nog eens door te nemen.
 


Dit was echt een geslaagde avond: bijzonder nuttig voor de voorbereiding van onze reis naar China en aangenaam dank zij de gastvrijheid en de culinaire verwenning van de gastvrouw en –heer. Bedankt E & W, bedankt C & A.

10:21 Gepost door C en C in Divers | Permalink | Commentaren (0) | Tags: culinair |  Facebook |

13-09-08

La Terrazza, Wilrijk

Toen ik in 2005 een paar oogoperaties moest ondergaan in het Wilrijkse St.-Augustinusziekenhuis, ontdekten we dat vlakbij, aan de Prins Boudewijnlaan 326, één van de beste Italiaanse restaurants van Antwerpen is gevestigd: La Terrazza. Sindsdien maken we van de nood een deugd en proberen we elk controle-onderzoek bij de oogarts te combineren met een etentje. Zo ook vandaag.

 

Aangezien het er meestal drummen is voor een tafeltje, hebben we vooraf gereserveerd, maar wanneer we La Terrazzaer om 12.30 uur stipt aankomen, zijn we tot onze grote verwondering de enige bezoekers. Later sijpelen er enkele zakenlui en een paar chique Antwerpse dames binnen, maar de zaak loopt hooguit halfvol. Op maandagmiddag is dat wellicht niet abnormaal. Het restaurant is gevestigd op een hoek in een groot karaktervol appartementsblok uit het interbellum. Geen enkel opschrift of reclamebord verraadt dat hier een restaurant gevestigd is, maar door de grote ramen zonder gordijnen is alles meteen duidelijk. Het interieur is zeer sober.

Meteen wordt ons een krijtbord voorgezet met de (vrij uitgebreide) kaart van vandaag. We kiezen Vitello tonatobeiden voor de vitello tonato (15,00 €) als starter. Dit in zijn eenvoud zeer lekkere gerecht is één van onze Italiaanse favorieten en in België jammer genoeg enkel te vinden bij de betere Italiaan. Er verschijnt een bord vol koud kalfsvlees in dunne schijfjes en royaal overgoten met een dikke saus op basis van tonijn, perfect bereid en gepresenteerd met kappertjes en olijfolie, precies zoals het hoort (en zoals C ze thuis zelf maakt...). Ik heb er een fles Salgalaluna 2006 (23,50 €) bij besteld, een pittige en fruitige witte wijn uit Sicilië, gemaakt van de grillo, een typisch Siciliaanse druivensoort uit de streek van Marsala. Ik kende die niet, maar het blijkt een prima keuze.


Als hoofdgerecht houd ik het zo mogelijk nog eenvoudiger en kies voor Tagliolini tartufo
tagliolini al tartufo
(19,50 €); C verkiest de linguine con muscoli (mosseltjes) e fiore di zucca (courgettenbloemen) à 16,00 €. We krijgen beiden een mooi diep bord met perfecte al dente gegaarde pasta. Die van mij is royaal bestrooid met vers geraspte truffel zodat de geur me reeds van ver in de neus slaat en het water in de mond. Op het bord van C is het Linguini muscoli
een kleurrijk beeld met de rode tomaat, de groene courgetten, de oranje mosseltjes en de gele courgettenbloemen. De mosseltjes zijn nauwelijks gekookt en supermals. Wat kan eenvoud toch mooi en lekker zijn, en precies dat is m.i. het unieke van de Italiaanse keuken. We sluiten natuurlijk af met een heerlijk Italiaans koffietje, maar ik had niet expliciet genoeg om espresso of ristretto gevraagd en we krijgen een café lungo voorgezet. Na al die jaren ervaring had ik natuurlijk allang beter moeten weten, maar gelukkig is de koffie nog ruim sterk genoeg om ons goed te smaken.


Dit soort Italiaanse restaurants zijn er in Italië in elk dorp, maar in België zijn ze schaars. Hier weten ze met slechts een paar ingrediënten een oneindige verscheidenheid aan heerlijke gerechten op je bord te toveren, eenvoudig en eerlijk.  Ik zie al uit naar mijn volgend oogonderzoek.