25-10-12

La Paix

 banner restaurant.gif.jpg

UPDATE (lees ook onze vorige ervaring)


Na een eerste zeer positieve ervaring twee jaar geleden, hadden we al lang zin om eens terug te keren naar La Paix in Anderlecht. We trokken er heen op een dinsdagmiddag want op de vrijdagavond na, kan je er enkel 's middags terecht. We worden vriendelijk ontvangen in vlekkeloos Nederlands en nadien blijkt dat slechts één van de diensters niet Nederlandstalig is. In Brussel een aangename verrassing. We krijgen een tafeltje aan het raam dat uitgeeft op de Heyvaertsstraat en meteen krijgen we er een gratis attractie bij: op de hoek van de straat staan constant groepjes Afrikaanse handelaars in tweedehandsauto's. Ze keuren de voorbijrijdende occasiewagens, stappen ze in voor een korte testrit en kopen meteen. De aankopen worden onmiddellijk doorgereden naar de kade waar ze ingescheept worden voor Afrika. Een fascinerend schouwspel.


Maar we zijn uiteraard gekomen om te eten. De kaart bevat bijna uitsluitend vleesgerechten. We IMG_7775.JPGbeginnen met een ouderwetse Picon met witte wijn (dat was jàààren geleden...) en krijgen er een zeer origineel hapje bij: een schuimige mousse van geitenkaas op radijzengroen en een crumble van groene thee en sesamzaadjes. Delicieus! Op de wijnkaart vind je een uitgebreide keuze aan mooie, vooral Franse wijnen. We kiezen voor een Château de la Commanderie, Lalande de Pomerol, een stevige rode want we gaan volledig voor vlees vandaag. Als voorgerecht kiezen we beiden voor de suggestie van de dag: risotto met eekhoorntjesbrood en witte pens van patrijs. Een goede keuze, zo blijkt: de risotto is zeer smeuïg en de cèpes (de beste onder de bospaddenstoelen vind ik) passen uitstekend bij het seizoen, evenals de lichte wildsmaak van de witte pens.

IMG_7778.JPG

risotto met eekhoorntjesbrood en witte pens van patrijs


Vervolgens kies ik voor geroosterde caneton met paddenstoelen, rode biet en Baskische bloedworst, eveneens een herfstgerecht in een zeer uitgebalanceerde smaakcombinatie. C kiest voor rundskraai Black Angus van het huis Metzger. Dit laatste gerecht wordt (terecht) enkel bleu geserveerd. Wij houden beiden nogal van rundskraai of onglet, maar zoals deze heeft ze nog nooit gesmaakt: lichtjes gegrild maar o zo mals en smaakrijk. Er wordt een bordje met verschillende structuren van raapjes bij geserveerd, enkele frietjes en een heerlijke béarnaisesaus. Met dit vlees bevestigt La Paix zijn faam als uniek vleesrestaurant. De volgende keer moeten we toch eens één van de specialiteiten proeven: rundsvlees dat gedurende minstens 4 weken in eigen koelruimtes gerijpt heeft. Op "One Life Live It" lees je hier meer over, want zij hadden de eer om de koelruimtes te mogen bezoeken.

 

IMG_7780.JPG

geroosterde caneton met paddenstoelen, rode biet en Baskische bloedworst


 

IMG_7783.JPG

rundskraai Black Angus van het huis Metzger

 

IMG_7784.JPG

structuren van raapjes


De gerechten zijn vrij copieus, zodat we het eigenlijk hierbij zouden moeten laten, maar we zijn zo nieuwsgierig naar de desserts, dat we toch één bordje bestellen om te delen: macarons met een crème van gezouten caramel, kastanjepuree en sorbet van peer. Heerlijk! Afsluiten doen we natuurlijk met een koffietje, vergezeld van enkele knapperige amandelkoekjes en heerlijk zoete blauwe muskaatdruifjes.

 

IMG_7791.JPG

macarons met een crème van gezouten caramel,
kastanjepuree en sorbet van peer


Onze ervaring van twee jaar geleden is nog overtroffen. Goedkoop is het niet (we betaalden 229 €), maar dit is dan ook niet zomaar een brasserie maar een heus gastronomisch restaurant van topklasse, terecht bekroond met een Michelinster. Sterk aanbevolen!





 


 


08:00 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: restaurant, michelinster, la paix, brussel |  Facebook |

06-05-11

Brasserie Bozar

restaurant,brasserie,bozar,brussel

Vorig weekend bezochten we de Luc Tuymans retrospectieve in de Brusselse Bozar. Dé kans om de nieuwe gelijknamige brasserie uit te testen waarover we al veel goeds gelezen hadden en het feit dat ze wordt uitgebaat door David Martin van de onvolprezen Brasserie La Paix, zorgde voor hoge verwachtingen. We waren ook nieuwsgierig naar de Nederlandstaligheid van het personeel, want daarover hadden we wél al klachten gehoord. En bij de telefonische reservatie werd onze vrees al bewaarheid: we werden te woord gestaan door een Spaanse die niet alleen geen Nederlands maar ook nauwelijks Frans en Engels sprak. Bij onze ontvangst werd echter alles goed gemaakt door een vriendelijke rasechte Vlaamse dienster en ook de rest van het (franstalige) personeel deed echt zijn best om nederlands te spreken. Ook de rest viel reuze mee: de brasserie is een stijlvol ingerichte ruimte met veel bruin en wit en grote vensters die uitgeven op de Baron Hortastraat (zijkant van Bozar, aan de trappen naar het Warandepark) en de kaart is een voorbeeld voor alle brasseries: eenvoudige gerechten en enkele Belgische klassiekers zoals garnaalkroket en filet américain. Maar daarnaast vind je ook streekgerechten uit diverse andere Europese regio's: melkkalf uit de Corrèze, Beiers Simmentalrund, inktvis uit Biarritz. De klemtoon ligt vooral op vleesgerechten wat gezien de band met La Paix natuurlijk niet verwonderlijk is. We beginnen met respectievelijk "Dujardin"-salade met inktvis en groenten doordrenkt met Japanse azijn (15 €) en gepelde lichtgekookte eitjes van scharrelkippen uit de Coudriers-boerderij met gerookte paling, peterseliegroen en soldaatjes (16 €). Beide gerechten zijn best wel origineel en licht en fris en de porties zijn nogal groot. De inktvis ligt in het hart van een krop geelgroene sla en in het smeuïg licht gekookt eitje zijn minuscule blokjes gerookte paling vermengd. Daarna kiezen we beiden voor vlees: ik de gegrilde entrecote van Beiers Simmentalrund met bearnaise met hoeveboter (uit Josper-houtoven op Argentijnse kolen) (26 €) en mijn echtgenoot de gesmoorde melkkalfsborst uit Corrèze met mosterd en peterselie (22 €). Prima allebei! Ook hier is La Paix duidelijk niet ver af en zijn de porties aan de grote kant. We drinken er een fles fruitige witte wijn bij uit de Bouches du Rhône en genieten nadien nog van een kopje sterke koffie. In totaal betalen we 112 € en meteen is opnieuw bewezen dat je in Brussel goedkoper tafelt dan pakweg in Antwerpen of Gent. Het is duidelijk: hier komen we ongetwijfeld nog terug.

09:37 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (4) | Tags: restaurant, brasserie, bozar, brussel |  Facebook |

01-09-10

La Paix, Anderlecht

banner restaurant.gif.jpgRecht tegenover de imposante ingangspoort van het Anderlechtse slachthuis ligt Brasserie La Paix, de eerste en voorlopig enige brasserie in België die bekroond is met een Michelinster. We La Paix 1.gif.jpgtrokken er naartoe op een dinsdagmiddag in augustus ter gelegenheid van onze huwelijksverjaardag. Ja, we prijzen ons gelukkig dat we ons 's middags kunnen vrijmaken, want voor de vrijdagavond (de enige avondservice) moet je hier maanden vooraf reserveren. Maar ook nu zit de zaal afgeladen vol. Het valt ons op hoeveel gasten hier vaste klant blijken te zijn: ze worden hartelijk met een omhelzing verwelkomd. De sfeer is 100% brasserie: eenvoudig qua meubilair, lange toog, open keuken en tafeltjes op amper 10 cm van elkaar. Dit is een familiezaak waar moeder en vader nog steeds actief en vol enthousiasme meewerken en waar de dochter met forse stem de leiding heeft over de zaal. In de keuken is schoonzoon David Martin de chef en hij is het die met zijn voorliefde voor eersteklas ingrediënten én zijn creativiteit en originaliteit de keuken op sterrenniveau heeft gebracht. Het personeel staat ons vriendelijk en... in het Nederlands te woord. Ook het kliënteel is hier overwegend Nederlandstalig. Mevrouw vertelt ons later dat ze hier beduidend meer volk krijgen sinds hun medewerking aan Vlaamse tv-programma's zoals "De Beste Hobbykok van Vlaanderen" en "In de Keuken", meer dan bij de toekenning van hun Michelinster! Nu nog de website in het Nederlands...

Als aperitief houden we ons bij een glas frisse witte wijn. Er komt heerlijk knapperig brood op tafel met goudgele lichtjes gezouten boter en bij wijze van verwelkoming krijgen we een glaasje met een luchtige koude bouillon van krab waarop een schuimige kraag van koffie. Hartige kost en een stevige starter. De kaart biedt uiteraard vooral vleesgerechten en heel wat specialiteiten, die je enkel in de buurt van een slachthuis kan verwachten: preskop, hersenen, varkenspoot, kalfsniertjes, enz. Het is moeilijk kiezen, maar we besluiten er vooral de specialiteiten van het huis uit te halen. Ik begin met de vitello "anguillo", veau de Corrèze, anguille laquée et crème d'anguille fumée, een gedurfde combinatie van kalf en paling. Mijn bord is een kleurrijk schilderijtje met een stukje gelakte paling en drie rolletjes mals en sappig kalfsvlees, opgevuld met o.a. artisjok (?). Voor de kleur zorgen stukjes gele courgette, dunne schijfjes radijs, diverse soorten tomaat, pijpajuin, stukjes verse hazelnoot en enkele witte toefjes gerookte palingcrème. Mooi en zeer lekker. C kiest als voorgerecht voor de lard de poitrine de porc pic noir fondant, laqué à la Japonaise. Twee dikke blokjes bruin gelakt buikspek liggen te blinken tussen eveneens een kleurenpalet van groentjes. Het vet van het spek wordt grotendeels gecompenseerd door de La Paix 2.jpg

zoetzure groentjes, die beetgaar of zelfs rauw zijn, wat het geheel inderdaad een Japanse toets geeft. Wat kan spek (ja, ook het vet...) heerlijk smaken! Als wijn hebben we, gezien de speciale gelegenheid, gekozen voor een Château Grand-Pey Lescours 2003, een Saint-Emilion grand cru. Als hoofdgerecht kies ik tête de veau au jus de langoustines Bretonnes, soufflé de langoustines, cervelle de veau, alweer een geslaagde combinatie van vlees en vis. Een dikke schijf kalfskop zwemt in een pittige saus van langoustines en wordt vergezeld van een flinke brok kalfshersenen en een luchtige langoustinesoufflé. Ter versiering dienen wortel, courgette, een halve diepgebakken ui en een schijfje krokante aardappel. Mijn echtgenoot heeft gekozen voor de filet de selle d'agneau de la Ferme de Belle-Vue, Alexandre et Véronique Dupont, tarte fine croustillante de pommes de terre confites, praliné de chorizo. Hij krijgt twee flinke stukken vlees, bedekt met een korstje van fijngesneden chorizo en diverse aromaten. Op de rand ligt een dun krakend reepje geconfijte aardappelen en verder is het bord gevuld met een krokant reepje spek en beetgare wortelen, artisjok, courgette en gebakken ui. Het vlees is succulent zacht en van een diepe smaak, maar mijn man is vooral onder de indruk van de hartige chorizocrumble. Onze wijn smaakt er hemels bij!

Uiteraard moet hier nog een dessert op volgen. De vriendelijke dienster helpt mij uit mijn twijfels en doet me kiezen voor de tarte citron et sorbet citron au lait caillé.
 La Paix 3.jpg

Een Bretoens zanddeegkoekje wordt vergezeld van enkele toefjes luchtige citroencrème en slagroom. Daarbovenop liggen heel wat meringuebolletjes waarin wilde venkel verwerkt is. Ook de citroensorbet die erbij geserveerd wordt is zacht van smaak en perfect qua textuur. Een beetje frambozencoulis en wat citroenzeste maken het geheel af. Dit is een zalig, licht en luchtig dessert! C heeft gekozen voor een eenvoudige café glacé à la vanille. Het vanilleijs is zeer smeuïg en licht en ongelooflijk lekker, zegt hij. Aan de rand liggen twee crumbles van caramel en koffie en bovenop een bolletje La Paix 4.jpgluchtige koffieméringue. Hiervoor is altijd nog plaats, ook in een al goed gevulde maag! Bij de koffie krijgen we enkele kleine verse aardbeitjes van een ongelooflijk intense smaak. Ik kijk wat verbaasd op wanneer de gastvrouw mij plots een pakketje in aluminiumfolie brengt. Het zijn twee botertjes omdat ze gezien heeft dat ik bij het begin van de maaltijd een foto maakte van de botertjes die in een leuk papiertje waren verpakt. Zéér attent vind ik dat, evenals de ongedwongen babbel die we daaropvolgend met de gatsvrouw mochten hebben. Meer dan tevreden stappen we van tafel op. We vonden hier een unieke combinatie van de ongedwongen sfeer van een brasserie en het genot van een keuken op sterrenniveau. De porties zijn zéér royaal en zeker voor vleesliefhebbers de moeite waard, of je nu een grote eter bent of niet. Kleine eters moeten maar laten liggen wat ze niet opkrijgen en grote eters zullen zonder twijfel geen kruimel op hun bord achterlaten. Zoals wij...