11-10-10

't Zilte, Mol

Op het Hof van Cleve na hebben we nergens in België zo goed gegeten als in ’t Zilte in Mol.  We waren er eerder al twee keer te gast en het was telkens een festijn op topniveau. Deze maand gaf Feeling een gidsje uit met de 100 beste restaurants van België waarin een aantal restaurants een menu all-in aanbieden voor 60 Euro. Zo ook ’t Zilte en die kans wilden we ons niet laten ontglippen. We trokken erheen op een zondagmiddag. De vriendelijke gastvrouw ontvangt ons en leidt ons naar een ronde tafel in de hoek van waaruit we een prima overzicht hebben op het restaurant. We bestellen het Feeling menu (dat hadden we bij de telefonische reservatie trouwens al gedaan) en er wordt ons meteen een glas mousserende Riesling geschonken zilte 3.gif.jpgvergezeld van een mooi gepresenteerd hapje met ansjovis, watermeloen en shiso (een Japanse muntsoort). Aan de meeste andere tafels worden niet één, maar drie hapjes geserveerd. Dat komt omdat de meesten hier het zondagse lunchmenu nemen, dat er voor de rest identiek uitziet als het onze. Zij krijgen trouwens ook wijn à volonté terwijl wij ons tevreden moeten stellen met één glas per gerecht. Maar je hoort ons niet klagen want wij betalen een stuk minder en bij ons zijn aperitief en koffie eveneens inbegrepen. Als voorgerecht komt er zeebaars op vel gebakken met schuim van Thaise jus, mosseltjes, waterkers, kaffirlimoen, dragon en kropsla. Een heleboel ingrediënten maar die zijn zo subtiel gecombineerd dat ze een perfecte smaakharmonie vormen. De zeebaars is overigens door zijn versheid en perfecte gaartijd uitzonderlijk sappig. Zo heb ik hem nog maar zelden gegeten. Als wijn krijgen we een Trebbiano d’Abruzzo 2009, jong maar fris. Het hoofdgerecht is eendenborst (ook op het vel gebakken) met pompoen, boschampignons en een risotto van spelt. Middenin staat een  krokantje, gevuld met het vlees van de eendenbout. Niet alleen de kleuren, maar ook de smaak roepen de herfst op. Heerlijk! De Ribera del Duero 2005, een volle Spaanse wijn voor 100% van de tempranillodruif, met zijn dieprode kleur en kruidige smaak past er overigens perfect bij. Beide gerechten zjn misschien niet al te groot, maar ik moet toegeven dat ik na het hoofdgerecht ruim voldaan ben en vooral onder de indruk van de keuken van chef Viki Geunes: eersteklas producten, originele maar evenwichtige gerechten, prachtig gepresenteerd; kortom een eigentijdse keuken maar wars van effectenjagerij. Maar er kan natuurlijk nog wel een dessertje bij. Het wordt een mooie combinatie van cocos,mandarijnsorbet en basilicum. Luchtig, fris en verfijnd van smaak. Bij de koffie (inclusief een gratis tweede kopje) komen er nog een macaron, chocolade met kers en een yoghurtgelei. Niet te geloven dat we zo uitgebreid en op dit niveau kunnen eten voor slechts 60 Euro per persoon. Dank U, Feeling! We praten nog even na met de gastvrouw, die ruim de tijd neemt voor een spontane babbel aan elke tafel, en geven haar rendez-vous in hun spiksplinternieuwe restaurant op de negende verdieping van het Antwerpse Museum Aan de Stroom (MAS), waar ze vanaf 14 mei 2011 een nieuw onderkomen zullen vinden. We prijzen ons gelukkig dat we de volgende keer niet meer zo’n lange verplaatsing zullen moeten doen.

 

01-09-10

La Paix, Anderlecht

banner restaurant.gif.jpgRecht tegenover de imposante ingangspoort van het Anderlechtse slachthuis ligt Brasserie La Paix, de eerste en voorlopig enige brasserie in België die bekroond is met een Michelinster. We La Paix 1.gif.jpgtrokken er naartoe op een dinsdagmiddag in augustus ter gelegenheid van onze huwelijksverjaardag. Ja, we prijzen ons gelukkig dat we ons 's middags kunnen vrijmaken, want voor de vrijdagavond (de enige avondservice) moet je hier maanden vooraf reserveren. Maar ook nu zit de zaal afgeladen vol. Het valt ons op hoeveel gasten hier vaste klant blijken te zijn: ze worden hartelijk met een omhelzing verwelkomd. De sfeer is 100% brasserie: eenvoudig qua meubilair, lange toog, open keuken en tafeltjes op amper 10 cm van elkaar. Dit is een familiezaak waar moeder en vader nog steeds actief en vol enthousiasme meewerken en waar de dochter met forse stem de leiding heeft over de zaal. In de keuken is schoonzoon David Martin de chef en hij is het die met zijn voorliefde voor eersteklas ingrediënten én zijn creativiteit en originaliteit de keuken op sterrenniveau heeft gebracht. Het personeel staat ons vriendelijk en... in het Nederlands te woord. Ook het kliënteel is hier overwegend Nederlandstalig. Mevrouw vertelt ons later dat ze hier beduidend meer volk krijgen sinds hun medewerking aan Vlaamse tv-programma's zoals "De Beste Hobbykok van Vlaanderen" en "In de Keuken", meer dan bij de toekenning van hun Michelinster! Nu nog de website in het Nederlands...

Als aperitief houden we ons bij een glas frisse witte wijn. Er komt heerlijk knapperig brood op tafel met goudgele lichtjes gezouten boter en bij wijze van verwelkoming krijgen we een glaasje met een luchtige koude bouillon van krab waarop een schuimige kraag van koffie. Hartige kost en een stevige starter. De kaart biedt uiteraard vooral vleesgerechten en heel wat specialiteiten, die je enkel in de buurt van een slachthuis kan verwachten: preskop, hersenen, varkenspoot, kalfsniertjes, enz. Het is moeilijk kiezen, maar we besluiten er vooral de specialiteiten van het huis uit te halen. Ik begin met de vitello "anguillo", veau de Corrèze, anguille laquée et crème d'anguille fumée, een gedurfde combinatie van kalf en paling. Mijn bord is een kleurrijk schilderijtje met een stukje gelakte paling en drie rolletjes mals en sappig kalfsvlees, opgevuld met o.a. artisjok (?). Voor de kleur zorgen stukjes gele courgette, dunne schijfjes radijs, diverse soorten tomaat, pijpajuin, stukjes verse hazelnoot en enkele witte toefjes gerookte palingcrème. Mooi en zeer lekker. C kiest als voorgerecht voor de lard de poitrine de porc pic noir fondant, laqué à la Japonaise. Twee dikke blokjes bruin gelakt buikspek liggen te blinken tussen eveneens een kleurenpalet van groentjes. Het vet van het spek wordt grotendeels gecompenseerd door de La Paix 2.jpg

zoetzure groentjes, die beetgaar of zelfs rauw zijn, wat het geheel inderdaad een Japanse toets geeft. Wat kan spek (ja, ook het vet...) heerlijk smaken! Als wijn hebben we, gezien de speciale gelegenheid, gekozen voor een Château Grand-Pey Lescours 2003, een Saint-Emilion grand cru. Als hoofdgerecht kies ik tête de veau au jus de langoustines Bretonnes, soufflé de langoustines, cervelle de veau, alweer een geslaagde combinatie van vlees en vis. Een dikke schijf kalfskop zwemt in een pittige saus van langoustines en wordt vergezeld van een flinke brok kalfshersenen en een luchtige langoustinesoufflé. Ter versiering dienen wortel, courgette, een halve diepgebakken ui en een schijfje krokante aardappel. Mijn echtgenoot heeft gekozen voor de filet de selle d'agneau de la Ferme de Belle-Vue, Alexandre et Véronique Dupont, tarte fine croustillante de pommes de terre confites, praliné de chorizo. Hij krijgt twee flinke stukken vlees, bedekt met een korstje van fijngesneden chorizo en diverse aromaten. Op de rand ligt een dun krakend reepje geconfijte aardappelen en verder is het bord gevuld met een krokant reepje spek en beetgare wortelen, artisjok, courgette en gebakken ui. Het vlees is succulent zacht en van een diepe smaak, maar mijn man is vooral onder de indruk van de hartige chorizocrumble. Onze wijn smaakt er hemels bij!

Uiteraard moet hier nog een dessert op volgen. De vriendelijke dienster helpt mij uit mijn twijfels en doet me kiezen voor de tarte citron et sorbet citron au lait caillé.
 La Paix 3.jpg

Een Bretoens zanddeegkoekje wordt vergezeld van enkele toefjes luchtige citroencrème en slagroom. Daarbovenop liggen heel wat meringuebolletjes waarin wilde venkel verwerkt is. Ook de citroensorbet die erbij geserveerd wordt is zacht van smaak en perfect qua textuur. Een beetje frambozencoulis en wat citroenzeste maken het geheel af. Dit is een zalig, licht en luchtig dessert! C heeft gekozen voor een eenvoudige café glacé à la vanille. Het vanilleijs is zeer smeuïg en licht en ongelooflijk lekker, zegt hij. Aan de rand liggen twee crumbles van caramel en koffie en bovenop een bolletje La Paix 4.jpgluchtige koffieméringue. Hiervoor is altijd nog plaats, ook in een al goed gevulde maag! Bij de koffie krijgen we enkele kleine verse aardbeitjes van een ongelooflijk intense smaak. Ik kijk wat verbaasd op wanneer de gastvrouw mij plots een pakketje in aluminiumfolie brengt. Het zijn twee botertjes omdat ze gezien heeft dat ik bij het begin van de maaltijd een foto maakte van de botertjes die in een leuk papiertje waren verpakt. Zéér attent vind ik dat, evenals de ongedwongen babbel die we daaropvolgend met de gatsvrouw mochten hebben. Meer dan tevreden stappen we van tafel op. We vonden hier een unieke combinatie van de ongedwongen sfeer van een brasserie en het genot van een keuken op sterrenniveau. De porties zijn zéér royaal en zeker voor vleesliefhebbers de moeite waard, of je nu een grote eter bent of niet. Kleine eters moeten maar laten liggen wat ze niet opkrijgen en grote eters zullen zonder twijfel geen kruimel op hun bord achterlaten. Zoals wij... 

16-04-10

Per Bacco

banner restaurant.gif
Ik stel vast dat ik op deze blog nog nooit iets schreef over Per Bacco, onze lievelingsitaliaan in Gent. We zijn er trouwe bezoekers sinds de oprichting een paar jaren geleden. Voordien zakten we ook regelmatig af naar Il Mezzogiorno, waar de roots van Per Bacco liggen.  Michele, de Siciliaanse uitbater van dit laatste restaurant besloot toen om samen met de Vlaamse Jeroen, die er zijn strepen had verdiend in de zaal, een tweede zaak te openen in Gent. Het werd een eenvoudige osteria waaraan ook een winkel of ‘negozio’ verbonden is waar authentieke Italiaanse producten en heerlijke wijnen te koop zijn. In een leegstaande winkel aan de Sint-Jacobnieuwstraat 56 vonden ze een geschikt pand. Aan de straatkant is er de winkel met twee etalages en tussenin leidt een gangske via een paar trappen naar het restaurant. Links een kleine toog waar desnoods ook iets gedronken kan worden en twee eerder kleine zaaltjes die zeer eenvoudig, maar stemmig zijn ingericht. Hier primeert de gezelligheid en de sfeer boven de luxe. Ook de bediening is ongedwongen en vriendelijk. 
 

Vorig weekend trokken we er nog eens heen. Reserveren is altijd noodzakelijk, zeker op vrijdagavond en we waren al tamelijk laat, maar gelukkig konden we nog net een tafeltje bemachtigen op voorwaarde dat we tegen 21.30 uur klaar waren. We gingen tegen 19.30 uur en hadden dus twee uren, wat normaal moest volstaan. Maar alles gebeurt hier al’ Italiana, dus zonder overhaasting, zodat we op het einde toch bijna in tijdsnood kwamen. Als er trouwens één negatief punt valt te melden over Per Bacco, dan is het dat je er inderdaad soms lang moet wachten. Dat was deze keer ook het geval: pas om kwart voor negen kregen we ons hoofdgerecht. Maar ja, ook dat hoort bij de pure Siciliaanse stijl en… het wachten loont, want het eten is er onovertroffen ! Elke maand is er een nieuwe kaart, die naargelang het seizoen een beperkte keuze laat tussen een 4-tal antipasti en evenveel primi en secondi. Vaak laat ik mij hier verleiden tot  een Antipasto dell'Oste (een bord gegrilde en in de oven bereide mediterraanse groentjes met Italiaanse kazen) of een Assortimento di salumi artigianali con mostarda (een bordje met diverse artisanale vleeswaren geserveerd met in mosterdzaad geconfijt fruit) maar deze keer verkiezen we beiden een Carpaccio di verdure primaverili con scaglie di bottarga e pecorino (fijn gesneden rauwe lentegroentjes afgewerkt met bottarga en pecorino kaas) (14,80 €).  De groenten (venkel, radicchio, artisjok en kerstomaatjes) zijn kraakvers en de snippers bottarga (de kuit van tonijn of de grijze harder die eerst wordt samengeperst, dan gepekeld en uiteindelijk wordt opgehangen om te drogen) geeft er een uitgesproken zuiderse smaak aan. Als hoofdgerecht kiezen we respectievelijk voor de cefalo alla mediterrenea (harder in de pan gebakken met witte wijn, kerstomaatjes, olijfjes en kappertjes uit Pantellaria) (22,30 €) en Merluzzo in crosta di pane al nero di seppia su un letto di limone con barba di frate (kabeljauwfilet in een korstje van broodkruim gekleurd met inktvisinkt op een bedje van citroen met 'barba di frate') (22 €). Barba di Frate ofwel Monniksbaard is een 'harig' uitziende groente, die qua uitzicht ergens tussen zeekraal en bieslook zit. Beide gerechten zijn om ter best. Daarvoor is dit ons favoriet adres in Gent. Dit is de keuken zoals we ze zelf op Sicilië mochten leren kennen en die je in België nauwelijks kan vinden: verse producten zonder franjes, simpel en hartig afgekruid. De frisse en fruitige Falanghina uit het zuiderse Campania past er uitstekend bij en brengt als het ware de zon op tafel. We genieten, zoals we dat hier al zo vaak gedaan hebben.