07-11-13

Spaans Dak, Oud-Heverlee

banner restaurant.gif.jpg


IMG_6094.JPGAan de boorden van recreatiepark de Zoete Waters in Oud-Heverlee staat een idyllisch kasteeltje waar ooit Andreas Vesalius woonde. Hier is sinds jaren restaurant Spaans Dak gevestigd.  Sinds kort heeft de jonge generatie haar intrede gedaan. Chef Michel Uyttendaele wordt in de keuken bijgestaan door zoon Jonathan terwijl de andere zoon Kristof sommelier van dienst is. Of de moderne en creatieve kookstijl aan de jonge garde toe te schrijven is of aan chef Michel, is mij niet duidelijk maar één ding is zeker: het Spaans Dak serveert een inventieve eigentijdse keuken en weet duidelijk wat tegenwoordig “en vogue” is.

 

We probeerden zowel het “Zee”- als het “Fijnproevers”-menu, beide vijf gangen à respectievelijk 58 € en 60 €; mét aangepaste wijnen 78 € en 80 €. Maar we begonnen natuurlijk met het huisaperitief: witte wijn, sherry en cointreau, een ongewone maar geslaagde combinatie. De reeks hapjes die erbij gerserveerd werden, gaven meteen de toon aan voor wat later zou volgen. Het waren stuk voor stuk originele en mooi gepresenteerde mini-gerechtjes. Vooral de ‘alcoholvrije champagne van tomaat’ was zéér lekker al is de naam een beetje ongelukkig gekozen. De fantasie sloeg helemaal op hol met de ‘carpaccio van appel gemarineerd in rozenwater en limoen” die we moesten zoeken tussen de kroonblaadjes van een echte roos in een (lelijk) vaasje. Toch wat ver gezocht, vind ik.

 spaans dak, oud-heverlee

2 hapjes: espuma van schorseneren met krokante uitjes en alcoholvrije champagne van tomaat


En dan begon de parade van vijf gangen (x 2). Het is onbegonnen werk hier alle details op te noemen. Alle gerechten zijn een ongelooflijk complexe samenstelling van diverse bereidingen, kunstig samengebracht op één bord. Het is nauwelijks in te schatten hoeveel werk hier is in gestoken. Daarenboven weten ze hier als geen ander hoe een bord mooi gedresseerd kan worden, maar voor mij gaat deze complexiteit wel wat ten koste van de harmonie. Een voorbeeld. Het eerste voorgerecht van het vismenu bestaat uit:

-      Tataki van tonijn met chutney van mango en abrikoos, meringue van rode biet, crunch van  zwarte olijven

-      Tartaar van tonijn met een salade van wilde rijst, gepofte wilde rijst, espuma van wasabi

-      Sashimi van tonijn, salade van rijstvermicelli gekleurd met inkt van inktvis, oosterse bouillon op smaak gebracht met soja en gember

Alles op één bord, begrijp je wat ik bedoel? Vaak ligt de kunst in de beperking.

 spaans dak, oud-heverlee

3 bereidingen van tonijn


Maar, begrijp me niet verkeerd: deze mensen kunnen koken en we hebben lekker gegeten. De gebakken roggevleugel met een open ravioli van groene kool met spek (ik bespaar u de andere ingrediënten) en vooral de gebakken coquille met een mousseline van aardappel en truffel waren heerlijk.  Op het Fijnproevermenu kwamen o.m. twee wildgerechten voor: een frisse tartaar van hert met gebakken eendenlever en gebakken filet van fazant. Beide waren opnieuw mooi gepresenteerd en vergezeld van een resem andere smaken en toch smaakten ze wat braaf en bijna flets. De tartaar van hert en de gebakken eendenlever had ik trouwens liever als twee aparte gerechtjes gezien.

 spaans dak, oud-heverlee

Gebakken coquille, mousseline van aardappel en truffel, chips van truffelfoccaccia,
engelenhaar van aardappel,
crème van donkere balsamico en truffel

spaans dak, oud-heverlee

Tartaar van hert en gebakken eendenlever, salade van linzen, crème van rode biet,
rode bietblokjes gegaard op de BBQ, gel van balsamico en crouton van peperkoek


spaans dak,oud-heverleeAls nagerecht kozen we beiden voor de kaas en kregen verloren brood van brioche gegratineerd met patachouffe, appelsalade met dennenpitten en rozijnen, espuma van appel.  Een goede combinatie maar de appelsalade was iets té nadrukkelijk en overvloedig. Zoals kon verwacht worden, kwamen er bij de koffie nog een hele reeks (6 stuks!) garnituren. Ook hier was ongelooflijk veel werk in gestoken en ze oogden prachtig. Tenslotte een woordje over de wijn. We kregen een zéér goed uitgekozen selectie van vooral Zuiderse wijnen en ze werden zeer gul geschonken: o.a. een Falanghina uit Campanië, een Alentejo uit Portugal en een Verdicchio uit Umbrië. Maar we onthouden vooral de schitterende Rocherolles, een rode Graves uit Frankrijk.

spaans dak,oud-heverlee

 De koffiegarnituren


We verlieten het Spaans Dak met een gevulde maag en een tevreden gevoel. Ze zijn de meesters van de presentatie en kunnen volgens mij nog hoge ogen gooien. Maar ze moeten opletten dat hun creativiteit niet uitmondt in overdreven complexiteit en onnodige effectenjagerij. Als ze er in slagen om de smaken wat meer uitgesproken te maken en met elkaar te laten harmoniëren, zit er misschien wel een Michelinster in.

09:35 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spaans dak, oud-heverlee |  Facebook |

10-10-13

Bon-Bon in Sint-Pieters-Woluwe

banner restaurant.gif.jpg

Jaren geleden aten we zeer lekker bij Bon-Bon in Ukkel. Sindsdien is chef Christophe Hardiquest met zijn restaurant verhuisd naar een villa op de Tervurenlaan in Sint-Pieters-Woluwe en is zijn faam nog toegenomen. GaultMillau kent hem zelfs een fabuleuze 19/20 toe en plaatst hem meteen in de top-5 van België terwijl Michelin het bij (slechts) één ster houdt.  Deze zomer trokken we er heen met grote nieuwsgierigheid en vooral hoge verwachtingen. Het was één van die warme zonnige dagen die de zomer van 2013 rijk was en het was dus zeer welkom dat alle tafels gedekt waren op het stijlvolle en schaduwrijke terras. We werden ontvangen door de vriendelijke gastvrouw in voortreffelijk Nederlands. Het voltallige personeel blijkt Franstalig maar deed zijn uiterste best om ons in het Nederlands te woord te staan.

 

We kozen voor het 3 gangen lunchmenu van à 75 € en voor de aangepaste wijnen à 33 €. Bij het aperitief (champagne en een verrassende rode parelende wijn waarvan ik de naam vergeten ben) kwamen een vier eenvoudige, maar oh zo verfijnde hapjes. We onthouden vooral een heerlijke gazpacho met een krachtig smakend mosterdijs.

IMG_0094c.JPG


Het voorgerecht was een combinatie van rauwe tonijn met een crumble van foie gras. Meteen was duidelijk dat chef Hardiquest een meester is in het combineren van smaken. Op een subtiele manier zijn hier de tonijn en de ganzenlever met elkaar verenigd  en de schaarse andere ingrediënten op het bord (snijboontjes, gefrituurde noedel en een zalfje van ansjovis) voegden er elk een passende extra toets aan toe.

IMG_0098.jpg


De zin voor harmonische combinaties was nog sterker aanwezig in het hoofdgerecht: een sappig stuk op het vel gebakken heek (merlu of colin in het Frans), overgoten met een pittige ratatouille en vergezeld van overheerlijke venusschelpjes, zeekraal en geconfijte aardappel. De heek, ook wel ‘mooie meid’ genoemd, is een ware ontdekking en komt jammer genoeg veel te weinig voor op de restaurantkaarten.

IMG_0099.jpg


Als dessert kwam vervolgens een granité van eau-de-vie, drijvend in een coulis van rode biet. Opnieuw een verrassende maar zeer geslaagde combinatie. Dan volgde een schitterende sabayon van kriekenbier met een pistachesponge. Bij de koffie kregen we een vijftal verschillende versnaperingen, allemaal met zorg bereid en perfect van smaak.

 IMG_0101.jpg

IMG_0102.jpg


Is 19/20 overdreven veel of één Michelinster te weinig? Ik laat het in het midden maar één ding is zeker: dit is topklasse! Deze chef moet het niet hebben van effectenjagerij maar munt uit in creativiteit en is vooral een meester in het combineren van smaken. En dat is alleen de allerbeste koks gegeven. Voeg daarbij een zeer stijlvolle omgeving en een efficiënte en bijzonder attente bediening en je kan GaultMillau wel begrijpen. Komaan Michelin!...

10:31 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bon-bon, restaurant, michelinster |  Facebook |

09-08-13

La Trinité, Sluis

banner restaurant.gif.jpg

klik hier voor onze eerdere recensie

 

We vernamen dat La Trinité in Sluis recent verhuisd is naar een ruimer pand aan de kaai en dat maakte ons nieuwsgierig.  Amper een paar weken na de opening trokken we er heen voor een

IMG_2278.JPG

vervroegd diner om onze huwelijksverjaardag te vieren. Het nieuwe Trinité is ondergebracht in een historisch gebouw dat voorheen dienst deed als bank. Van bij het binnenkomen al is duidelijk dat het de bedoeling is dat ook het kader indruk zou maken: een groot salon bij de ingang loopt over in een ruime eetzaal die uitloopt op een grote binnentuin. Links geeft een venster uitzicht op de moderne keuken waar een indrukwekkend legioen druk in de weer is. De inrichting is strak in vooral zwart en wit en met hier en daar een paars of felblauw accent, naar mijn gevoel niet overal even geslaagd. Maar het is vooral de ietwat refterachtige ruimte die het geheel wat minder aantrekkelijk maakt. We worden zeer vriendelijk ontvangen door de gastvrouw en meteen naar de binnentuin gebracht voor het aperitief, of beter gezegd naar het terras, want de hele ruime binnenkoer is geplaveid en alle aanwezige groen staat in potten of bakken. Mooi is het wél al is IMG_2212.JPGhet moderne meubilair een beetje krap. Jammer genoeg is het vandaag net een beetje te fris, want het lijkt me wel aangenaam om hier buiten te eten. Als aperitief laten we ons verleiden door een huiscocktail op basis van gin en framboos. Hij wordt gesereveerd in een mooi groot glas en is versierd met een blaadje munt. Lekker en fris. We krijgen er een parade bij van een drietal aperitiefhapjes die stuk voor stuk origineel en lekker zijn. Intussen kiezen we voor het menu “La Bouche, la Main…” à 69 €. Aangezien de aangepaste wijnenformule nogal duur uitvalt (45 € pp!), bestellen we een fles Californische chardonnay van het huis van filmmaker Francis Coppola (met zijn 43 € een van de goedkoopste wijnen op de kaart…). De sommelier verzekert ons meteen dat we geen spijt zullen hebben van onze keuze.

 

Voor het eten verhuizen we naar binnen. Dit is wat we achtereenvolgens voorgeschoteld krijgen:

IMG_2220.JPG

Zeebaars kombujime met mosterdblad, limoen, avruga, lontong en zeeboontjes.

 

IMG_2222.JPG

Gamba en gelakte kalfszwezerik met gember granité, komkommer, ponzu, wakame en groene kerrie.

 

IMG_2228.JPG

Zeetong met vierge vinaigrette, basilicum, garam massala en Spaanse ui.

 

IMG_2233.JPG

Noord-Amerikaans rund en sugar snaps met peperroom en polderkers.

 

IMG_2235.JPG

Calamansi, pompelmoes en karnemelk.

 

IMG_2239.JPG
Witte perzik, oranjebloesem en frangipane.


Alles was perfect klaargemaakt, de combinaties in harmonie, mooi gepresenteerd en zeer lekker. De bediening was prima en de wijn was inderdaad fantastisch. Kortom écht zijn Michelinster waard. We hebben dus genoten, al moet gezegd dat om binnenkort in Sluis écht de fakkel van Sergio Herman over te nemen, er toch wat meer fantasie en pit zal nodig zijn. Hoe dan ook, we blijven La Trinité trouw en hopen er in de toekomst nog terug te keren.

16:01 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (3) | Tags: restaurant, michelinster, sluis, nederland |  Facebook |