10-09-08

d'Oude Pastorie, Lochristi

Op een zonnige (ja, die is er één keer geweest…) zondagmiddag in augustus waren we te gast in de Oude Pastorie in Lochristi-Hijfte (GaultMillau 13/20; Michelin 2 vorkjes). Alle tafels staan gedekt op het mooi verzorgde terras onder okerkleurige parasols. We zijn met een Oude Pastorie 4
gezelschap van 8 personen en kiezen allemaal voor het menu “ De Eenvoud” à 50 euro zonder of 70 euro mét aangepaste wijnen. We weten van vorige bezoeken dat je hier lekker eet aan een redelijke prijs. Nog vóór we iets gekozen hebben, staat er al een schaaltje met 2 verwelkomingen op tafel: een olijvencake en broodstengeltjes met een dipsausje van olijven. We drinken een glas champagne als aperitief (ik ken de prijs niet, want de rekening is niet voor mij deze keer…) en krijgen er nog een mousse van makreel en een gemarineerde kammossel bij. Mooi gepresenteerd en lekker.
 

Het menu “De Eenvoud” van deze maand begint met een carpaccio van edelhert met zomeroester en boekweit, molsla met eekhoorntjesbrood en een dressing van rode biet. De hoogzwangere gastvrouw stelt ons meteen de eerste wijn voor, een witte wijn uit Catalonië gemaakt van 3 soorten druiven, waarvan de namen me zijn ontgaan. Hij is gerijpt op Franse eik en heeft inderdaad een lichte houtsmaak. Ook de volgende wijnen zullen uit Spanje komen. Het zijn zorgvuldig geselecteerde, eenvoudige wijntjes die perfect bij de gerechten passen, zoals je van een goede chef mag verwachten, hoewel ik vermoed dat mevrouw een grote hand heeft in de keuze. De glazen worden gul geschonken en regelmatig bijgevuld.

Oude Pastorie a

Het tweede gerecht is Noorse kabeljauw met een luchtige pompoencoulis en zachte tarwe met pommelo en koriander. Een voltreffer: het vlees van de vis is spierwit en blinkt van versheid. Dit stukje had voor mij gerust wat groter mogen zijn. Hierna volgt “Canard Croisé” met gewokte groenten en chips van zoete aardappel; het billetje is afzonderlijk gekonfijt en wordt opgediend met gebakken reine-claude. We schakelen over op rode wijn die zoals gezegd, ook uit Spanje afkomstig is. Het is een vrij stevige wijn op basis van de tempranillodruif. Hij valt zodanig in mijn smaak, dat ik beslis om het dessert te ruilen voor een kaasassortiment, alleen al om er nog een glaasje meer van te krijgen. De rest van het gezelschap houdt het bij de gekarameliseerde vijg met speculooskruiden, cheesecake en een sorbet van braambessen. Het ziet er heerlijk uit.

Oude Pastorie b
Hierbij suggereert de gastvrouw een glaasje koele Monbazillac dessertwijn.  We besluiten met een koffie of thee en krijgen er natuurlijk een reeks zelf gebakken zoetigheden bij. Als we voldaan de tafel verlaten, blijft er geen enkel van over!

09:56 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gastronomie, restaurants, culinair |  Facebook |

07-09-08

Pastorale, Reet

31 Augustus is onze huwelijksverjaardag en dan gaan we (uiteraard) onder ons tweetjes lekker eten, en… dan mag het al iets meer kosten. Dit jaar hebben we gekozen voor restaurant  “Pastorale” in Reet. We hebben er al veel goeds over gelezen en de scores liegen pastorale99er niet om: niet minder dan 17/20 bij GaultMillau en 2 Michelinsterren! Het restaurant is gevestigd in het centrum van Reet in een 19e eeuwse pastorie, die zowat het midden houdt tussen een villa en een groot herenhuis. Het interieur is sober, maar smaakvol gemoderniseerd, hoofdzakelijk in wit en zwart.  We worden verwelkomd door de vrouw des huizes die ons naar een tafel leidt in het ruime en luchtige restaurant. Hier zijn de muren en deuren in lichtgrijs en het zwart en wit komen terug in de tafels en de met leder beklede stoelen. Drie kristallen lusters geven een klassieke en chique toets aan het overigens strakke geheel. Er klinkt softe jazzmuziek, net luid genoeg om niet te storen. We zitten bij het venster en kijken uit op een al even strakke tuin met perfect kort geknipte buxushaagjes en kleine grasperkjes. Het is één van die grijze dagen van de trieste augustusmaand van 2008, dus van buiten eten is jammer genoeg geen sprake. De tuinstoelen staan zelfs niet eens buiten. 

Op de kaart is er keuze uit verschillende menuformules: een zakenlunch à 45 euro, een dagmenu à 55, een menu “Verlangens” à 85 en voor diegenen die zoals wij iets te vieren hebben, een menu “Sensaties” à 110 euro. We gaan uiteraard voor deze laatste optie. We beginnen met een glas champagne Bollinger (16 € per glas!) en krijgen meteen als pastorale2hapje een glaasje met een mojito op basis van groenten en een groene gazpacho. Het tweede hapje is een mooi bordje met boekweitnoedels, sashimi van zalm, een sorbetje van sinaasappel en een crumble van wasabi. Daarna volgt nog een glaasje met een schaaldierengelei, een mousse van komkommer en handgepelde grijze garnalen. Een veelbelovende start! Intussen is op tafel een bordje verschenen met 6 kommetjes: twee soorten boter, grof zout, zwarte peper en in het laatste wordt ter plekke een flinke geut Siciliaanse olijfolie gegoten. Een flink uit de kluiten gewassen zuurdesembroodje ligt er uitnodigend naast. De keuze van de wijn is niet eenvoudig want de wijnkaart is zeer uitgebreid. De vriendelijke sommelier helpt mij een keuze te maken uit de Oostenrijkse witte wijnen (ik heb daar recent een paar zeer goede ervaringen mee gehad) en we komen uit bij  een Grüner Veltliner 2004 van het huis Alzinger. Met zijn 40 € is hij een van de goedkoopste op de kaart. Hij blijkt ook niet zo veel om het lijf te hebben en ontgoochelt me een beetje. 

En dan laat ik u gerecht per gerecht meegenieten van een heerlijk eetfestijn. Schrik niet, het zijn allemaal zeer kleine porties, dus zonder probleem te verteren, zeker als je weet dat we tot 16.15 uur getafeld en… genoten hebben.

 overzicht.gif


Kort gemarineerde ansjovis met sake, verse platte kaas en tomaat.

Bretoense kreeft, zacht gegaard met anijs, jonge venkel in zijn bouillon, sorbet van groene olijven.

Tarbotfilet op één zijde gebakken, risotto van dennenappelpitten, kokkels en scheermessen.  

Runderribstuk “Holstein”, uitzonderlijke selectie, acht weken gerijpt, uistructuren en jonge aardappelen.

Hartzwezerik gebraden met kaneel “Cassia de Chine”, gebakken girollen, jonge knolselder, jus van Riesling met citrus.  


De foto's spreken al voor zich, maar ik kan getuigen dat alles even lekker was als het er uitziet. Onmogelijk te zeggen wat het beste was, maar de risotto bij de tarbot zal mij in ieder geval nog lang bijblijven. pastorale9Natuurlijk volgt nog een dessert: een ijsgekoelde bonbon van ananas en gember en daarna een bordje met verschillende structuren van perzik met groene thee en verveine. Hier mag misschien een (lichte) noot van kritiek: we vinden beiden dat de smaak van perzik ver te zoeken is. Maar kom, we vergeten deze kleine valse noot die volledig overstemd wordt door de grootse symfonie die deze maaltijd was. Bij de koffie (zoveel kopjes als je wilt) krijgen we uiteraard nog een indrukwekkend gamma van zoetigheden

pastorale10

Net zoals bij de desserts valt ook hier de totale afwezigheid van chocolade op. De chef zal hier ongetwijfeld een goede reden voor hebben, maar voor mij mocht er wel een chocoladetoets bij ter afronding. 


Conclusie: een heerlijk etentje, prima bediening, strak maar gezellig interieur, rustige sfeer. Kortom, stijl en klasse en een bewijs dat twee Michelinsterren geen toeval zijn. 

 

06-09-08

Dock's Café, Antwerpen

Hier is dan ons eerste relaas van een restaurantbezoek want ook die ervaringen willen we met jullie delen. Je mag er regelmatig eentje verwachten want we gaan toch wel af en toe eens buitenshuis eten. Het Antwerpse Dock's Café heeft de "eer" op onze blog de spits te mogen afbijten.

docks

We hebben gereserveerd tegen 8 uur maar om 7 uur staan we al voor de deur. De avond is te fris en te nat voor een langere wandeling in de stad en de drukte van het "Bollekensfeest" is niet echt aan ons besteed. Voor de ingang staat een jongeman, die voor ons de deur opendoet. Totaal overbodig en zelfs een beetje potsierlijk vind ik, want dit is toch geen Ritz of Plaza Hotel? Of is hij een buitenwipper? Binnen worden we door een hippe dame naar een tafeltje geleid op de benedenverdieping net naast de trap. Dit blijkt niet de beste plaats te zijn, want telkens als de deur opengaat, voelen we een koude tocht in onze nek. De volgende keer vragen we een tafeltje op de verdieping waar het overigens veel gezelliger zitten is. Het speciale interieur van de Portugese binnenhuisarchitect Antonio Pinto komt ons vertrouwd voor want we waren hier al eerder, maar nu valt mij maar op hoe veel gelijkenis het heeft met dat van zusterhuis 't Pakhuis in Gent. Er zit nog niet veel volk, maar later zal de hele zaak geleidelijk aan vol lopen. Dit is duidelijk nog altijd één van de drukst bezochte brasseries van Antwerpen en na 17 jaar - zij openden in 1991 en waren toen echt vernieuwend - is dat toch wel een prestatie.

We beginnen met een glaasje Sauvignon (3,25 €), fris en fruitig. Van borrelnootjes, laat staan een aperitiefhapje hebben ze hier blijkbaar nog niet gehoord. Gelukkig staan er versgebakken zuurdesembroodjes op tafel met lekkere boter en een goede Italiaanse olijfolie. Als voorgerecht kiest C voor 6 couteaux of scheermessen (9,50 €) en ik voor een tartaar van rode tonijn op Baskische wijze, met rode pimenten, ansjovis, kappers en peterselie (13,50 €). Ook voor het hoofdgerecht blijven we bij vis: Sint-Jacobsschelpen gebakken op de teppanyaki en risotto uit Verona met girolles (26,50 €) voor C en voor mij daurade royale met caviar d'aubergines, olijven en geconfijte tomaten (23,75 €). Als we na ruim driekwartier als enig tafeltje nog niet bediend zijn -de meeste anderen zijn na ons binnengekomen- vraag ik de ober of ze ons niet vergeten zijn. "Ik zal eens kijken" zegt hij en doet rustig verder aan de andere tafels. Ik begin me nerveus te maken, maar beheers me. Even later worden onze borden dan toch opgediend, zonder uitleg of excuus evenwel.

De scheermessen worden gerserveerd op zo'n zeevruchtenplateau op hoog onderstel: een beetje show mag wel, maar dit is buiten proportie vind ik; een gewoon bord was meer dan voldoende geweest. Maar de couteaux zijn (letterlijk) levend vers en kronkelen in hun schelp. Ze worden met citroen gegeten en C geniet zichtbaar (dat merk je aan het trage tempo waaraan ze eet). Mijn tartaar is zeer mooi gepresenteerd en ziet er aantrekkelijk uit. De vis is vers maar de smaak valt me tegen: hij is flets en mist iets pittigs om karakter te hebben. De pimenten lijken er meer voor kleur dan voor smaak te zijn aan toegevoegd. In Baskenland heb ik toch anders meegemaakt. Als wijn heb ik een Australische Chardonnay gekozen (Willandra) en dat blijkt een zeer goede keuze: een beetje houtsmaak maar niet teveel, net zoals wij hem het liefst hebben. En met zijn 22 € behoort hij tot de goedkoopste van de overigens ruime wijnkaart.

Ook bij het hoofdgerecht heeft C een beter keuze gemaakt dan ik. Haar Sint-Jacobsschelpen zijn perfect gebakken: een lichtbruin korstje van buiten en nog nagenoeg rauw en sappig van binnen. De risotto is smeuïg en zacht maar smaakt toch goed af dank zij de girolles of hanekammen. Ik krijg twee dauradefilets met knapperig bruin gebakken vel. Ze liggen op een (veel te groot) bed van auberginekaviaar die zo goed als smaakloos is. De vis is prima maar zwemt in net iets teveel olie. Ik kan zeker niet zeggen dat het niet lekker is, maar het is risico- en vooral karakterloos. Zo kan je trouwens de hele keuken van Dock's Café het best omschrijven: degelijk maar met weinig fantasie. Maar dat is natuurlijk precies het verschil tusen een brasserie en een gatsronomisch restaurant. We sluiten af met een koffietje (2,75 €) en het heerlijke chocolaatje van Marcolini maakt het lange wachten een beetje goed, al had ik liever gezien dat ze ons de koffies zouden geoffreerd hebben. Hun collega's van 't Pakhuis zijn daar gemakkelijker in. Daar kregen we ooit de koffie én de pannenkoeken gratis omdat we te lang hadden moeten wachten.

18:13 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: restaurants, antwerpen |  Facebook |