14-09-08

De Jonkman, Sint-Kruis Brugge

 

 

Langs de drukke Maalsesteenweg in Sint-Kruis, even vóór Brugge, ligt restaurant “de Jonkman” een beetje verscholen in het groen. We hebben er enkele keren zeer lekker gegeten en komen er dus graag terug. Dat het een klasserestaurant is, bewijzen de 15/20 bij GaultMillau en de Michelinster. JonkmanHet is hier niet goedkoop, maar deze keer gaan we voor het Marktmenu à 38 € (enkel ’s middags op weekdagen). De parking is eerder klein, maar toch te verkiezen boven een plaatsje langs de drukke steenweg. Het restaurant ligt een beetje weg van de straat in een netjes verzorgde tuin met groot en aangenaam terras. Vandaag giet het echter water, dus het terras zal voor een andere keer zijn. Het interieur is zeer stijlvol en tamelijk strak. Achteraan geeft een groot raam uit op het groen van een klein tuintje, dat zeer netjes verzorgd is, net zoals alles hier. 


We beginnen als aperitief met een “Ca’ del Bosco”, een méthode champenoise uit Franciacorta, een kleine wijnstreek in het Italiaanse Lombardië, in de buurt van Brescia (11 €). Die valt zeer goed in de smaak en blijkt een prima alternatief voor de duurdere champagne of de momenteel nogal populaire cava.

 Jonkman 1
Meteen worden we overstelpt door een heel festival van bijzondere aperitiefhapjes. Achtereenvolgens verschijnen op tafel: een schuimpje van rode biet gevuld met roggelever, een ijshoorntje van kreeft, een stukje gelakte hondshaai, een pastille van ganzenlever en een gemarineerd sardientje met een sojasausje. Het zijn stuk voor stuk culinaire hoogstandjes en wie nog twijfelt aan de kunsten van de chef, zal meteen overtuigd zijn.
 


Het marktmenu opent met cannelloni van kingcrab met duinasperges, courgettenschijfjes gevuld met gedroogde tomaat, sorbet van granny smith en 4 structuren van parmesan.                                         Jonkman 2
Het bordje is zeer geraffineerd gedresseerd dat het ons een paar minuten duurt om alle ingrediënten te bestuderen en er met een mespuntje van te proeven. De diverse smaken harmoniëren wonderwel met elkaar. We drinken er een zeer verfijnde witte Rueda bij (31 €) en besluiten die ook verder te drinken bij het hoofdgerecht. Nog eens blijkt duidelijk dat er, zoals in alle wijnstreken, grote kwaliteitsverschillen kunnen zijn en dit is ongetwijfeld één van de betere. 


Het hoofdgerecht is eendenborst met cantharellen, vergezeld van diverse bereidingen van butternutpompoen en 4 structuren van hazelnoot. De “delicatessen” van de eend (rillettes, maag en tongetje) worden op een apart bordje geserveerd. Zelden hebben we een zo sappige eend gegeten: perfect rosé gebakken en prima ondersteund door de notensmaak en de paddestoelen, die van nature voor elkaar bestemd lijken te zijn. 

Jonkman 3


Als dessert krijgen we een bordje met Granny Smith appel in verschillende vormen: cannelloni, sorbet, krokantje, sorbet, gel.  Zéér kunstig en lekker. Bij de koffie komt er een lollie van zure yoghurt en natuurlijk nog een heel assortiment zoetigheden. Helemaal op het einde krijgen we nog een lepel met een frambozensorbetje en tequila.

 


Dit was een schitterende maaltijd en het bewijs dat in een goed restaurant ook het goedkoopste menu topgastronomie kan zijn. In totaal betaalden we “slechts” 70 € per persoon. Als Michelin op zoek zou zijn om iemand een tweede ster toe te kennen, dan houd ik de Jonkman zeer sterk aanbevolen.

Jonkman 4

13-09-08

La Terrazza, Wilrijk

Toen ik in 2005 een paar oogoperaties moest ondergaan in het Wilrijkse St.-Augustinusziekenhuis, ontdekten we dat vlakbij, aan de Prins Boudewijnlaan 326, één van de beste Italiaanse restaurants van Antwerpen is gevestigd: La Terrazza. Sindsdien maken we van de nood een deugd en proberen we elk controle-onderzoek bij de oogarts te combineren met een etentje. Zo ook vandaag.

 

Aangezien het er meestal drummen is voor een tafeltje, hebben we vooraf gereserveerd, maar wanneer we La Terrazzaer om 12.30 uur stipt aankomen, zijn we tot onze grote verwondering de enige bezoekers. Later sijpelen er enkele zakenlui en een paar chique Antwerpse dames binnen, maar de zaak loopt hooguit halfvol. Op maandagmiddag is dat wellicht niet abnormaal. Het restaurant is gevestigd op een hoek in een groot karaktervol appartementsblok uit het interbellum. Geen enkel opschrift of reclamebord verraadt dat hier een restaurant gevestigd is, maar door de grote ramen zonder gordijnen is alles meteen duidelijk. Het interieur is zeer sober.

Meteen wordt ons een krijtbord voorgezet met de (vrij uitgebreide) kaart van vandaag. We kiezen Vitello tonatobeiden voor de vitello tonato (15,00 €) als starter. Dit in zijn eenvoud zeer lekkere gerecht is één van onze Italiaanse favorieten en in België jammer genoeg enkel te vinden bij de betere Italiaan. Er verschijnt een bord vol koud kalfsvlees in dunne schijfjes en royaal overgoten met een dikke saus op basis van tonijn, perfect bereid en gepresenteerd met kappertjes en olijfolie, precies zoals het hoort (en zoals C ze thuis zelf maakt...). Ik heb er een fles Salgalaluna 2006 (23,50 €) bij besteld, een pittige en fruitige witte wijn uit Sicilië, gemaakt van de grillo, een typisch Siciliaanse druivensoort uit de streek van Marsala. Ik kende die niet, maar het blijkt een prima keuze.


Als hoofdgerecht houd ik het zo mogelijk nog eenvoudiger en kies voor Tagliolini tartufo
tagliolini al tartufo
(19,50 €); C verkiest de linguine con muscoli (mosseltjes) e fiore di zucca (courgettenbloemen) à 16,00 €. We krijgen beiden een mooi diep bord met perfecte al dente gegaarde pasta. Die van mij is royaal bestrooid met vers geraspte truffel zodat de geur me reeds van ver in de neus slaat en het water in de mond. Op het bord van C is het Linguini muscoli
een kleurrijk beeld met de rode tomaat, de groene courgetten, de oranje mosseltjes en de gele courgettenbloemen. De mosseltjes zijn nauwelijks gekookt en supermals. Wat kan eenvoud toch mooi en lekker zijn, en precies dat is m.i. het unieke van de Italiaanse keuken. We sluiten natuurlijk af met een heerlijk Italiaans koffietje, maar ik had niet expliciet genoeg om espresso of ristretto gevraagd en we krijgen een café lungo voorgezet. Na al die jaren ervaring had ik natuurlijk allang beter moeten weten, maar gelukkig is de koffie nog ruim sterk genoeg om ons goed te smaken.


Dit soort Italiaanse restaurants zijn er in Italië in elk dorp, maar in België zijn ze schaars. Hier weten ze met slechts een paar ingrediënten een oneindige verscheidenheid aan heerlijke gerechten op je bord te toveren, eenvoudig en eerlijk.  Ik zie al uit naar mijn volgend oogonderzoek.

12-09-08

't Pakhuis, Gent

't Pakhuis in Gent (Schuurkenstraat 4, d.i. vlakbij de Veldstraat) is één van die brasseries waar we graag af en toe eens terugkomen, niet alleen voor het nog steeds unieke kader, maar vooral omdat we weten Pakhuis
dat je er nooit ontgoocheld buiten komt. Dat was ook deze keer het geval. We kiezen voor het Menu Pakhuis à 30,50 € en bestellen er een fles rode huiswijn "Nieuwe Wereld" bij. Het is een jonge, maar stevige tempranillo à 19,10 €. Hier hoort Spanje blijkbaar ook tot de nieuwe wereld. Vooraf nemen we eerst elk een glas witte wijn (Saint-Véran) als aperitief. In tegenstelling tot bij hun broeders in het Antwerpse Dock's Café (zie onze eerdere beschrijving), is de bediening hier zeer vriendelijk en vooral veel efficiënter. Een beetje té efficiënt zelfs want we hebben nauwelijks van onze aperitief gedronken als het voor gerecht al op tafel komt: Zeelandse salade met groene blaadjes, ambachtelijk gerookte paling uit de Oosterchelde, gebakken mosseltjes en mosterdvinaigrette. Het is een fris slaatje van krulsla met reepjes licht gerookte paling, die zeer mals zijn en van een zachte smaak. Hier en daar ligt een klein gefrituurd mosseltje dat nog wat kleur en smaak toevoegt. Prima! Door de snelle bediening hebben we onverwacht toch nog voldoende witte wijn over om ons voorgerecht te begeleiden.

Als hoofdgerecht volgt wilde eend met zwarte bessen, spitskool en bintjes in de oven met ajuin. De eendenborst is in schijfjes gesneden en, zoals gevraagd, mooi rosé gebakken; ze ligt op een bedje van spitskool die nog een beetje knapperig is. Het boutje ligt op een vrij groot torentje gebakken aardappelschijfjes en is, zoals het hoort, wat meer uitgebakken. Hier zijn we een tijdje zoet mee, maar het smaakt bijzonder goed. De tempranillo geeft er met zijn volle smaak een uitstekende ondersteuning aan.

We vragen de ober om ons wat tijd te geven om rustig onze wijn leeg te maken en nog wat te wachten met het dessert. Hij maakt er geen probleem van en wij mogen zelf een seintje geven wanneer het dessert mag aanrukken. Zó hoort het, en daar kunnen ze in Dock's Café nog een voorbeeld aan nemen. Het dessert is een salade van verse blauwe pruimen met een gemberijs, twee smaken die wonderwel blijken te harmoniëren.  Natuurlijk volgt nog een koffietje met een heerlijk Newtree-chocolaatje en zo sluiten we ons zoveelste geslaagd etentje af. 't Pakhuis heeft met glans reputatie bevestigd: een prima brasserie met zeer verzorgde gerechten en vooral een zeer efficiënte, maar correcte en vriendelijke bediening. We komen zeker nog terug.

09:19 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gent, restaurants, restaurant, brasserie |  Facebook |