24-12-08

De Peerdevisscher

banner restaurant.gif

 

 Peerdevisscher o1.gif

 

Onlangs waren we door vrienden uitgenodigd in Nieuwpoort en wewerden op een etentje getracteerd in Estaminet "De Peerdevisscher" in Oostduinkerke. Het oude cafeetje en eethuis is gevestigd op de terreinen van het Visserijmuseum aldaar en is een beetje een museumpje op zich:een laag witgekalkt huisje met groene luikjes en een eeuwenoud interieur. De gelagzaal is vrij ruim en tegen de muur staat een heuse toog waar de lokale vaste klanten een biertje of een druppel komen drinken terwijl de andere gasten zich aan tafel (met wit-rood geruite tafellakentjes) te goed doen aan de eenvoudige, volkse keuken. Dé specialteit zijn de levend verse slibtongetjes die dan ook door nagenoeg iedereen gekozen worden, maar op de beperkte kaart staan ook mosselen, garnaalkroketten en steak (er zijn nu eenmaal mensen die zelfs hier geen vis lusten...). Met zijn vieren genoten we van een hele schotel heerlijke slibtongetjes, (16 stuks... 4 per persoon!) geserveerd met lekkere frietjes en verse kropsla met tomaatjes. Een lekker wijntje, aanbevolen door de vrouw des huizes, maakte het geheel af!

Peerdevisscher o2

09:45 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (4) | Tags: restaurant, oostduinkerke, kust, vis, restaurants |  Facebook |

01-12-08

Culinair Düsseldorf

Wij houden heel erg van steden. Zo is Düsseldorf een van de steden waar we een paar keer per jaar naartoe trekken. We hebben er een autorit van ruim twee uur en een half voor over. Het centrum is heel gemakkelijk te bereiken, en we parkeren altijd in parking Carsch-Haus. Heel strategisch gelegen: aan de ene kant heb je  de Altstadt, aan de andere kant de Königsallee. Bovendien stappen we vanuit de parking rechstreeks binnen in Delikatessa, een culinair paradijsje: zowel Duitse, Italiaanse (met de allerlekkerste Parmaham) als Oosterse specialiteiten; vis, vlees, groenten en fruit (met versgeperste sappen!), en dit alles samen met alle mogelijke toebehoren voor de keuken: van espressotoestellen tot de kleinste en origineelste keukenbenodigdheden en hebbedingetjes. Hier alleen al zou je uren kunnen doorbrengen. Maar,... Düsseldorf heeft nog zo veel meer te bieden!


Eergisteren deden we eerst onze boodschappen op de markt aan de Carlsplatz. Je hebt ook hier een enorme keuze aan superverse producten. We kochten er dan ook een mooie portie 'eekhoorntjesbrood' als garnituur bij een hertenkalffilet uit de 'Hoch Eifel' (uiteraard hebben we altijd een frigobox mee). Onderweg naar traiteur Münstermann, waar we ook altijd een kijkje nemen, zagen we dat het Japanse restaurant Nagaya, waar we eerder al heel goede ervaringen hadden, nu de zaterdagmiddag gesloten is. Gelukkig waren we vroeg op pad, en we besloten voor de lunch naar de 'Klosterstrasse' te stappen, gelegen in de Japanse wijk. Over deze nieuwe ontdekking wilde ik het eigenlijk hebben. Nu ja, nieuw voor ons, want het Japans restaurant Naniwa bestaat blijkbaar al twintig jaar.

Naniwa


We waren bij ons vorig bezoek aan Düsseldorf deze buurt gaan verkennen, omdat we gelezen hadden dat er in de 'Klosterstrasse' verschillende goede Japanse restaurants waren. Die straat bleek niet zo ver van het het winkelcentrum te liggen, en bij onze verkenning viel ons eerst en vooral op, dat er de zaterdagmiddag weinig van deze restaurants open zijn, maar ook dat er eentje was, waar een heel lange rij Japanners stond aan te schuiven. Dit leek ons een goede referentie!


We kwamen rond kwart voor twaalf toe, en er bleken al enkele wachtende Japanners voor ons te staan. Het restaurant was nog niet open, dus binnen was het nog leeg. De menukaarten lagen op de bank (buiten) op ons te wachten. We maakten onze keuze, en de dienster kwam die al noteren. Om twaalf uur stipt mocht iedereen naar binnen, het is te zeggen, de eerste vijfentwintig, want voor veel meer is er geen plaats. Blijkbaar is dat het systeem van het restaurant: iedereen wacht buiten, de bestelling wordt genoteerd, en wanneer er iemand buiten gaat, mag de volgende binnen; het eten staat dan snel op tafel. Alle gerechten worden in de open keuken vers klaargemaakt. De specialiteit zijn soepen en noedels, dus voortdurend worden er dampende kommen en borden af en aan gedragen. Wij kozen voor de Yakisoba, gebakken noedels: Gomoku (nr. 82), met gewokte groenten, een beetje buikspek, inktvis en garnalen, allemaal gedrenkt in een lekkere saus. We hebben gesmuld! En dat onder het oog van een rij wachtende Japanners ...


Dit restaurantje is van een heel ander niveau dan Nagaya, maar het is hoe dan ook een aanrader! Eens binnen word je snel bediend, en het is er daarenboven lekker en goedkoop. Naniwa Noodles & Soups heeft nu een tweede restaurantje geopend, Naniwa Sushi & More. Heel zeker gaan we ook dit eens uitproberen.


N.B. Onze hertenkalffilet en het eekhoorntjesbrood, klaargemaakt met een klein beetje look en wat salie smaakten voortreffelijk. Hierbij serveerde ik Vitelotte-aardappeltjes (truffelaardappeltjes) en een sausje met rode wijn.

24-11-08

Brasserie Latem

banner restaurant.gif

UPDATE (sep 2012)

We zijn hier regelmatig terug geweest en telkens was het zéér lekker. Nog steeds aan te bevelen!


---------------------


Om een of andere reden hadden we het niet voor Brasserie Latem. LatemHet blaségehalte van Sint-Martens-Latem misschien, of een eerdere ontgoocheling in een andere Latemse brasserie? Ik weet het niet, maar nu Brasserie Latem door GaultMillau is uitgeroepen tot “Brasserie van het Jaar” moeten we onze vooroordelen toch even opzij zetten. Op een vroege winteravond in november trotseren we de sneeuw- en hagelbuien en zakken af naar de beruchte Kortrijkse Steenweg. Brasserie Latem moet wellicht weinig concurrentie vrezen van zijn overburen, want die hebben ander vlees in de kuip (en in de etalage).


Om binnen te geraken moet je eerst om een reusachtige amphora heen, die om een onbegrijpelijke reden de voordeur bijna blokkeert. Het is kwart voor acht en de zaak zit half vol, maar binnen het halfuur blijft geen stoel onbezet. Het interieur is in de typische stijl van de hedendaagse brasserie: zachte Flamantkleuren, parketvloer, eenvoudig Latem 2
gedrapeerde tafels met confortabele zetelstoelen en een zwart suggestiebord aan de muur en op de schildersezel. Het is er gezellig warm en de sfeer zit goed. Op het eerste zicht niet het blasépubliek dat we vreesden. We worden vriendelijk ontvangen en de chef zelf brengt ons naar ons tafeltje.  We bestellen meteen een wit wijntje als aperitief. De ober doet geen enkele suggestie, dus we zullen maar het beste hopen. Hier hebben ze trouwens een reputatie hoog te houden: in 2007 werden ze door Trends gekroond als het beste wijnrestaurant in België. Er komt een klein carafje op tafel met inderdaad een meer dan voortreffelijke Grüner Veltliner (5,75 €). Aperitiefhapjes zijn hier niet gebruikelijk, maar er komt een schoteltje met een lauw vers gebakken rond grof broodje, boter, olijfolie, grof zout en een bolletje rillettes. Meer moet dat inderdaad niet zijn…


De kaart is vrij uitgebreid en wordt nog aangevuld met een goed gevuld suggestiebord onder de noemer “wat eten we vandaag?”. De prijzen zijn aan de hoge kant maar ja, het hoeft voor ons niet echt witte truffel (80 €) of aardappel met caviaar (70 €) te zijn. Voor een gematigde prijs (17 €) heb je trouwens al een vrij ruime keuze: oesters, carpaccio van vlees of tonijn, garnaalkroketten, gravad lax, e.a. Wij houden het bij deze prijsklasse: C kiest voor 6 holle oesters en ik voor de carpaccio van tonijn met een vinaigrette “Asperum IV” (een Fins kruid van de smeerwortelfamilie). Beide zijn van onberispelijke kwaliteit. Dit is inderdaad op het niveau van de “betere brasserie” en kan ook in het “betere restaurant” niet verbeterd worden. Als hoofdgerecht willen we, zolang het nog duurt, van het jachtseizoen profiteren en we kiezen respectievelijk voor de Franse jonge duif met truffelsaus (34 €) en het stoofpotje van ree (25 €). De verschillende stukken van de duif zijn op een spies gestoken en afzonderlijk perfect gegaard: rosé borstvlees en mooi gaar gebakken billetjes.  Er is een puree bij met linzen en kool, maar van de truffel is in de saus weinig te merken. Het ree is lekker gemarineerd in rode wijn en vergezeld van één gekookte aardappel en een prima appelpuree met veenbessen. Ik moet moeite doen om de grote portie op te krijgen. We genieten beiden van de ideale kost voor een koude winteravond en van de gezellige sfeer. Hiertoe draagt ook de zéér lekkere wijn bij. Ik had gekozen voor een Zuid-Afrikaanse pinotage, maar op advies van chef Peter Van den Bossche, die vanavond blijkbaar zelf voor sommelier speelt, proberen we een Nieuw-Zeelandse pinotage: een Babich 2002 à 28,75 €. Het is een schot in de roos: de dieprode wijn heeft een fruitige en stevige afdronk en past perfect bij de wildgerechten. Om af te sluiten dronken we een lekkere koffie, waarbij een mooie doos met verschillende zoetigheden op tafel kwam, en.... van een grote schaal mochten we een een zelfgebakken madeleine nemen. Heerlijk!


Besluit: hier komen we ongetwijfeld terug! In elk detail is dit een topbrasserie: sfeer, professionele bediening, uitstekende wijnen en vooral een ruime keuze aan eenvoudige, vrij klassieke, maar kwalitatieve gerechten. En dan mag het van mij een paar euro meer kosten.