19-12-09

't Laurierblad

banner restaurant.gif


’t Laurierbladin Berlare was 20 jaar geleden één van onze lievelingsadressen (we vierden er zelfs het communiefeest van onze zoon), maar de drang om steeds iets nieuws te ontdekken zorgde er voor dat we er de laatste tijd niet meer geweest waren. Deze week trotseerden we de sneeuw en de kou om te gaan zien hoe het nog met ’t Laurierblad gesteld was. We kozen voor de interessante menuformule “Terug van de Markt” (55 Euro all in, van aperitief tot koffie). Bij het aperitief, een mousserende Loirewijn, werden we al vergast op een aantal hapjes die meteen de herinnering opriepen aan de rijke Franse boterkeuken van weleer: luchtige bladerdeegjes waar je vingers vettig van worden, een smaakvolle quiche, ... Als eerste voorgerecht kregen we een  compote van ossekaken in lichte gelei van Macvin van de Jura, ganzenlever en gekonfijte wortel en jonge ajuin vergezeld van een gegrilde brioche. Zéér lekker! Er wordt een eenvoudige witte wijn uit de Franse Jurançon bij geschonken. Dezelfde wijn vergezelt het tweede gerecht: verse Schotse zalm bedekt met een dun laagje lardo en enkele schilfers gedroogde tomaat, op een coulis van pompoen en een pesto van peterselie. Het hoofdgerecht is hazenpeper om te lepelen, verse pasta met poeder van eekhoorntjesbrood, reinette appel en veenbessen. Hiervan moet jammer genoeg gezegd worden dat de pasta té gaar was en het geheel niet warm genoeg. We dronken er een volle Siciliaanse rode wijn bij. Dan kwam het dessert: Bretoense zandkorst met peer en frangipane en roomijs van kaneel, helemaal niet zoet en een echt hoogtepunt. Bij de koffie (ja, nog steeds in de prijs inbegrepen...) nog een ruim assortiment koekjes, snoep en chocolades van de dag waaruit het moeilijk kiezen is. We zijn meer dan voldaan!


Het weerzien met Guy Van Cauteren is goed meegevallen. We vonden het heerlijk om nog eens de klassieke Franse keuken te proeven waar we 20 à 30 jaar geleden mee dweepten. We herontdekten een keuken, die overvloedig gebruik maakt van boter en die vooral zeer mild en zacht smaakt. Het was een zeer aangenaam weerzien, maar tegenwoordig zijn we meer pittige en meer gedurfde combinaties gewoon. Guy Van Cauteren heeft ons niet verrast en ook niet overdonderd, maar hij heeft ons zeker niet ontgoocheld. Dit is een betrouwbaar adres waar je weet wat je mag verwachten: een eerlijke kwaliteitskeuken zonder uitschieters noch verrassingen. Of toch, één verrassing was er wél: de rekening. 55 Euro per persoon voor zo’n compleet festijn, wijnen inbegrepen, waar vind je dat nog? Dát alleen al is een reden om niet meer zo lang te wachten om terug te keren.

 

14:14 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (2) | Tags: restaurant, restaurants, berlare, laurierblad |  Facebook |

19-11-09

De Schone van Boskoop

banner restaurant.gif

We hebben De Schone van Boskoop al lang op ons lijstje van te bezoeken restaurants staan, maar het is er nog nooit van gekomen. Het wildseizoen lijkt ons een goede gelegenheid, zeker nu DS Magazine van De Standaard het restaurant geklasseerd heeft bij de beste wildrestaurants van Vlaanderen. We trokken er heen op een vrijdagmiddag in november. Dank zij de gps was het niet moeilijk om de Appelkant in Boechout te vinden, maar in eerste instantie reden we toch het restaurant voorbij. Het is namelijk ondergebracht in een anoniem herenhuis zonder opvallende opschriften. Achter de oude gevel van het klassieke huis  kom je meteen terecht in  een modern interieur. Een ronde muur scheidt de keuken van het restaurant en alle tafels staan in een rij geschikt langs die ronde muur.  De hele achterkant is opengewerkt met een groot venster dat uitkijkt op een terras met vijvertje en plantenbakken en -potten. Best wel mooi, al zijn de moderne kunstwerken die het sieren niet echt mijn smaak. De fresco op de binnenmuur daarentegen is fris en geeft het strakke interieur wat kleur. We krijgen meteen de kaart, maar weldra komt chef Wouter Keersmaekers ons met luide stem een indrukwekkende lijst van dagsuggesties voorstellen : 3 voorgerechten, 3 vis- en 3 vleesgerechten. Uiteraard staat er wild op het menu : fazant en haas en beide worden in 3 aparte gerechtjes gepresenteerd waarbij nagenoeg het hele dier verwerkt is. Ecologisch verantwoord koken noemt de chef dat.  Wij kiezen voor het 5-gangenmenu, inclusief de ‘ecologische’ fazant (90 € + 30 € voor de aangepaste wijnen).  


We beginnen met een glaasje champagne en daarbij verschijnen broodjes met Coninckbier op tafel en koekjes van geitenkaas, evenals boskoop 1twee kommetjes: eentje met zeer fijne rillettes en eentje met een tartare van ramenas . Allemaal lekker vers, maar niet bijster origineel. Daarna volgt een traag gepocheerd eitje met aardappelmousse en Hongaarse truffel. boskoop 2Dat is al een stuk origineler en het smaakt voortreffelijk. Het volgende gerecht is langoustinestaartjes met witloof en linzen, vergezeld van een mousse van portabella met zwarte truffel, een nog lauw krokantje, een gelei van consommé en mayo met truffel. Een hele mond vol, maar de verschillende smaken zijn subtiel aanwezig en perfect met elkaar in balans. Dank zij de succulente langoustinestaartjes en de truffel een zéér verfijnd en lekker gerecht. We krijgen er een witte Spaanse wijn bij, een blend van 4 verschillende druivensoorten, tamelijk stevig maar toch fris. Hierna volgt een salade van gebakken Sint-Jacobsvruchten op een puree van boskoop 3butternutpompoen met een schijfje foie-gras, gebakken én rauwe boleten. Ook in de begeleidende schuimige saus zijn boleten verwerkt, naar mijn smaak zowat de beste onder de champignons; je proeft er het herfstbos zo door. De Zuid-Afrikaanse chardonnay die erbij geschonken wordt heeft een sterke houtsmaak, maar zo heb ik hem graag. En dan volgt de ‘plat de résistance’ : de drie bereidingen van fazant. Eerst een zachte mousse van fazantenlever op een broodkorstje en met een salade van spitskool, zwarte truffel en enkele druppels groene mayo van waterkers.Daarna komt het wit van de fazantenborst met wilde paddestoelen op een bedje van krulkool, vergezeld van een puree van aardpeer. Dit alles werd bestrooid met witte herfsttruffel. Het vlees is supermals en sappig en wat kan er beter de herfstsfeer oproepen dan truffel en paddestoelen?


 boskoop 4


De volle rode wijn (ik weet niet meer wat het precies was…) verhoogt alleen maar het genot. Daarvoor waren we gekomen. En omdat de chef niets van de fazant wou laten verloren gaan, dient hij nog een consommé op die getrokken is van de billetjes en het karkas, kokend heet onder een boskoop 5korst van bladerdeeg. Ook hierin zwemmen stukjes truffel en champignons. Heerlijk ! Na zo een feestmaaltijd hoort natuurlijk een feestelijk dessert. Dat wordt een macaron met verse frambozen en chocolademousse, een chocoladesaus met rode dessertwijn, een bolletje koffiesorbet en daarbij een krokantje met chocolade. Afzonderlijk wordt nog een café glacé geserveerd met een laagje gesmolten chocolade bovenop. Hierbij krijgen we een rode dessertwijn uit Zuid-Spanje waarvan ik de naam vergeten ben en die naar mijn smaak té zoet was. Het is dezelfde wijn die in de chocoladesaus verwerkt is. Bij de koffie komen nog een hele reeks zoetigheden, die lekker maar niet sensationeel zijn. De mini boules de Berlin zijn echter wél heerlijk.  


De Schone van Boskoop heeft onze hoge verwachtingen volledig ingelost. Ik kan me moeilijk een beter wildmenu voorstellen en het overvloedig gebruik van truffel en paddestoelen maakten het tot een rijke en feestelijke maaltijd. Wouter Keersmaekers zoekt het niet in complexe bereidingen en nieuwe technieken, maar houdt het bij de vrij klassieke combinaties van eerlijke kwaliteitsproducten, die hij weliswaar op een originele en moderne manier weet te presenteren. Alleen zijn hapjes vooraf en versnaperingen achteraf vallen misschien een beetje uit de toon, maar dat is voor mij niet de essentie van het menu. We kijken terug op een zeer geslaagde middag en hebben alleen maar spijt dat we de ‘ecologische’ bereidingen van haas niet hebben kunnen proeven. Dat zal voor een volgende keer zijn. 

28-10-09

La Trinité

banner restaurant.gif

zie update augustus 2013


Je hoeft geen foodie te zijn om het Nederlandse Sluis te associëren met de volgens Gault-Millau “perfecte” Sergio Herman en zijn Oud Sluis, het beste restaurant van de Nederlanden, volgens sommigen zelfs België inbegrepen. Minder bekend, maar in de nieuwe Gault-Millau dit jaar bekroond met een veelzeggende 15/20 (+3 t.o.v. Trinité 2vorig jaar!) is “La Trinité”. Hier kookt selfmade man François De Potter op het niveau van een topchef en (voorlopig nog?) aan zeer redelijke prijzen. Wij trokken er heen op een vrijdagmiddag en aten er voor 50 Euro per persoon een 4-gangen lunchmenu. Het werd een ware ontdekking! Het restaurant is gelegen aan de Groote Markt achter een bescheiden, maar stijlvol aangeklede gevel. Het is te fris voor het terras dat er nochtans aantrekkelijk uitziet, dus we besluiten binnen plaats te nemen. Het interieur is modern ingericht met vooral zwart en eigentijdse lichtgroene accenten. We worden meteen vriendelijk begroet door de vrouw des huizes en krijgen een mooi plekje bij het venster. Nauwelijks neergezeten wordt ons meteen een champagne als aperitief gesuggereerd, maar we houden het bij een fris glas witte wijn. Eén na één worden er een vijftal aperitiefhapjes opgediend die er stuk voor stuk zeer mooi uitzien en ook prima smaken. Ze zijn meteen het bewijs van het talent van de chef. We kregen o.a. aardappelmousseline met truffeljus en foie gras, krokante tofu met ramenas en wasabimayonaise en de rest valt me al niet meer te binnen… 

We kiezen voor het lunchmenu van 4 gangen à 50 € (je kan ook 3 gangen kiezen à 39 €). Voor de aangepaste wijnen betaal je 22 €, maar wij kiezen op de kaart een fles Australische Chardonnay (35 €), een zeer goede keuze blijkt later. We beginnen met ganzenlever en Trinité 1.gifeend als pastei, savarin van kastanje, pompoen, verse hazelnoot, groene appel en luchtig anijs. Op het bord ligt een staaf van de paté waarin de eend overheerst en de ganzenlever subtiel voor een rijkere toets zorgt. De kastanjesavarin en de pompoen leveren samen met de groene appel, de hazelnoten en anijs niet alleen een mooi kleuren- maar ook een gevarieerd textuur- en smakenpalet. Meesterlijk! Dit gerecht doet me zonder meer aan grote broer Sergio denken. Daarna volgt Schotse zalm mi-cuit met pesto, krokante oester, romige spinazie en tomaat compote. Zeer mooi in harmonie en alweer een streling voor oog en tong. Als hoofdgerecht komt er patrijs op tafel: de suprême en het boutje gesmoord in eigen jus op een bedje van zuurkool, girolles en kweepeer. Succulent vlees en een herfstgarnituur die helemaal past bij het wild. Jammer dat we hier geen stevige rode wijn bij hadden, maar ja we moeten wat rekening houden met onze portemonnee en… met eventuele alcoholcontroles. Maar, de chardonnay met een beetje hout en nogal een botersmaak misstaat ook niet.  Het dessert is zowel qua combinatie als qua presentatie een hoogtepunt: moelleux van Valrhona chocolade met braam en vanille. Perfecte moelleux, een harde chocolademousse, romig vanilleijs, verse braambessen en als versiering een paar gesuikerde orchideeënblaadjes. Zeer mooi en lekker! We sluiten uiteraard af met een geurig kopje espresso en hierbij worden nog enkele sensationele amuses geserveerd. 


Dit was een lunchmenu zoals we nog nergens meemaakten. Of toch wél: in Oud Sluis was het inderdaad nóg beter, maar daar betaalden we natuurlijk ook meer (65 € voor 3 gangen).  Akkoord, ook hier was het niet écht goedkoop maar we kregen topkwaliteit én creativiteit voor ons geld. Een tweede adres in Sluis dat we in gouden letters in ons adresboekje moeten noteren. Wat een ontdekking. O ja, nog één ding: ook de bediening was klasse en vooral zeer ongedwongen en vriendelijk!


zie ook