05-10-08

Chez Bru, Le Bistrot d’Eygalières

Toen we in het voorjaar een weekje vakantie planden in juni lieten we ons oog vallen op Saint-Rémy-de-Provence. Hier waren we vele jaren geleden op huwelijksreis, en we wilden ook wel eens weten hoe het nu nog was in de Provence. We hoorden hier immers allerlei verhalen over: van heel positief naar heel negatief. Kortom, we vonden een leuk hotel helemaal aan het centrum, en we twijfelden helemaal niet meer: dit zouden we eens met eigen ogen gaan bekijken. We waren nog meer overtuigd de juiste beslissing genomen te hebben, toen we ontdekten dat Wout Bru hier zijn restaurant had op zowat 15 kilometer van Saint-Rémy. Dat was ook 'savonds nog makkelijk te doen, en onze reservatie hier was bijna nog vlugger gedaan dan die voor ons hotel!

Bru2

De avond die we voorzien hadden, maakten we ons tegen 19 uur dus klaar voor het gastronomisch hoogtepunt van de reis: Le Bistrot d’Eygalières van de Belgische sterrenkok Wout Bru, twee sterren in Michelin, 17/20 bij GaultMillau. Het restaurant is zeer onopvallend en dus nogal moeilijk te vinden. Het ligt midden in de hoofdstraat van het kleine dorpje en bestaat uit twee oude rijhuizen die in elkaar gebracht zijn. We hadden iets meer indrukwekkends verwacht. Binnen komen we echter in een zeer duur en stijlvol interieur terecht, strak en modern maar toch met alle respect voor de oorspronkelijke rustieke sfeer. Vooral de eenvoudige inkom en een oude pilaar midden in het restaurant verraden nog de oorspronkelijke oude herberg. Voor de rest zorgen de vele zwart en witte accenten en een paar moderne schilderijen voor een eigentijdse stijl. Er is opvallend veel personeel aanwezig in de zaal, allemaal jonge mensen, mannen en vrouwen. Allemaal zijn ze in het zwart gekleed. Ze spreken ons aan in het Frans, maar al gauw blijkt dat velen onder hen Vlamingen zijn. Het wordt zelfs een leuk spelletje om de echte Fransen te “ontmaskeren”. Ook in het publiek wordt veel Vlaams gesproken. Er komt overigens ook een oude bekende binnen: de Zuid-Afrikaanse dame die we enkele dagen voordien ontmoetten in een ander restaurant. Ze kende Wout Bru niet, maar heeft dus toch onze raad opgevolgd. Ze neemt plaats aan een tafeltje in de hoek en heeft ons niet opgemerkt. Heel eventjes krijgen we de chef te zien. Hij zegt vriendelijk goeiendag. Deze man is duidelijk niet alleen “sant” in een vreemd maar ook in eigen land. Als je op dit niveau eet, mag je ook op geen euro kijken, dus kiezen we voor het duurste menu dégustation à 95 Euro per persoon. Dit soort folietjes permitteren we ons niet zo vaak, maar laten we het maar beschouwen als de vroege viering van onze huwelijksverjaardag op 31 augustus. De sommelier is een jonge kerel. Hij spreekt Frans met een zwaar Westvlaams accent en beveelt ons een biowijn aan uit de streek van het Domaine Milan, hier vlakbij. 55 Euro en dat is een van de goedkoopste van de kaart… Maar eerst natuurlijk een glaasje champagne als aperitief;  minder kan je hier toch niet nemen? 

Bru

We eten uiteraard zéér goed: na de uiterst fijne hapjes bij het aperitief, eerst een American club met een mi-cuit van tonijn, foie gras, granny smith en een sorbet van basilicum. Niet alleen verrukkelijk maar ook een streling voor het oog. Dan volgt een carpaccio van kabeljauw met uiencompote en een gepocheerd ei met truffelboter. Het ziet er niet erg aantrekkelijk uit, maar de smaakcombinatie is hemels. Het hoofdgerecht is een traag gegaarde schouder van melklam met geconfijte look op een bedje van tomaat en paprika en daarbij een aardappelpuree met olijfolie.  Na de kaas zet een heerlijk dessert het orgelpunt: een crème brûlée op rood fruit met gesponnen suiker, citroensorbet en een chocoladekrokantje. Bij de koffie horen natuurlijk nog een hele reeks kleine lekkernijtjes. Dit voldeed absoluut aan onze hoge verwachtingen en was inderdaad op tweesterrenniveau. Achteraf geraken we aan de praat met de sommelier. Hij is goed bevriend met zijn collega van het Hof Van Cleve en heeft hiervóór in Oud Sluis gewerkt. Hij is pas sinds anderhalve maand hier aan de slag. In totaal zijn 13 van de 20 personeelsleden Vlamingen. Als ik zijn wijnkeuze prijs en hem vraag of die op het domein ook te koop zou zijn, zegt hij dat we hem ook kunnen kopen in de aanpalende culinaire shop van Bru. Die is nu wel gesloten, maar vóór we vertrekken wil hij graag met ons meegaan en even opendoen. Ik heb al een beetje spijt van mijn vraag want ik vrees voor de kostprijs, maar toch durf ik niet nalaten hem te roepen vóór we vertrekken. Hij gaat ons voor en… ik ben opgelucht als blijkt dat “onze” wijn niet meer in voorraad is. Ik toon me uiteraard ontgoocheld en zeg dat we hem dan morgen maar op het domein zullen gaan kopen. We praten nog een tijdje na en vernemen dat hij hoopt hier 1 à 2 jaar te blijven en daarna in België een wijnhandel te openen. Om 22.30 uur rijden we langs een donkere weg terug naar Saint-Rémy, 295 Euro armer maar een nieuw gastronomisch hoogtepunt rijker.

19-09-08

Andere restaurants in Marseille

Behalve 'Une Table au Sud' en 'Le Miramar', bezochten we tijdens onze trip naar Marseille ook nog enkele andere restaurantjes, waarvan hierna een kleine beschrijving volgt.

 

 

Le Cirque, 118 Quai du Port

Tegen 20 uur trekken we terug naar de Quai du Port waar we even over de helft het trendy restaurant ‘Le Cirque’ binnenstappen. Het restaurant is niet al te groot en tot onze verrassing zit er weinig volk. marseille haven
Een vriendelijke ober brengt ons meteen naar de bovenverdieping omdat we daar een mooier zicht hebben op de oude haven. We zitten er aanvankelijk helemaal alleen, maar later op de avond geraakt elk tafeltje bezet en heerst er een gezellige drukte. Het publiek is jong en een beetje blasé en de bediening is bijzonder vlot en vriendelijk. We eten loup de mer, wat hetzelfde blijkt te zijn als bar of zeebaars. We nemen verse sardientjes vooraf en een flesje witte wijn uit de Provence. De vis is perfect gebakken op het vel en de aardappelmousseline met olijfolie die erbij wordt opgediend, is echt zéér lekker. Alleen de rekening (107 Euro) valt nogal hoog uit, maar we vinden dat het zijn geld waard was.

 

 

Chez Etienne, 43 rue de Lorette

We trekken dus maar gauw weer de smalle straatjes van La Joliette en Le Panier in. Hier is het meteen gezelliger en we wanen ons bijna in de vorige eeuw. Tegen de middag  komen we terecht ‘Chez Etienne’ in deEtienne
rue de Lorette
, volgens onze reisgids het beste pizza-adres van de stad. Om de “titre de vrai Marseillais” te verkrijgen, moet je hier gegeten hebben, zegt men. Het is inderdaad de moeite waard: we komen binnen in een
bomvolle, oude herberg en worden meteen verwelkomd door de patron. Alles lijkt vol te zitten, maar we mogen op zij van de toog even wachten op een vrijkomend tafeltje. Aan de muren hangen overal foto’s van beroemde gasten en er heerst een drukte van belang. Obers lopen af en aan en aan de tafeltjes wordt luidruchtig gebabbeld. Al gauw worden we naar een grote tafel geleid waar later nog twee toeristen bij ons komen aanschuiven. We bestellen een half litertje roséwijn en een pizza ‘mixed anchois et fromage’. Hij is supereenvoudig en smaakt superlekker. De rekening is al even bescheiden als het etablissement zelf: 28 € voor 2 pizza's, 1/2 liter wijn en 2koffies. Overigens, dit is geen ‘pizzeria”, maar een “pizzaria”. Zou dit een taalfout zijn, of is dit de Zuid-Franse versie? In ieder geval, dit was échte folklore en een hele belevenis.

 

 

Le Bar de la Marine, 15 Quai de Rive Neuve

Aan de Vieux Port gaan we op zoek naar een lunch, hopend dat er op deze stille zondagmiddag nog een restaurantje te vinden is dat open is. Bar de la Marine
We komen terecht in ‘Le Bar de la Marine’ op de Quai Neuve, een zeer oud restaurantje dat de inrichting en de sfeer van honderd jaar geleden heeft behouden. Aan de muren hangen foto’s en schilderijtjes met scènes uit de film “Marius, Fanny et César” van Marcel Pagnol, die hier in het restaurant zijn opgenomen. Het kleine restaurant zit bomvol en de sfeer is er te scheppen. Gelukkig is er nog een plaatsje voor ons.
Ik kies voor de rougets grillés avec gratin de courgettes en Christiane neemt de supions frites à l’ail et persil. Deze laatste zijn kleine inktvisjes, die men in Baskenland ‘chipirons’ noemt. Beide gerechten zijn superlekker en één half litertje roséwijn volstaat ons niet om ze te begeleiden. We bestellen een tweede en rekken het tafelgenot zo lang mogelijk. Natuurlijk nog een koffietje om af te ronden en met een beetje een licht hoofd kunnen we de namiddag aanvatten. De rekening laat hoe dan ook geen kater na: in totaal betaal ik slechts 33 Euro.
 

 

Chez Oscar, 24 Quai du Port 

Tegen 20 uur gaan we naar restaurant ‘Chez Oscar’ op de Quai du Port waar ik eerder deze week voor vanavond gereserveerd heb. Van buiten ziet het er een gezellig en stijlvol restaurant uit, maar binnen valt het een beetje tegen. Het is er wel zeer druk en de patron én het personeel doen hun best om vriendelijk te zijn. Zeer professioneel zijn ze echter niet. We amuseren ons vooral met een mannelijke ober van het type Manuel uit Fawlty Towers en een vrouwelijke dienster, die voortdurend luidop in zichzelf praat. Het eten valt wat tegen: de vissoep is prima, maar de hoofdgerechten zijn eerder van "ik wil wel, maar ik kan niet…"; de vis (Saint-Pierre en daurade) is veel  te droog. Dat valt een beetje tegen voor onze laatste avond.

 

 

l'Oustau de la Mer, 13 Quai Baux, Cassis

Op een 30-tal kilometer van Marseille ligt Cassis, een stemmig havenstadje met kleurrijke huizen langs de vissreskade. Daar gaan we op zoek naar iets eenvoudigs om de middaghonger te stillen en we komen terecht in l’Oustau de la Mer één van de vele eenvoudige restaurantjes op de kaai, met zicht op de vele bootjes in het haventje. Het eenvoudige interieur is opgefleurd met overdreven veel levendige kleurtjes en oogt kitscherig, maar het is er tamelijk druk en er hangt echt wel sfeer. We kiezen beiden voor de gegrilde sardientjes. We krijgen er een tiental en ze blijken zeer vers en perfect klaargemaakt, de lekkerste en sappigste die ik ooit gegeten heb, denk ik. Ze worden geserveerd met gekookte groentjes en een warme tomaat met veel look en natuurlijk van dat heerlijk krakend Frans brood. Daar bij een lekker glaasje rosé en… meer heeft een mens niet nodig om genietend onderuit te zakken. Een moment om even vast te houden en in het geheugen te koesteren!


januari 2008

 

 

18-09-08

La Maison Jaune, Saint-Rémy-de-Provence

We nemen het zekere voor het onzekere en nemen onze regenjas mee als we naar La Maison Jaune vertrekken. We zijn benieuwd, want ondanks zijn hoge scores in GaultMillau en Michelin, lazen we op het internet een paar recente negatieve commentaren. Het restaurant is ondergebracht op de eerste verdieping van een oud herenhuis in het centrum van het stadje. Het interieur is een beetje koel, maar zeer stijlvol en chique. Er zijn al twee koppels aanwezig die echter niets zeggen, tenzij af en toe iets op fluisterende toon. Er heerst een wat beklemmende en onaangename stilte. Later komt er nog een alleenstaande dame binnen die behoorlijk Frans spreekt, maar toch met een vreemd accent. We kiezen voor een menu met Provençaalse specialiteiten en al gauw blijkt dat dit restaurant niet voor niets een ster heeft gekregen en de kritieken op het internet totaal ten onrechte zijn.

10:14 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |