16-12-11

Kajitsu, New York

In oktober waren we een weekje in New York en natuurlijk wilden we de kans niet laten voorbijgaan om er enkele interessante eetadresjes te gaan bezoeken. New York is niet alleen op cultureel gebied één van de interessantste steden ter wereld, maar ook culinair valt er heel wat te beleven. Hoe we in het algemeen aten in de Big Apple en welke andere restaurants we nog bezochten, leest u in een later artikel wel, maar eerst en vooral wil ik rapporteren over het restaurant waar we het meest van verwachtten: Kajitsu i9th Street, East Village. Het is één van de 9 restaurants in New York met twee Michelinsterren, wat dus al veelbelovend is, maar we zijn vooral nieuwsgierig naar de Shojin keuken, die ontwikkeld is in de oude Zen-Boeddhistische kloosters en beschouwd wordt als de basis van de Japanse keuken. Getrouw aan de Boeddhistische regel om geen leven te nemen, is de Shojin keuken volledig vegetarisch. Om met deze elementaire regels 2 Michelinsterren te verdienen, moet het toch iets zeer bijzonders zijn. We zijn zeer benieuwd! Kajitsu is ondergebracht in een souterrain achter een klein bescheiden geveltje en valt dus helemaal niet op. Ook binnenin is alles zeer sober en het interieur heeft helemaal geen sterallures. We krijgen een tafeltje in een kleine ruimte waar nog drie andere tafels staan, beide eveneens bemand door een koppel. De vriendelijke Japanse bediende brengt ons meteen de drankenkaart. We zijn even in de war en zeggen dat we willen eten, waarop de drankenkaart vervangen wordt door de menukaart. Hierop valt weinig te kiezen: er zijn 2 menu’s, één van 50 en één van 70 dollar. We kiezen voor de grootste mét “sake pairing” (supplement van 34$). Hier dus geen aangepaste wijnen maar aangepaste sakés. En dit wordt een ware revelatie. Ik heb nooit geweten dat er in saké al even grote diversiteit en even veel schakeringen bestaan als in wijn. We krijgen niet minder dan 5 soorten geserveerd, gelukkig in kleine glaasjes.

reis,new york,restaurant,restaurants,michelinster,mic

En dan het eten! Ook een ontdekkingstocht langs ongekende smaken en aroma’s, sommige een beetje vreemd, maar stuk voor stuk in perfecte harmonie met elkaar. Telkens geserveerd op authentieke schaaltjes of kommetjes in porcelein of aardewerk (nog een uiting van de verfijnde Japanse smaak) krijgen we achtereenvolgens: 

  • Terrine van herfstgroenten
  • Rode misosoep met tempura van maitake paddenstoel en Japanse aubergine
  • Huisgemaakte udon (noedels) met goma-dare (sesam-saus), chayote (soort pompoen), shiso (Japanse munt) en shichimi (kruidenmengeling)
  • Traag gegaarde groenten: satoimo (kleine wortelknol), wortel, mizuna (mosterdkool), gebakken tofu, kabocha (Japanse pompoen) en gobo (lange dunne wortel)
  • Assortiment van gegrilde groenten met gerookte sojasaus en een kroket van matsutake (dennenpaddenstoel) en hibiscusblad vergezeld van gegrilde awa-fu (gebrande rijstcake) met zoete sojasaus, boekweitzaadjes en wasabi
  • Hijike (zeewier) rijst met zwarte sesam en konnyaku (wortelknol): gepofte hele granen, sojapoeder, kuroshichimi (zevenkruidenpeper) en huisgemaakte ingelegde groentjes
  • Kinton (puree) van zoete aardappel met tofuroom van kokosnoot
  • Matcha thee met snoepjes van Kagizen-Yoshifusa (befaamde snoepwinkel) uit Kyoto 

Sorry voor de vele Japanse benamingen, maar de meeste  staan voor allerlei gekende en ongekende groenten, paddenstoelen en specerijen want vlees of vis komen hier niet op tafel. Het is een ontdekkingsreis door exotische geuren en smaken, die ons telkens weer verrassen en af en toe eens doen aarzelen. Maar één ding is zeker: vanavond is onze culinaire horizon in één slag aanzienlijk verruimd, niet alleen door de gerechtjes, maar ook door de saké en de Matcha thee. Deze donkergroene en schuimende thee wordt in een kleine portie geserveerd in een drinkkommetje en is zeer intens van smaak. Hij is in de thees wat de espresso is in de koffies: sterk geconcentreerd zodat even nippen volstaat om je mond voor een hele tijd met het rijke aroma te vullen. Wat een sensatie. Onze hoge verwachtingen zijn nog overtroffen en we voelen ons vanavond op culinair gebied verrijkt. Dit zullen we niet gauw vergeten. 

11-11-11

Paris 14ème

banner restaurant.gif.jpg

In september brachten we een 3-tal dagen door in Parijs. In het verleden bleek het niet gemakkelijk om er lekker te eten voor een redelijke prijs, dus we hadden onze culinaire verwachtingen niet al te hoog gesteld. Toch gingen we vooraf op zoek op het internet naar een paar goede adresjes in het 14e Arrondissement, de buurt van Montparnasse, waar we logeerden. We vonden restaurant L’Assiette in de rue du Château, een zijstraat van de avenue du Maine, op wandelafstand van ons hotel. Het is een typisch Parijs restaurantje dat hoog geprezen wordt door verschillende bronnen. Tot voor enkele jaren werd het uitgebaat door ene Lulu en stond het bekend als één van de meest authentieke Parijse bistro’s. Mitterand had hier jarenlang zijn vast tafeltje. Nu is de zaak overgenomen door David Rathgeber, een Auvergnat die zijn vak leerde bij Alain Ducasse. Hij houdt de traditie van het huis in ere en serveert een authentieke klassiek Franse keuken, al brengt hij hier en daar toch een modernere toets. In het eenvoudige maar gezellige restaurant is plaats voor een 50-tal mensen en het interieur is zoals je wilt dat een Parijse bistro er uitziet. Als voorgerecht kies ik voor een tartare van grijze garnalen en mijn echtgenoot voor schaapspoten met salade. Daarna volgen respectievelijk eend met vijgen en cassoulet maison. We eten er buitengewoon goed en zullen vooral de tartare de crevettes en de fantastische cassoulet maison onthouden. Ook de wijn (een Côtes-du-Rhône Villages) is prima! We smullen en genieten; dit is écht een voltreffer en in de toekomst maken we graag een extra-metrorit om hier terug te komen.

Assiette Paris.jpg

De tweede avond trekken we naar de Boulevard du Maine naar het restaurant Vin et Marée, een visrestaurant dat GaultMillau quoteert op twee toques. We hebben van thuis uit een tafeltje gereserveerd en dat is maar goed ook, want de zaak zit bomvol. Ik begin met 6 oesters van Oléron en kies daarna voor coquilles Saint-Jacques; C neemt tomaat met krab als voorgerecht en daarna gegrilde tarbotin met een kruidensaus. Het is lekker, maar zeker geen culinaire hoogvlieger zoals gisterenavond. Als afsluiter delen we nog een klassieke Crèpes Suzette. Alles is supervers en lekker, maar nogal braaf. Daarenboven heerst hier niet de gezelligheid van een leuke bistro; je krijgt meer het gevoel van een onpersoonlijke “grande boîte”.

Vin et Marée Paris.jpg

De laatste middag besluiten we op de Boulevard du Montparnasse waar enkele befaamde Parijse bistro’s gelegen zijn. Het beroemde restaurant Le Dôme is ons te duur (40 à 60 Euro voor een hoofdgerecht) en we trekken in de aanpalende straat naar het kleine broertje Le Bistro du Dôme, gespecialiseerd in vis. Blauwwitte faiencetegels met vissen sieren de muren. De zaak zit tamelijk vol en een groot deel lijkt te bestaan uit vaste klanten, meestal ouderen. De vis is zeer vers en op zeer klassieke manier bereid. Ik begin met pimienton avec brandade en daarna neem ik rogvleugel met kappertjes. Mijn echtgenoot gaat eerst voor een friture de rougets, sauce tartare en daarna voor een heerlijke sole meunière. Voor dessert kiezen we respectievelijk voor een Fontainebleau aux poires en een glace caramel au beurre salé van Berthillon. Dat schijnt zowat het beste ijs in Parijs te zijn en effectief, het is bijzonder smeuïg en het smaakt super!

Bistro du Dome Paris.jpg


17:50 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: paris, restaurants, frankrijk |  Facebook |

30-06-10

Michel Bras: het hotel

banner restaurant.gif.jpg

Na de fantastische lunch willen we het "zevende hemelgevoel" nog zo lang mogelijk doortrekken en daarom hadden we ervoor gekozen om hier te blijven overnachten. Om 16.30 uur komen we van tafel en we hBras hotel 1ebben dus nog ruim de tijd om van onze hotelkamer én van de omgeving te genieten, alhoewel voor dit laatste het slechte weer een spelbreker is. Een vriendelijke bediende brengt ons naar onze kamer. Tussen de gebouwen van de kamers, die twee rijen vormen, daalt een lang pad, door rotsen en bloemen omgeven, af naar de groene vallei van de Aubrac. Dit pad symboliseert "la draille", de stenen rotsmuurtjes die eigen zijn aan deze streek en waartussen de koeien naar de weiden geleid worden. Wegens het slechte weer nemen we de binnengang. Onze kamer is tamelijk ruim en bestaat uit de slaapkamer met kleine zithoek, een toilet en een doorloopdressing die ook toegang geeft tot de badkamer. Het meubilair is modern en strak. Eén muur is volledig ingenomen door een glazen schuifraam dat uitgeeft op het terras, waar twee grote ligstoelen er werk- en troosteloos in de regen bijstaan. Bras hotel 4Wat jammer, want het moet heerlijk zitten zijn met uitkijk over de glooiende weiden, maar vandaag is het te nat en te koud en de beschikbare plaids zouden onvoldoende beschermen tegen de regen. De kiezelstenen van het terras lopen naadloos over in het gras en een rotstuintje vormt de afscheiding met de andere kamers. We krijgen eerst wat uitleg van de meegekomen bediende over de werking van de tv en dvd-player (discreet verborgen achter een dichtgevouwen houten wand), de gratis minibar en... de rugzak op bed, die een welkomstgeschenk blijkt te zijn. Bras hotel 5Het symbool van Michel Bras staat er op geborduurd: de "cistre", een typische plant uit de Aubrac waarmee Bras zichzelf identificeert: "een delicate plant, discreet en kwetsbaar, die enkel kan overleven in een omgeving zonder vervuiling en die onzichtbaar blijft voor wie gehaast is." Een matglazen wand scheidt de slaapkamer van de badkamer, die smaakvol en al even strak is ingericht met een granieten dubbele wastafel. De kranen zijn opmerkelijk: een eenvoudige dikke buis waaruit zachtjes een waterstraal stroomt. Ook hier is de "cistre" overal aanwezig: in de zeepjes, op de flesjes champoo, op de witte badjassen en handdoeken, op de pantoffels. In de kamer nodigen twee rieten zeteltjes uit om lekker lui weg te zakken met een boek, maar wij verkiezen een wedstrijd van Roland Garros op tv, bij het nuttigen van Bras hotel 2een limonade de sureau (vlierbes), ook een creatie van de chef. Even houdt het op met regenen en we maken van de gelegenheid gebruik om een wandeling te maken rond het hotel. In het druipende gras bloeien overal de voorjaarsbloemen -paars, geel en wit zijn de hoofdtonen- maar de mist ontneemt ons nog steeds alle zicht op de weidere omgeving. Het begint algauw weer te regenen en we besluiten naar onze kamer terug te keren. Bij de receptie halen we eerst nog een paar klassieke cd's op en we spenderen de rest van de avond met een boek en zachte muziek. 's Morgens zijn we nieuwsgierig naar het ontbijt. Op één koppel na (ook Vlamingen...) zijn we de enige gasten aan de ontbijttafel. Geen buffet, maar de tafel wordt volgezet met allerlei lekkernijen: vruchtensap van rode vruchten; pannenkoek met snijbiet en bieslook, stokbrood en een Bras hotel 3variatie aan viennoiseries, caillé du pays, assiette de saucissons, confiture de fraises, confiture de lait, miel du pays, riz au lait en zelfgemaakte yoghurt. De koffie wordt geschonken in reuzegrote tassen. Onnodig te zeggen dat alles supervers is en van perfecte kwaliteit. En zo eindigt onze verwendag bij Michel en Sébastien Bras. Graag hadden we de keuken nog even bezocht en we hoopten stilletjes dat de meester zijn kookboek zou signeren, maar we hebben pech: op maandag is het restaurant gesloten en de chef is er dus niet. In de shop kopen we nog een doosje "niac de zestes de citron et gingembre", één van de vele mengelingen van smaken en geuren die Bras heeft ontwikkeld om zijn gerechten karakter te geven. Als we afgerekend hebben, krijgen we als afscheidscadeau nog een blik met cacaobiscuits en een fles water "pour la route". Attent en een afscheid in de lijn van al de rest: professioneel, hartelijk en met zorg.

 

Lees ook:

Michel en Sébastien Bras, Laguiole, F
Michel Bras: het menu "Légumes"
 

13:34 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |