30-06-10

Michel Bras: het hotel

banner restaurant.gif.jpg

Na de fantastische lunch willen we het "zevende hemelgevoel" nog zo lang mogelijk doortrekken en daarom hadden we ervoor gekozen om hier te blijven overnachten. Om 16.30 uur komen we van tafel en we hBras hotel 1ebben dus nog ruim de tijd om van onze hotelkamer én van de omgeving te genieten, alhoewel voor dit laatste het slechte weer een spelbreker is. Een vriendelijke bediende brengt ons naar onze kamer. Tussen de gebouwen van de kamers, die twee rijen vormen, daalt een lang pad, door rotsen en bloemen omgeven, af naar de groene vallei van de Aubrac. Dit pad symboliseert "la draille", de stenen rotsmuurtjes die eigen zijn aan deze streek en waartussen de koeien naar de weiden geleid worden. Wegens het slechte weer nemen we de binnengang. Onze kamer is tamelijk ruim en bestaat uit de slaapkamer met kleine zithoek, een toilet en een doorloopdressing die ook toegang geeft tot de badkamer. Het meubilair is modern en strak. Eén muur is volledig ingenomen door een glazen schuifraam dat uitgeeft op het terras, waar twee grote ligstoelen er werk- en troosteloos in de regen bijstaan. Bras hotel 4Wat jammer, want het moet heerlijk zitten zijn met uitkijk over de glooiende weiden, maar vandaag is het te nat en te koud en de beschikbare plaids zouden onvoldoende beschermen tegen de regen. De kiezelstenen van het terras lopen naadloos over in het gras en een rotstuintje vormt de afscheiding met de andere kamers. We krijgen eerst wat uitleg van de meegekomen bediende over de werking van de tv en dvd-player (discreet verborgen achter een dichtgevouwen houten wand), de gratis minibar en... de rugzak op bed, die een welkomstgeschenk blijkt te zijn. Bras hotel 5Het symbool van Michel Bras staat er op geborduurd: de "cistre", een typische plant uit de Aubrac waarmee Bras zichzelf identificeert: "een delicate plant, discreet en kwetsbaar, die enkel kan overleven in een omgeving zonder vervuiling en die onzichtbaar blijft voor wie gehaast is." Een matglazen wand scheidt de slaapkamer van de badkamer, die smaakvol en al even strak is ingericht met een granieten dubbele wastafel. De kranen zijn opmerkelijk: een eenvoudige dikke buis waaruit zachtjes een waterstraal stroomt. Ook hier is de "cistre" overal aanwezig: in de zeepjes, op de flesjes champoo, op de witte badjassen en handdoeken, op de pantoffels. In de kamer nodigen twee rieten zeteltjes uit om lekker lui weg te zakken met een boek, maar wij verkiezen een wedstrijd van Roland Garros op tv, bij het nuttigen van Bras hotel 2een limonade de sureau (vlierbes), ook een creatie van de chef. Even houdt het op met regenen en we maken van de gelegenheid gebruik om een wandeling te maken rond het hotel. In het druipende gras bloeien overal de voorjaarsbloemen -paars, geel en wit zijn de hoofdtonen- maar de mist ontneemt ons nog steeds alle zicht op de weidere omgeving. Het begint algauw weer te regenen en we besluiten naar onze kamer terug te keren. Bij de receptie halen we eerst nog een paar klassieke cd's op en we spenderen de rest van de avond met een boek en zachte muziek. 's Morgens zijn we nieuwsgierig naar het ontbijt. Op één koppel na (ook Vlamingen...) zijn we de enige gasten aan de ontbijttafel. Geen buffet, maar de tafel wordt volgezet met allerlei lekkernijen: vruchtensap van rode vruchten; pannenkoek met snijbiet en bieslook, stokbrood en een Bras hotel 3variatie aan viennoiseries, caillé du pays, assiette de saucissons, confiture de fraises, confiture de lait, miel du pays, riz au lait en zelfgemaakte yoghurt. De koffie wordt geschonken in reuzegrote tassen. Onnodig te zeggen dat alles supervers is en van perfecte kwaliteit. En zo eindigt onze verwendag bij Michel en Sébastien Bras. Graag hadden we de keuken nog even bezocht en we hoopten stilletjes dat de meester zijn kookboek zou signeren, maar we hebben pech: op maandag is het restaurant gesloten en de chef is er dus niet. In de shop kopen we nog een doosje "niac de zestes de citron et gingembre", één van de vele mengelingen van smaken en geuren die Bras heeft ontwikkeld om zijn gerechten karakter te geven. Als we afgerekend hebben, krijgen we als afscheidscadeau nog een blik met cacaobiscuits en een fles water "pour la route". Attent en een afscheid in de lijn van al de rest: professioneel, hartelijk en met zorg.

 

Lees ook:

Michel en Sébastien Bras, Laguiole, F
Michel Bras: het menu "Légumes"
 

13:34 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een prachtig adresje gevonden in Our (Paliseul)LA TABLE DE MAXIME waar de 25 jarige Maxime Collard (5 jaar souschef Karmeliet) fantastisch kookt,ongelooflijke kwaliteit-prijs verhouding en een bijzonder charmant hotelletje met 6 kamers,waar de mama een fijn ontbijt voorzet.

Gepost door: Kathelyne Lippens | 20-07-10

De commentaren zijn gesloten.