16-04-10

Per Bacco

banner restaurant.gif
Ik stel vast dat ik op deze blog nog nooit iets schreef over Per Bacco, onze lievelingsitaliaan in Gent. We zijn er trouwe bezoekers sinds de oprichting een paar jaren geleden. Voordien zakten we ook regelmatig af naar Il Mezzogiorno, waar de roots van Per Bacco liggen.  Michele, de Siciliaanse uitbater van dit laatste restaurant besloot toen om samen met de Vlaamse Jeroen, die er zijn strepen had verdiend in de zaal, een tweede zaak te openen in Gent. Het werd een eenvoudige osteria waaraan ook een winkel of ‘negozio’ verbonden is waar authentieke Italiaanse producten en heerlijke wijnen te koop zijn. In een leegstaande winkel aan de Sint-Jacobnieuwstraat 56 vonden ze een geschikt pand. Aan de straatkant is er de winkel met twee etalages en tussenin leidt een gangske via een paar trappen naar het restaurant. Links een kleine toog waar desnoods ook iets gedronken kan worden en twee eerder kleine zaaltjes die zeer eenvoudig, maar stemmig zijn ingericht. Hier primeert de gezelligheid en de sfeer boven de luxe. Ook de bediening is ongedwongen en vriendelijk. 
 

Vorig weekend trokken we er nog eens heen. Reserveren is altijd noodzakelijk, zeker op vrijdagavond en we waren al tamelijk laat, maar gelukkig konden we nog net een tafeltje bemachtigen op voorwaarde dat we tegen 21.30 uur klaar waren. We gingen tegen 19.30 uur en hadden dus twee uren, wat normaal moest volstaan. Maar alles gebeurt hier al’ Italiana, dus zonder overhaasting, zodat we op het einde toch bijna in tijdsnood kwamen. Als er trouwens één negatief punt valt te melden over Per Bacco, dan is het dat je er inderdaad soms lang moet wachten. Dat was deze keer ook het geval: pas om kwart voor negen kregen we ons hoofdgerecht. Maar ja, ook dat hoort bij de pure Siciliaanse stijl en… het wachten loont, want het eten is er onovertroffen ! Elke maand is er een nieuwe kaart, die naargelang het seizoen een beperkte keuze laat tussen een 4-tal antipasti en evenveel primi en secondi. Vaak laat ik mij hier verleiden tot  een Antipasto dell'Oste (een bord gegrilde en in de oven bereide mediterraanse groentjes met Italiaanse kazen) of een Assortimento di salumi artigianali con mostarda (een bordje met diverse artisanale vleeswaren geserveerd met in mosterdzaad geconfijt fruit) maar deze keer verkiezen we beiden een Carpaccio di verdure primaverili con scaglie di bottarga e pecorino (fijn gesneden rauwe lentegroentjes afgewerkt met bottarga en pecorino kaas) (14,80 €).  De groenten (venkel, radicchio, artisjok en kerstomaatjes) zijn kraakvers en de snippers bottarga (de kuit van tonijn of de grijze harder die eerst wordt samengeperst, dan gepekeld en uiteindelijk wordt opgehangen om te drogen) geeft er een uitgesproken zuiderse smaak aan. Als hoofdgerecht kiezen we respectievelijk voor de cefalo alla mediterrenea (harder in de pan gebakken met witte wijn, kerstomaatjes, olijfjes en kappertjes uit Pantellaria) (22,30 €) en Merluzzo in crosta di pane al nero di seppia su un letto di limone con barba di frate (kabeljauwfilet in een korstje van broodkruim gekleurd met inktvisinkt op een bedje van citroen met 'barba di frate') (22 €). Barba di Frate ofwel Monniksbaard is een 'harig' uitziende groente, die qua uitzicht ergens tussen zeekraal en bieslook zit. Beide gerechten zijn om ter best. Daarvoor is dit ons favoriet adres in Gent. Dit is de keuken zoals we ze zelf op Sicilië mochten leren kennen en die je in België nauwelijks kan vinden: verse producten zonder franjes, simpel en hartig afgekruid. De frisse en fruitige Falanghina uit het zuiderse Campania past er uitstekend bij en brengt als het ware de zon op tafel. We genieten, zoals we dat hier al zo vaak gedaan hebben.

11-04-10

Lijsterbes

banner restaurant.gif
Geert Van Der Bruggen
van restaurant Lijsterbes heeft dorpsgenoot Guy Van Cauteren van ‘t Laurierblad voorbijgestoken en runt nu in Berlare het enige met een Michelinster bekroonde restaurant. Het  ligt net voorbij de drukte van het Donkmeer van Overmere. Langs een lange oprit kom je op de parking, die echter niet groot is en bij onze aankomst reeds vol staat.lijsterbes We moeten dus een paar 100 meter verder gaan parkeren langs de straat. Het restaurant is ondergebracht in een modern verbouwd pand en voor je aan de voordeur bent, kan je door grote ramen binnenkijken in de keuken. Dat wekt al vertrouwen, vind ik. In de tuin staan alle bomen en struiken er netjes in vorm gekapt bij, een beetje overdreven zelfs, want het lijkt alsof er hier eerder een coiffeur dan een tuinman aan het werk was. Ook het interieur is netjes verzorgd en strak afgelijnd. We nemen plaats in de ruime bar-salon voor het aperitief. Er wordt ons een cava voorgesteld en meteen komt een schaal op tafel met rauwe groenten en een tapenade-achtige dipsaus. Daarna volgen nog drie eenvoudige, maar lekkere hapjes: een sushi-rolletje van rauwe makreel, een lepel met  en een bordje met inktvis.  

Er is een menu (6 gangen voor  90 €  of  60 € zonder kreeft en kaas). Verder is er een verrassingsmenu (85 € voor 4 gangen) en natuurlijk ook de kaart. Wij houden het bij het 4 gangenmenu, dus zonder kreeft. Er zijn bij elk menu 2 wijnselecties mogelijk waarvan selectie 2 mij het meest aantrekkelijk lijkt: een Oostenrijkse Grüner Veltliner, een Portugese witte uit de Douro en een Spaanse Tempranillo uit de Ribera del Duero. Het menu mét aangepaste wijnen komt op 85 €, maar het ontgaat mij dat de tweede selectie duurder is dan de eerste. Uiteindelijk zullen we 50 € per persoon betalen voor de aangepaste wijnen en dat is veel vind ik. Het dient echter gezegd dat de wijnen stuk voor stuk uitstekend zijn, maar voor die prijs hadden we gemakkelijk een goede fles witte én een goede fles rode wijn kunnen kiezen op de kaart... Het menu van vandaag begint met groene asperges van Carpentras met gegrilde hoevekip van Gers vergezeld van een slaatje van asperges en mangalicaham. Dit alles gepresenteerd op een grasgroen soepje. Zeer mooi gepresenteerd en prima van smaak: de licht gegrillde kip is supermals en wordt omringd door enkele flinterdunne, bijna rauwe, knapperige aspergesnippers. Lekker en duidelijk lente! Daarna volgt een grote gebakken zeetong met  artisjok en uien van Roscoff. Deze laatste zijn blijkbaar een specialiteit uit Bretagne, een beetje zoetsmakende roze ui, die hier geserveerd is in de vorm van een lepel uiencompote op een uienblaadje. Aan de andere kant van het bord contrasteert de scherpe smaak van artisjok. De versgebakken sappige tong overbrugt beide smaken moeiteloos en brengt ze in harmonie met elkaar. En dan de hoofdbrok: melklam van de Limousin (het is Paaszaterdag, dus zéér gepast!). Het witte vlees bewijst dat we te maken hebben met een piepjong diertje, heel wat anders dan wat we doorgaans als lamsvlees krijgen opgediend. Dit is enkel te vergelijken met de speenvarkentjes van amper enkele weken oud, die ze in Noord-Spanje zo lekker kunnen klaarmaken. Het vlees is succulent en op drie manieren bereid: de bout aan het spit, de schouder zacht gegaard met kruiden en de ribbetjes op de hete plaat gebakken. Het geheel wordt vergezeld door twee heerlijke aardappeltjes en seizoensgroenten met kruidenboter. Dit gerecht alleen al verantwoordt ruim de Michelinster, heerlijk! De Spaanse Tempranillo past er uitstekend bij. Als afsluiter komt er nog een dessert en ook dat onderscheidt zich van het gewone: citroenen van Michel Bachès in een soepje van citrus- en rode vruchten, een  verfrissend dessertje waarin de ecologisch geteelde citroenen zorgen voor een verfijnde zuurheid, zonder dominant te zijn. Ze worden gekweekt door Michel Bachès, een boomkweker in de Franse Pyreneeën, die zich gespecialiseerd heeft in citrusvruchten (agrumes), die hij in de hele wereld gaat ontdekken. We sluiten af met een heerlijk kopje koffie waarbij uiteraard een resem lekkernijen.  

Vanavond is nog maar eens bewezen dat een Michelinster garant staat voor klasse! Dit was inderdaad veel beter dan onze laatste ervaring in ’t Laurierblad. Niet dat we daar niet tevreden waren (zie onze commentaar), maar chef Van Der Bruggen is helemaal mee met de moderne gastronomie en weet met de keuze van zijn ingrediënten en zijn creativiteit duidelijk meer te verrassen dan Guy Van Cauteren. Deze laatste kookt waarschijnlijk nog altijd even goed als in zijn tweesterrenperiode, maar het is ons duidelijk geworden dat de gastronomie én onze smaak (vooral in de laatste jaren) zeer veel geëvolueerd zijn. En blijkbaar denkt ook Michelin er zo over.