18-02-09

De Herborist

 

banner restaurant.gif


Een reisgenote naar China had ons De Herborist aanbevolen als een van haar lievelingsrestaurants en een score van 17/20 in Gault Millau en een Michelinster bevestigden de goede reputatie van dit Brugs restaurant. Onze dubbele verjaardag was een ideale gelegenheid om het eens te proberen. De website liet een moderne en inventieve keuken verwachten in een strak en hedendaags interieur. Groot was dan ook onze verrassing als we het hoeve-achtige gebouwtje binnenstapten en terechtkwamen in een landelijk oudvlaams interieur: kleine gezellige kamertjes, kleine venstertjes, eiken balken, grote open haard. Ook de aankleding was superklassiek: antieke bakvormen op de schouw, veel zilverwerk en... overal zeeschelpen. Maar dat zegt natuurlijk nog niets over de keuken van vader en zoon Hanbucker.


herborist4


We worden eerder koel ontvangen door de gastvrouw en krijgen een mooi plaatsje aan een venster dat inkijk geeft in de keuken met een mooi antiek fornuis. Ideaal voor ons, dan kunnen we eens achter de schermen kijken. Op deze vrijdagmiddag zit het restaurant helemaal vol. Het publiek bestaat uit zakenmensen en verder vooral ouderen, waarvan verschillende duidelijk vaste klanten zijn. De Herborist heeft een zeer interessante formule: je kan alleen kiezen voor een vast menu van 4 gangen, waarvan je er desnoods één kan laten vallen. Aperitief en koffie zijn inbegrepen en je kan al dan niet kiezen voor aangepaste wijnen. Een kaart is er niet. Best wel interessant voor de chef, die zijn aankopen efficiënt en naar het marktaanbod kan doen, maar ook interessant voor de klant, want dit garandeert superverse producten. En... op een goede chef moet je blindelings kunnen vertrouwen! Het 4 gangenmenu kost 59 € zonder en 76 € mét aangepaste wijnen; 's avonds en in het weekend is het iets duurder.


Als aperitief hebben we de keuze tussen een glas champagne of het aperitief van het huis, een glas witte wijn met vlierbloesem. Bij een herborist kies je natuurlijk voor het laatste. Er komen 4 zéér verzorgde hapjes op tafel: een brandade van kabeljauw en kreeft, rillettes van konijn, een carpaccio van gamba's en een lekker warm winters preisoepje. De toon is gezet: tamelijk klassiek, maar tot in de details verzorgd en zonder ook maar één toegeving aan de kwaliteit. Als eerste voorgerecht krijgen we een slaatje van langoustines met aromaten, perfect gegaard en met inderdaad een goed uitgebalanceerde combinatie van diverse smaken. De wijn, die ook bij het tweede voorgerecht zal gerserveerd worden, is een eenvoudige maar voortreffelijke Zuidfranse Viognier. Daarna volgt een mooi stuk gepocheerde tarbot op een mousseline van grijze garnalen in een roomsausje en versierd met wat Japans zeewier en een klein toefje kaviaar. Hier bewijst de chef met glans dat de klassieke keuken moeilijk te overtreffen is. We eten zo traag mogelijk om er zo lang mogelijk van te genieten. Als we de chef (vader) vragen wat de groene spinaziepuree op de vis zo speciaal maakt, verklapt hij ons graag dat het geen spinazie, maar een puree van peterselie is, en kan dan toch niet nalaten er schertsend aan toe te voegen dat hij voor dit keukengeheimpje iets meer zal moeten aanrekenen... (en dan heb ik nog geen enkele foto genomen!)


Het hoofdgerecht is kalfsvlees met pompoenpuree, witloof en reepjes gele wortel. Ook nu weer zeer klassiek, maar zo mals en smaakvol. Heerlijk! We drinken er een zachte, maar volle Monti Garbi bij, een Italiaanse wijn uit Valpollicella aan het Garda Meer, en... de sommelier schenkt gul een tweede glaasje bij. Als dessert komt een glas gevuld met laagjes gebak, een zachte sorbet van bloedappelsien en een lichte crème die doet denken aan tiramisù. Niet direct mijn keuze, maar het moet gezegd, het is zeer lekker. Bij de koffie (ook hier krijgen we nog een tweede kopje toe) komen diverse versnaperingen, zoals het hoort van eigen makelij.  Ook zoon Hanbucker komt dan nog vriendelijk informeren of alles in orde is. En dat is het! Op het hele menu valt niets af te dingen, dit is echt zijn ster en zeker zijn prijs waard. Want zeg eens eerlijk, in welk sterrenrestaurant eet je zo uitgebreid voor 76 € all in?

03-02-09

La Botte

Onlangs waren we op bezoek bij mijn moeder in Hasselt, maar aangezien de meeste restaurants er op zondag gesloten zijn, moesten we wel uitwijken naar Genk. Ik herinnerde mij daar La Botte, dat in 2008 door Gault Millau was uitgeroepen tot beste Italiaans restaurant van België. Dit was het moment om het er nog eens op te wagen, al hielden we niet zo'n denderende indruk over van een eerder bezoek een paar jaar geleden. 

Bij het binnenkomen was meteen duidelijk dat alvast het stijlvol gemoderniseerde interieur het restaurant op een hoger niveau getild had. We werden vriendelijk ontvangen en bestelden meteen een glas witte wijn als aperitief. Er kwam voor elk een uit de kluiten gewassen stuk foccaccia op tafel; lekker maar nogal groot en lomp. Als voorgerecht koos ik voor een tartare di branzino (zeebaars) à 15 €. Mooi vers en lekker zonder meer. De anderen kozen beiden voor linguine, respectievelijk met vongole en frutti di mare (beide 12 €). De vongole smaakte prima al was de pasta  misschien iets te weinig al dente. Minder tevredenheid over de zeevruchten: de garnalen waren hard, droog en smaakloos, wellicht veel te lang warm gehouden in een hete saus. De witte huiswijn (18 €) was ok, maar hier moest mijn moeder tot tweemaal toe de al te enthousiaste sommelier tegenhouden. Zij verkoos een biertje, maar intussen was haar wijnglas al tweemaal, ongevraagd half vol geschonken. 

Als hoofdgerecht nam ik rigatoni con tonno (15 €). In de eerder onpersoonlijke tomatensaus vond ik geen muntsmaak helemaal terug. Mijn man at ossobucco milanese con risotto (25€): het vlees was ok, maar hoe de smaak van de risotto ging helemaal verloren in de dikke, karakterloze tomatensaus die het hele bord overvloedig overspoelde. Mijn moeder verkoos filet pure met champignons en truffelsaus en gebakken aardappeltjes. Ook hier weer een overvol bord en een stuk vlees dat bedolven was onder een donkere dikke saus. Op de champignons (ook al in een donkerbruine saus) lagen een paar truffelschilfers, die nauwelijks smaak afgaven. De aardappeltjes werden afzonderlijk opgediend en zagen er met hun licht bruin korstje aantrekkelijk uit, maar op het bord lag, totaal overbodig, nog een berg ardappelblokjes gemengd met groenten.  Echt van het goede teveel, zeker voor een kleine eter zoals mijn moeder. We namen geen dessert en gelukkig was de koffie lekker Italiaans sterk en de biscotto voortreffelijk. 

We waren eerder ontgoocheld. Akkoord, La Botte onderscheidt zich van veel andere Italiaanse restaurants, maar... de beste van België? Ik ken er alvast heel wat betere. Hier moeten ze het duidelijk iets teveel hebben van het chique en exclusieve, wat vooral in de inrichting en het cliënteel tot uitdrukking komt, en jammer genoeg niet in de keuken. Ik miste de Italiaanse eenvoud.

10:35 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-02-09

De Blauwe Zalm

banner restaurant.gif

Half januari was mijn man jarig en ikzelf een maandje eerder. Een dubbele verjaardag dus en die vieren we jaarlijks samen in een goed restaurant. Dit jaar is ons oog gevallen op de Herborist in Brugge, maar dat is gepland voor later. 's Avonds van mijn mans verjaardag wilden we toch niet nalaten "een kleinigheid" te gaan eten in Gent. Omdat onze eerste keuze (het Japanse Amatsu) die avond gesloten was, moesten we op zoek naar een alternatief en dat werd De Blauwe ZalmHet is jaren geleden dat we daar geweest zijn (we vonden het toen qua prijs een beetje buiten onze kategorie vallen) en het geniet een zeer goede faam, dus toch wel tijd om het te herontdekken. De Blauwe Zalm ligt in het oude Patershol, waar zich een 20-tal jaar geleden verschillende restaurantjes hebben gevestigd. De meesten halen een eerder matig niveau, maar De Blauwe Zalm is toch een klasse hoger. Het is een zeer smaak- en stijlvol gerestaureerd hoekpand en het interieur heeft (op de wat pompeuze luchters na) een strakke inrichting. We worden vriendelijk ontvangen door de charmante gastvrouw en kunnen kiezen uit drie vrije tafeltjes. Stilaan loopt het restaurant zo goed als vol met zowel toeristen als zakenmensen. We horen er naast nederlands ook Frans, Engels, Duits en Italiaans praten.


Op de kaart niets dan vis, en het is moeilijk om te kiezen. Uteindelijk beslis ik voor een salade van gemarineerde kabeljauw als voorgerecht en geroosterde geelvintonijn als hoofdgerecht. Mijn man begint met gebakken St. Jacobsnootjes en neemt daarna tarbot. De prijzen zijn inderdaad stevig. Vooral de coquilles (19 €) en de tarbot (29 €) zijn niet goedkoop, maar enfin, op een verjaardag mag het wel eens iets meer zijn. Mijn kabeljauw (16 €) en tonijn (25 €) zijn iets redelijker geprijsd. Op de wijnkaart is het dan weer iets moeilijk om een wijntje onder de 30 € te vinden. We gaan voor een Zuid-Afrikaanse Jordan, een mengeling van Sauvignon Blanc en Chardonnay (33 €). Bij het aperitief komt een lekker sushirolletje (uiteindelijk toch een klein beetje Japans...) en een iets minder geslagd soesje met 2 garnaaltjes in. Maar de gerechten zelf zijn uitstekend! Stuk voor stuk perfect bereid, met respect voor de traditie en toch met hier en daar een verrassende vreemde toets. De wijn mag voor die prijs wel iets beter zijn, vindt mijn man. Maar, we genieten van de heerlijke maaltijd. We verwijten onszelf dat we dit restaurant zo lang vergeten zijn en zijn ervan overtuigd dat we hier nog terug komen. Niet zomaar op een vrijdagavond, maar wanneer het eens iets meer mag kosten...


Hoe het in de Herborist was, lezen jullie hier later wel.

 

19:41 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) | Tags: visrestaurant, gent, restaurants, restaurant |  Facebook |