03-02-09

La Botte

Onlangs waren we op bezoek bij mijn moeder in Hasselt, maar aangezien de meeste restaurants er op zondag gesloten zijn, moesten we wel uitwijken naar Genk. Ik herinnerde mij daar La Botte, dat in 2008 door Gault Millau was uitgeroepen tot beste Italiaans restaurant van België. Dit was het moment om het er nog eens op te wagen, al hielden we niet zo'n denderende indruk over van een eerder bezoek een paar jaar geleden. 

Bij het binnenkomen was meteen duidelijk dat alvast het stijlvol gemoderniseerde interieur het restaurant op een hoger niveau getild had. We werden vriendelijk ontvangen en bestelden meteen een glas witte wijn als aperitief. Er kwam voor elk een uit de kluiten gewassen stuk foccaccia op tafel; lekker maar nogal groot en lomp. Als voorgerecht koos ik voor een tartare di branzino (zeebaars) à 15 €. Mooi vers en lekker zonder meer. De anderen kozen beiden voor linguine, respectievelijk met vongole en frutti di mare (beide 12 €). De vongole smaakte prima al was de pasta  misschien iets te weinig al dente. Minder tevredenheid over de zeevruchten: de garnalen waren hard, droog en smaakloos, wellicht veel te lang warm gehouden in een hete saus. De witte huiswijn (18 €) was ok, maar hier moest mijn moeder tot tweemaal toe de al te enthousiaste sommelier tegenhouden. Zij verkoos een biertje, maar intussen was haar wijnglas al tweemaal, ongevraagd half vol geschonken. 

Als hoofdgerecht nam ik rigatoni con tonno (15 €). In de eerder onpersoonlijke tomatensaus vond ik geen muntsmaak helemaal terug. Mijn man at ossobucco milanese con risotto (25€): het vlees was ok, maar hoe de smaak van de risotto ging helemaal verloren in de dikke, karakterloze tomatensaus die het hele bord overvloedig overspoelde. Mijn moeder verkoos filet pure met champignons en truffelsaus en gebakken aardappeltjes. Ook hier weer een overvol bord en een stuk vlees dat bedolven was onder een donkere dikke saus. Op de champignons (ook al in een donkerbruine saus) lagen een paar truffelschilfers, die nauwelijks smaak afgaven. De aardappeltjes werden afzonderlijk opgediend en zagen er met hun licht bruin korstje aantrekkelijk uit, maar op het bord lag, totaal overbodig, nog een berg ardappelblokjes gemengd met groenten.  Echt van het goede teveel, zeker voor een kleine eter zoals mijn moeder. We namen geen dessert en gelukkig was de koffie lekker Italiaans sterk en de biscotto voortreffelijk. 

We waren eerder ontgoocheld. Akkoord, La Botte onderscheidt zich van veel andere Italiaanse restaurants, maar... de beste van België? Ik ken er alvast heel wat betere. Hier moeten ze het duidelijk iets teveel hebben van het chique en exclusieve, wat vooral in de inrichting en het cliënteel tot uitdrukking komt, en jammer genoeg niet in de keuken. Ik miste de Italiaanse eenvoud.

10:35 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.