24-11-08

Brasserie Latem

banner restaurant.gif

UPDATE (sep 2012)

We zijn hier regelmatig terug geweest en telkens was het zéér lekker. Nog steeds aan te bevelen!


---------------------


Om een of andere reden hadden we het niet voor Brasserie Latem. LatemHet blaségehalte van Sint-Martens-Latem misschien, of een eerdere ontgoocheling in een andere Latemse brasserie? Ik weet het niet, maar nu Brasserie Latem door GaultMillau is uitgeroepen tot “Brasserie van het Jaar” moeten we onze vooroordelen toch even opzij zetten. Op een vroege winteravond in november trotseren we de sneeuw- en hagelbuien en zakken af naar de beruchte Kortrijkse Steenweg. Brasserie Latem moet wellicht weinig concurrentie vrezen van zijn overburen, want die hebben ander vlees in de kuip (en in de etalage).


Om binnen te geraken moet je eerst om een reusachtige amphora heen, die om een onbegrijpelijke reden de voordeur bijna blokkeert. Het is kwart voor acht en de zaak zit half vol, maar binnen het halfuur blijft geen stoel onbezet. Het interieur is in de typische stijl van de hedendaagse brasserie: zachte Flamantkleuren, parketvloer, eenvoudig Latem 2
gedrapeerde tafels met confortabele zetelstoelen en een zwart suggestiebord aan de muur en op de schildersezel. Het is er gezellig warm en de sfeer zit goed. Op het eerste zicht niet het blasépubliek dat we vreesden. We worden vriendelijk ontvangen en de chef zelf brengt ons naar ons tafeltje.  We bestellen meteen een wit wijntje als aperitief. De ober doet geen enkele suggestie, dus we zullen maar het beste hopen. Hier hebben ze trouwens een reputatie hoog te houden: in 2007 werden ze door Trends gekroond als het beste wijnrestaurant in België. Er komt een klein carafje op tafel met inderdaad een meer dan voortreffelijke Grüner Veltliner (5,75 €). Aperitiefhapjes zijn hier niet gebruikelijk, maar er komt een schoteltje met een lauw vers gebakken rond grof broodje, boter, olijfolie, grof zout en een bolletje rillettes. Meer moet dat inderdaad niet zijn…


De kaart is vrij uitgebreid en wordt nog aangevuld met een goed gevuld suggestiebord onder de noemer “wat eten we vandaag?”. De prijzen zijn aan de hoge kant maar ja, het hoeft voor ons niet echt witte truffel (80 €) of aardappel met caviaar (70 €) te zijn. Voor een gematigde prijs (17 €) heb je trouwens al een vrij ruime keuze: oesters, carpaccio van vlees of tonijn, garnaalkroketten, gravad lax, e.a. Wij houden het bij deze prijsklasse: C kiest voor 6 holle oesters en ik voor de carpaccio van tonijn met een vinaigrette “Asperum IV” (een Fins kruid van de smeerwortelfamilie). Beide zijn van onberispelijke kwaliteit. Dit is inderdaad op het niveau van de “betere brasserie” en kan ook in het “betere restaurant” niet verbeterd worden. Als hoofdgerecht willen we, zolang het nog duurt, van het jachtseizoen profiteren en we kiezen respectievelijk voor de Franse jonge duif met truffelsaus (34 €) en het stoofpotje van ree (25 €). De verschillende stukken van de duif zijn op een spies gestoken en afzonderlijk perfect gegaard: rosé borstvlees en mooi gaar gebakken billetjes.  Er is een puree bij met linzen en kool, maar van de truffel is in de saus weinig te merken. Het ree is lekker gemarineerd in rode wijn en vergezeld van één gekookte aardappel en een prima appelpuree met veenbessen. Ik moet moeite doen om de grote portie op te krijgen. We genieten beiden van de ideale kost voor een koude winteravond en van de gezellige sfeer. Hiertoe draagt ook de zéér lekkere wijn bij. Ik had gekozen voor een Zuid-Afrikaanse pinotage, maar op advies van chef Peter Van den Bossche, die vanavond blijkbaar zelf voor sommelier speelt, proberen we een Nieuw-Zeelandse pinotage: een Babich 2002 à 28,75 €. Het is een schot in de roos: de dieprode wijn heeft een fruitige en stevige afdronk en past perfect bij de wildgerechten. Om af te sluiten dronken we een lekkere koffie, waarbij een mooie doos met verschillende zoetigheden op tafel kwam, en.... van een grote schaal mochten we een een zelfgebakken madeleine nemen. Heerlijk!


Besluit: hier komen we ongetwijfeld terug! In elk detail is dit een topbrasserie: sfeer, professionele bediening, uitstekende wijnen en vooral een ruime keuze aan eenvoudige, vrij klassieke, maar kwalitatieve gerechten. En dan mag het van mij een paar euro meer kosten.

14-11-08

Spicy Bouchotmosseltjes

 Bouchotmosseltjes

 

Tijdens onze rondreis in 2006 in de VS verbleven we enkele nachten in Seattle. Deze stad heeft op culinair gebied heel wat te bieden. Op onze hotelkamer lagen er enkele tijdschrijften met daarin o.a. de beschrijving van heel wat restaurants. En in een goed restaurant zijn wij altijd geïnteresseerd.


Het restaurant “The Flying Fish” leek heel aantrekkelijk, en bleek volgens de gidsen ook één van de beste visrestaurants van de stad. Overdag zijn we al eens gaan verkennen, en hebben onmiddellijk gereserveerd voor dezelfde avond. Als we er om 8 uur aankomen, is het er zeer druk.  We eten er buitengewoon goed, zeker even goed als in de beste restaurants van bij ons. De kaart vermeldt de mogelijkheid van ‘meals meant to share’; een goed idee en daar maken we dankbaar gebruik van. We delen eerst een portie mosseltjes met een chili lime dipping sauce. Heerlijk! Maar het hoofdgerecht is echt een openbaring: levend verse Alaskan halibut met sea beans, cucumber en een ginger cellophane noodles salad overgoten met een black bean vinaigrette. Om je vingers af te likken. Deze vis gelijkt helemaal niet op de heilbot die we bij ons kennen: hij is spierwit, glanzend, zeer sappig en valt uiteen in kleine lamelletjes. Het is merkbaar dat deze kok ooit de beste chef van de North-West werd genoemd en dat dit restaurant in 2005 werd uitgeroepen tot beste restaurant.


Sinds die dag al wilde ik ook eens zulke mosseltjes klaarmaken, en nu is het er eindelijk van gekomen. Ik maakte er een voorgerechtje van (maar het kan uiteraard ook als hoofdgerecht) en gebruikte de kleine Franse bouchotmosseltjes, die bijzonder lekker zijn.


Nodig voor 2 personen:

1/2 à 3/4 kg bouchotmosseltjes
olie, ui, look, 1 klein pepertje
2 stengels citroengras, enkele citroenblaadjes, 1 limoen
1 sl groene currypasta, cocosmelk (200  ml),
verse koriander en munt


De olie verwarmen en de fijngesneden ui, look, citroengras en citroenblad even mee laten bakken. De groene currypasta en het fijngesneden pepertje (ontdaan van de zaadjes) eronder mengen en de cocosmelk toevoegen. Wanneer dit kookt, de mosseltjes erbij doen en ze onder deksel open laten komen. Uiteraard regelmatig omscheppen en wanneer de mosseltjes  bijna helemaal open zijn, het limoensap toevoegen, alsook de fijngesneden munt en koriander. (Soms doe ik er ook een klein beetje suiker of honing bij; eens proeven is dus de boodschap). Deksel weer erop en heel kort nadien is dit gerechtje klaar.


De mosseltjes met de saus in een diep bord scheppen en nogmaals bestrooien met takjes koriander en hele muntblaadjes. Wat limoenpartjes erbij, en ... smullen maar!


Tip: doen zoals in Seattle: één grote kom midden op tafel.

09:33 Gepost door C en C in Recepten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mosselen, voorgerecht, spicy, recept, recepten |  Facebook |