28-10-08

Terug uit China!

 

 

china3

 

Dit weekend kwamen we thuis van onze reis door China. Gedurende 19 dagen doorkruisten we dit immense land en deden we onvergetelijke ervaringen op. We bezochten eerst Beijing met de fascinerende Verboden Stad en de indrukwekkende Grote Muur, we zakten daarna af naar Xi'an waar we het indrukwekkende terracottaleger bewonderden om vervolgens naar het zuiden te trekken waar we achtereenvolgens Kunming, Dali en Lijiang bezochten. Van daar ging het naar Zhongdian (Shangri La) in Klein-Tibet, de schitterende rijstvelden van Longsheng en naar Guilin waar we een onvergetelijke cruise deden op de schilderachtige Li-rivier tot in Yangshuo. Via Guangzhu trokken we vervolgens naar gokstad Macao om te eindigen in de wereldstad Hongkong. Het gedetailleerde reisprogramma kan je vinden op de website van Anders dan Anders.


En.... overal mochten we proeven van de lokale specialiteiten. Hierover zal later wel één en ander verschijnen op onze reisblog. Om enig idee te hebben: we mochten genieten van Peking-eend, dim-sum van voorgerecht tot en met dessert, 'hot pot' (champignonfondue), Tibetaanse specialiteiten vergezeld van yakboterthee, gefrituurde insekten, ... Uiteraard ontbraken ook soep, tofu, rijst, noedels en de talloze wokgerechten met vlees, vis en groenten niet!

11:03 Gepost door C en C in Lekker eten op reis | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-10-08

Op zoek naar de Chinese keuken

China.gif

 

Momenteel maken we een reis door China. Nadien kunnen jullie zeker en vast ons reisverslag lezen op onze reisblog. Uiteraard gaan we ook de authentieke Chinese keuken leren kennen, dus daarover zal later ook wel iets te vertellen zijn! Wie weet kunnen we af en toe toch eens iets posten ... Dus, kom maar af en toe eens op onze blog kijken. 

 

Tot binnenkort!

10:23 Gepost door C en C in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-08

Chez Bru, Le Bistrot d’Eygalières

Toen we in het voorjaar een weekje vakantie planden in juni lieten we ons oog vallen op Saint-Rémy-de-Provence. Hier waren we vele jaren geleden op huwelijksreis, en we wilden ook wel eens weten hoe het nu nog was in de Provence. We hoorden hier immers allerlei verhalen over: van heel positief naar heel negatief. Kortom, we vonden een leuk hotel helemaal aan het centrum, en we twijfelden helemaal niet meer: dit zouden we eens met eigen ogen gaan bekijken. We waren nog meer overtuigd de juiste beslissing genomen te hebben, toen we ontdekten dat Wout Bru hier zijn restaurant had op zowat 15 kilometer van Saint-Rémy. Dat was ook 'savonds nog makkelijk te doen, en onze reservatie hier was bijna nog vlugger gedaan dan die voor ons hotel!

Bru2

De avond die we voorzien hadden, maakten we ons tegen 19 uur dus klaar voor het gastronomisch hoogtepunt van de reis: Le Bistrot d’Eygalières van de Belgische sterrenkok Wout Bru, twee sterren in Michelin, 17/20 bij GaultMillau. Het restaurant is zeer onopvallend en dus nogal moeilijk te vinden. Het ligt midden in de hoofdstraat van het kleine dorpje en bestaat uit twee oude rijhuizen die in elkaar gebracht zijn. We hadden iets meer indrukwekkends verwacht. Binnen komen we echter in een zeer duur en stijlvol interieur terecht, strak en modern maar toch met alle respect voor de oorspronkelijke rustieke sfeer. Vooral de eenvoudige inkom en een oude pilaar midden in het restaurant verraden nog de oorspronkelijke oude herberg. Voor de rest zorgen de vele zwart en witte accenten en een paar moderne schilderijen voor een eigentijdse stijl. Er is opvallend veel personeel aanwezig in de zaal, allemaal jonge mensen, mannen en vrouwen. Allemaal zijn ze in het zwart gekleed. Ze spreken ons aan in het Frans, maar al gauw blijkt dat velen onder hen Vlamingen zijn. Het wordt zelfs een leuk spelletje om de echte Fransen te “ontmaskeren”. Ook in het publiek wordt veel Vlaams gesproken. Er komt overigens ook een oude bekende binnen: de Zuid-Afrikaanse dame die we enkele dagen voordien ontmoetten in een ander restaurant. Ze kende Wout Bru niet, maar heeft dus toch onze raad opgevolgd. Ze neemt plaats aan een tafeltje in de hoek en heeft ons niet opgemerkt. Heel eventjes krijgen we de chef te zien. Hij zegt vriendelijk goeiendag. Deze man is duidelijk niet alleen “sant” in een vreemd maar ook in eigen land. Als je op dit niveau eet, mag je ook op geen euro kijken, dus kiezen we voor het duurste menu dégustation à 95 Euro per persoon. Dit soort folietjes permitteren we ons niet zo vaak, maar laten we het maar beschouwen als de vroege viering van onze huwelijksverjaardag op 31 augustus. De sommelier is een jonge kerel. Hij spreekt Frans met een zwaar Westvlaams accent en beveelt ons een biowijn aan uit de streek van het Domaine Milan, hier vlakbij. 55 Euro en dat is een van de goedkoopste van de kaart… Maar eerst natuurlijk een glaasje champagne als aperitief;  minder kan je hier toch niet nemen? 

Bru

We eten uiteraard zéér goed: na de uiterst fijne hapjes bij het aperitief, eerst een American club met een mi-cuit van tonijn, foie gras, granny smith en een sorbet van basilicum. Niet alleen verrukkelijk maar ook een streling voor het oog. Dan volgt een carpaccio van kabeljauw met uiencompote en een gepocheerd ei met truffelboter. Het ziet er niet erg aantrekkelijk uit, maar de smaakcombinatie is hemels. Het hoofdgerecht is een traag gegaarde schouder van melklam met geconfijte look op een bedje van tomaat en paprika en daarbij een aardappelpuree met olijfolie.  Na de kaas zet een heerlijk dessert het orgelpunt: een crème brûlée op rood fruit met gesponnen suiker, citroensorbet en een chocoladekrokantje. Bij de koffie horen natuurlijk nog een hele reeks kleine lekkernijtjes. Dit voldeed absoluut aan onze hoge verwachtingen en was inderdaad op tweesterrenniveau. Achteraf geraken we aan de praat met de sommelier. Hij is goed bevriend met zijn collega van het Hof Van Cleve en heeft hiervóór in Oud Sluis gewerkt. Hij is pas sinds anderhalve maand hier aan de slag. In totaal zijn 13 van de 20 personeelsleden Vlamingen. Als ik zijn wijnkeuze prijs en hem vraag of die op het domein ook te koop zou zijn, zegt hij dat we hem ook kunnen kopen in de aanpalende culinaire shop van Bru. Die is nu wel gesloten, maar vóór we vertrekken wil hij graag met ons meegaan en even opendoen. Ik heb al een beetje spijt van mijn vraag want ik vrees voor de kostprijs, maar toch durf ik niet nalaten hem te roepen vóór we vertrekken. Hij gaat ons voor en… ik ben opgelucht als blijkt dat “onze” wijn niet meer in voorraad is. Ik toon me uiteraard ontgoocheld en zeg dat we hem dan morgen maar op het domein zullen gaan kopen. We praten nog een tijdje na en vernemen dat hij hoopt hier 1 à 2 jaar te blijven en daarna in België een wijnhandel te openen. Om 22.30 uur rijden we langs een donkere weg terug naar Saint-Rémy, 295 Euro armer maar een nieuw gastronomisch hoogtepunt rijker.