09-09-08

Huiskamerrestaurant "Stafke"

We zijn uitgenodigd in één van die uitstekende adresjes die bij het publiek onbekend zijn en waar je niet alleen een leuke sfeer vindt, maar ook zeer lekker kan eten. Ze zijn jammer genoeg het voorrecht van enkele intimi, waar wij in dit geval gelukkig toe behoren. Samen met de andere stichtende leden van de XM-club worden we vanavond verwacht in huiskamerrestaurant “Stafke” in Sint-Amandsberg bij Gent. Deze selecte club verenigt een aantal mensen die de bezitters zijn van een autonummerplaat die begint met de letters XM. Dit is de eerste toelatingsvereiste, maar de andere criteria zijn nog veel strikter en enkel gekend door het bestuur. 

Om 19 uur bellen we aan en we worden uitbundig verwelkomd door gastvrouw R. We worden meteen naar de gezellige zithoek geleid. J & K zijn er al en even later komen ook B & C er aan. Op die andere C, die vanavond door de gastvrouw in de club wordt geïntroduceerd, is het nog even wachten. Al gauw gaan de gesprekken heen en weer van de Provence over Sevilla en Lanzarote tot in Egypte en China. Ja, bruggepensioneerden reizen veel alhoewel sommigen er zelfs in slagen om niet alleen gratis te reizen, maar voor hun uitstapjes nog betaald te worden ook. Met een luide knal worden we verwelkomd door Baron Albert, de huischampagne. Op tafel is inmiddels een hele keure aan hapjes verschenen, die stuk voor stuk door de gastvrouw zelf zijn bereid, tot de houmous en de guacamole (of is het guacamola?) toe. Ook al wordt niet iedereen op hetzelfde niveau ontvangen (nietwaar B & C?), toch wordt er “gezellig gekletst”. De gesprekken kabbelen over en weer en de onderwerpen zijn zeer divers: franse lessen, een onnozel baardje, huizen van 1830, COP, luisterrijke Spaanse fiësta’s, PowerPoint, Spermalie, een zekere Hubert en Victor (broer van Zorba de Griek?). We gaan er zodanig in op dat we bijna de nieuwe C voor de deur laten staan, nog goed dat B de bel gehoord heeft! R moet ons tot 3 maal toe aan tafel roepen, zo druk wordt er gebabbeld. 

De tafel is feestelijk gedekt en op het dure Egyptische tafelkleed staan twee sierlijke vaasjes met mooie hortensia’s uit eigen tuin (wie dat niet gelooft, moet maar eens mee buiten gaan kijken…). Eigenlijk hadden er drie moeten staan, maar dit kleine foutje zien we graag door de vingers; de gastvrouw zal er ongetwijfeld een goede reden voor hebben. Er is gedekt voor 9 personen. Straks komt immers S, de jongste dochter des huizes, ons vervoegen bij het hoofdgerecht. Ze is intensief economie aan het blokken en dat lijkt me een goed idee in de huidige tijden van dreigende recessie. Je weet nooit waartoe het kan dienen, zeker als je je oog hebt laten vallen op een pand in de stad. Een ander alternatief is natuurlijk je proberen rijk te spelen in de casino’s van Las Vegas, het is maar een idee… Uit de keuken bereikt ons de heerlijke geur van gebakken scampi’s en op tafel staan twee grote schotels met een frisse salade met fijngesnipperde watermeloen. RPa
In de prachtige antieke glazen schenkt C (die voelt zich hier blijkbaar thuis) ons een lekker fris wijntje in. We genieten.
Voor het hoofdgerecht moeten we even wachten, maar dat geeft niet want intussen is ook de rode wijn ingeschonken. Rond 22.20 uur vallen de gesprekken stil, maar dat schijnt heel normaal te zijn. Tot de nevenverschijnselen van overdadig computergebruik ter sprake komen, want dan komt C (die van B natuurlijk) op de proppen met dé oplossing: autogene training. K is meteen in zijn ban en vergeet zowaar even dat ze verkouden is. En dan komt de échte kookkunst van R op tafel: varkenshaasje gevuld met gedroogde tomaatjes en basilicum en daarbij tuinboontjes en couscouscake.

RPb

Originele vondst en zéér lekker. Het wordt weer stil, ook al is het geen 20 vóór noch 20 na. Daarna volgt een kritisch moment: de mixer is stuk! Dat is natuurlijk niet te verwonderen in een huis waar 60% van de elektrische apparaten stuk is en waar het computerscherm af en toe geel kleurt. Gelukkig ligt het deze keer aan de legendarische onhandigheid van de gastvrouw en het euvel is snel verholpen. Het dessert kan aanrukken: ijs met een mooie aardbeiensoep. En als je denkt dat je het gehad hebt, komt er nog koffie of thee met heerlijke chocolaatjes. Vooral voor de theedrinkers is dit misschien wel het hoogtepunt van de avond. Ze krijgen een immense tas kokend water. Ze komt uit Londen. Alleen die van de oudste dochter is nóg groter en die drinkt er zo wel 3 tot 4 na elkaar van. Dat moet zowat het wereldrecord zijn. Hier horen niet één, maar minstens twee theebuiltjes in. Daarvoor is er keuze genoeg en K maakt er een originele blend van met Chinese en Finse smaken. Alleen ondergetekende C en de gastvrouw wagen zich nog aan een pousse-café en zetten daarmee de kroon op een prachtig diner. 

R heeft zich alweer overtroffen. We zijn er haar zeer dankbaar voor. Ze laat ons echter niet vertrekken zonder nog eens een pleidooi te houden voor haar serviceflatproject, maar op dit uur van de nacht lijkt niemand daar echt vatbaar voor. Een volgende keer misschien. Zet het op de agenda van de volgende bestuursvergadering van de MX-club.

09:21 Gepost door C en C in Divers | Permalink | Commentaren (0) | Tags: divers |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.