06-09-08

Dock's Café, Antwerpen

Hier is dan ons eerste relaas van een restaurantbezoek want ook die ervaringen willen we met jullie delen. Je mag er regelmatig eentje verwachten want we gaan toch wel af en toe eens buitenshuis eten. Het Antwerpse Dock's Café heeft de "eer" op onze blog de spits te mogen afbijten.

docks

We hebben gereserveerd tegen 8 uur maar om 7 uur staan we al voor de deur. De avond is te fris en te nat voor een langere wandeling in de stad en de drukte van het "Bollekensfeest" is niet echt aan ons besteed. Voor de ingang staat een jongeman, die voor ons de deur opendoet. Totaal overbodig en zelfs een beetje potsierlijk vind ik, want dit is toch geen Ritz of Plaza Hotel? Of is hij een buitenwipper? Binnen worden we door een hippe dame naar een tafeltje geleid op de benedenverdieping net naast de trap. Dit blijkt niet de beste plaats te zijn, want telkens als de deur opengaat, voelen we een koude tocht in onze nek. De volgende keer vragen we een tafeltje op de verdieping waar het overigens veel gezelliger zitten is. Het speciale interieur van de Portugese binnenhuisarchitect Antonio Pinto komt ons vertrouwd voor want we waren hier al eerder, maar nu valt mij maar op hoe veel gelijkenis het heeft met dat van zusterhuis 't Pakhuis in Gent. Er zit nog niet veel volk, maar later zal de hele zaak geleidelijk aan vol lopen. Dit is duidelijk nog altijd één van de drukst bezochte brasseries van Antwerpen en na 17 jaar - zij openden in 1991 en waren toen echt vernieuwend - is dat toch wel een prestatie.

We beginnen met een glaasje Sauvignon (3,25 €), fris en fruitig. Van borrelnootjes, laat staan een aperitiefhapje hebben ze hier blijkbaar nog niet gehoord. Gelukkig staan er versgebakken zuurdesembroodjes op tafel met lekkere boter en een goede Italiaanse olijfolie. Als voorgerecht kiest C voor 6 couteaux of scheermessen (9,50 €) en ik voor een tartaar van rode tonijn op Baskische wijze, met rode pimenten, ansjovis, kappers en peterselie (13,50 €). Ook voor het hoofdgerecht blijven we bij vis: Sint-Jacobsschelpen gebakken op de teppanyaki en risotto uit Verona met girolles (26,50 €) voor C en voor mij daurade royale met caviar d'aubergines, olijven en geconfijte tomaten (23,75 €). Als we na ruim driekwartier als enig tafeltje nog niet bediend zijn -de meeste anderen zijn na ons binnengekomen- vraag ik de ober of ze ons niet vergeten zijn. "Ik zal eens kijken" zegt hij en doet rustig verder aan de andere tafels. Ik begin me nerveus te maken, maar beheers me. Even later worden onze borden dan toch opgediend, zonder uitleg of excuus evenwel.

De scheermessen worden gerserveerd op zo'n zeevruchtenplateau op hoog onderstel: een beetje show mag wel, maar dit is buiten proportie vind ik; een gewoon bord was meer dan voldoende geweest. Maar de couteaux zijn (letterlijk) levend vers en kronkelen in hun schelp. Ze worden met citroen gegeten en C geniet zichtbaar (dat merk je aan het trage tempo waaraan ze eet). Mijn tartaar is zeer mooi gepresenteerd en ziet er aantrekkelijk uit. De vis is vers maar de smaak valt me tegen: hij is flets en mist iets pittigs om karakter te hebben. De pimenten lijken er meer voor kleur dan voor smaak te zijn aan toegevoegd. In Baskenland heb ik toch anders meegemaakt. Als wijn heb ik een Australische Chardonnay gekozen (Willandra) en dat blijkt een zeer goede keuze: een beetje houtsmaak maar niet teveel, net zoals wij hem het liefst hebben. En met zijn 22 € behoort hij tot de goedkoopste van de overigens ruime wijnkaart.

Ook bij het hoofdgerecht heeft C een beter keuze gemaakt dan ik. Haar Sint-Jacobsschelpen zijn perfect gebakken: een lichtbruin korstje van buiten en nog nagenoeg rauw en sappig van binnen. De risotto is smeuïg en zacht maar smaakt toch goed af dank zij de girolles of hanekammen. Ik krijg twee dauradefilets met knapperig bruin gebakken vel. Ze liggen op een (veel te groot) bed van auberginekaviaar die zo goed als smaakloos is. De vis is prima maar zwemt in net iets teveel olie. Ik kan zeker niet zeggen dat het niet lekker is, maar het is risico- en vooral karakterloos. Zo kan je trouwens de hele keuken van Dock's Café het best omschrijven: degelijk maar met weinig fantasie. Maar dat is natuurlijk precies het verschil tusen een brasserie en een gatsronomisch restaurant. We sluiten af met een koffietje (2,75 €) en het heerlijke chocolaatje van Marcolini maakt het lange wachten een beetje goed, al had ik liever gezien dat ze ons de koffies zouden geoffreerd hebben. Hun collega's van 't Pakhuis zijn daar gemakkelijker in. Daar kregen we ooit de koffie én de pannenkoeken gratis omdat we te lang hadden moeten wachten.

18:13 Gepost door C en C in Restaurants | Permalink | Commentaren (1) | Tags: restaurants, antwerpen |  Facebook |

Commentaren

Hallo Hallo,ik ben vanmorgen op bezoek geweest op je nieuwe blogje.ik heet alle nieuwkomers graag welkom zo kan ik er dadelijk mijn favorieten uitpikken ik wens je nog een fijne zondag toe en ik hoop dat je hier net zo een fijne tijd
zult hebben als wij. Veel plezier nog verder. Daaaaag!!

Gepost door: steffi | 07-09-08

De commentaren zijn gesloten.